Skip navigation

 

1

 

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ “ΛΙΜΑΣΜΕΝΗ” ΤΑΣΗ ΤΗΣ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗΣ “ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ”

 

36.  Όχι, προς θεού, δεν υπάρχει λόγος να ανησυχείτε. Έχω πει, εξ άλλου, πως επιλεγμένες αναρτήσεις “συγκεκριμένου περιεχομένου” από το παρόν ιστολόγιο -πέραν άλλων αναρτήσεων- , διοχετεύονται ανά καιρούς στο facebook  από φίλους αναγνώστες κλπ. Αρκούμαι σε αυτήν την παρατήρηση προς το παρόν, δεν θα ήθελα να φανώ περισσότερον …απάνθρωπος.

85.  Έτσι κι αλλιώς, και χωρίς αυτά, στην Γ’ Εθνική του θεαθήναι θα είσασταν (γιατί με την γραφή, έχω την δικαιολογημένη εντύπωση πως οι πλείστοι εξ υμών δεν έχετε και πολύ καλές σχέσεις, ώστε να ποντάρετε στην αξία της). Στο βαθμό, μάλιστα, που μόνον αυτό πλέον (το “θεαθήναι”) εμπνέει τα κατά φαντασίαν εξουσιαστικά λιγούρια της στραπατσαρισμένης λογοτεχνίας των καιρών μας.

758.  Η παγίδα του facebook:  πάρε δέκα-είκοσι λάικ κι εσύ (μα και σαράντα-πενήντα να ήταν δεν αλλάζει τίποτα, ίσα ίσα χειρότερα είναι, όπως θα καταλάβετε παρακάτω) και ξέχνα κάθε σοβαρή γραφή και κάθε σοβαρό ορισμό της υπόστασης ενός συγγραφέα, ο οποίος (πρέπει να) ζει και δημιουργεί χωρίς να έχει κάθε στιγμή στο μυαλό του το “θεαθήναι”!

“Εδώ που ήλθες”, συνεχίζει να λέει η απρόσωπη φωνή στους αφελείς και ματαιόδοξους, “η λογοτεχνία εμπίπτει καθαρά στο “δίκαιο της συμμορίας”. Eλάχιστοι ή λίγοι έτσι κι αλλιώς ενδιαφέρονται αληθινά για “ιδέες”, “τέχνη του λόγου”, “σοβαρή δουλειά” και τέτοια πράγματα. Ένα “μπούγιο” γίνονται όλα. Φυσικά, θα είσαι τρελλός,  αν πιστεύεις ότι θα μείνει τίποτα από σένα μετά από τόσες ανοησίες που θέλεις δεν θέλεις θα πρέπει να γράφεις εδώ μέσα, έστω και αν δεν θα μπορούσες και σε άλλες συνθήκες να γράψεις κάτι καλύτερο. Όμως ακόμα και αν αυτό που σου προτείνουμε δεν είναι  ακριβώς ένα συμβόλαιο με τον διάβολο, μπορείς τουλάχιστον να το εκλάβεις κάτι σαν “συμβόλαιο του φτωχοδιάβολου”.

-95.  Τοιουτοτρόπως, το συνιστώμενο μοντέλο ματαιοδοξίας όπως συνάγεται από την φεϊσμπουκική νοοτροπία είναι το εξής: 

89.  έτσι κι αλλιώς με αυτά που γράφεις μην περιμένεις κανένα μέλλον ή καμμιά ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ, ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ παρουσία στην λογοτεχνία και σε βάθος προοπτικής του χρόνου. Αντ’ αυτού πάρε είκοσι νοματαίους που σου αναλογούν συν μια bonus ψευδαίσθηση ότι είσαι …δημόσιο πρόσωπο.

431.  Το facebook, λοιπόν, κατάφερε να ασημαντοποιήσει κάθε έννοια “δημοσιότητας”. Όλοι πλέον είναι δημόσια πρόσωπα, έστω και κατά φιλότιμην υπερβολήν φαντασίας  και καθημερινής αυτοπαρηγορητικής αυθυποβολής. Με τίμημα, ωστόσο, να παραμείνουν …άγνωστοι (γνωστοί σε μερικές δεκάδες άτομα). Με άλλα λόγια, το “deal” έχει ως εξής:

“θα σε κάνουμε γνωστό, αρκεί να δεχθείς οικειοθελώς πως με αυτόν τον τρόπο θα είσαι περισσότερον άγνωστος απ’ όσον ήσουν πριν! Στον βαθμό φυσικά που όταν ένα “αγαθό” (τρόπος του λέγειν) επιμερίζεται σε περισσότερους, τότε το κατέχουν με μίαν ορισμένη έννοια περισσότεροι, αλλά σε απελπιστικά μικρή ή και μηδαμινή ποσότητα”.

Τουτέστιν…άλλως….”άσε κάτω τη μπουγάτσα ρε!”.

5.  Εξαιρούνται όσοι είναι ήδη δημόσια πρόσωπα από την έξω ζωή και  παίρνουν φυσικά την μερίδα του λέοντος στα λάικ (πεντακόσια +), αφήνοντας τα λιγούρια …παραπονεμένα και σε παραισθήσεις μικρομεγαλισμού δημοσιότητας.

Εξαιρούνται, φυσικά (μάλλον ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ), οι λογοτέχνες με αξιοπρέπεια που δεκάρα δεν δίνουν για τα “λάικ”, όσα και αν είναι ή δεν είναι αυτά.

Και φυσικά, όπως έχουμε ξαναπεί, εξαιρούνται όσοι (ελάχιστοι!) προσέχουν τις αναρτήσεις τους και επιχειρούν να πουν κάτι σοβαρό, πέρα από τα μέτρα και κριτήρια του “μπούγιου” που επικρατεί.

29,5 .  Μην απορείτε για όλα τα παραπάνω. Είναι γνώρισμα όλων των καιρών παρακμής έως σήμερα, να αφήνονται κατά μέρος τα “ιδανικά”, τα “οράματα” μα κυρίως, η πραγματική ουσιαστική κριτική σκέψη, καθ’ όσον πάντα τα πράγματα εδώ απογυμνώνονται μονάχα στην εξής συνομιλία:

“-έχεις την δική σου συμμορία, και αν ναι, πόσα κουκιά; -έχω, δέκα κουκιά, -εγώ έντεκα, τώρα θα δεις! θα βγω να σε κράξω!”.

87.  Μία από τις πιο τραγικές κατάντιες: όταν η (παρα)λογοτεχνία είναι  η συνέχεια της λάσπης με άλλα μέσα, αν θα έπρεπε να επιστρατεύσουμε παραφράζοντας τον Κλάουζεβιτς για μια τόσον γελοία περίπτωση,  ακραία αφοσιωμένη στο να επιχειρεί να παραμορφώσει/δυσφημίσει/συκοφαντήσει σε προσωπικό επίπεδο όσους συνιστούν αντικείμενο του φθόνου της (τουτέστιν να τους βγάλει “μαστούρηδες”, “κρυφόπουστες”,  “κρυφοχριστιανούς”, “εξωγήινους”, το ένα το άλλο κλπ. -πράγματα που ως “λάσπες” προτιμώνται πάντα από τις γελοίες νοοτροπίες της χώρας μας).

34.  Προσπαθώντας να συκοφαντεί όσον μπορεί στα κακότεχνα-ελεεινά κείμενα που παρασκευάζει. Σε τόσον βαθμό, φοβούμενος (και αιτιολογημένως, γιατί παρά την τρέλλα του έχει επίγνωση του χοντροκομμένου των συκοφαντιών του), ώστε καταλήγει ο ίδιος  κάτι σαν …”απόκρυφος” ταβλαδόρος της γραφής στο σύνολο ναυάγιο της προσπάθειάς του.

276.  Είπαμε, τάβλι. Ένα κείμενο κριτικής σκέψης δεν είναι τάβλι σε λέξεις.  Κυρίως, μάλιστα, αν έχει κανείς και την μόνιμη γκαντεμιά να τραβά συνεχώς “ασσόδυο” ή ασήμαντες ζαριές στην γραφή από το ελαφρύ τσερβέλο του και ποτέ “ντόρτια” ή “εξάρες”. Κάνοντας έτσι το αποτέλεσμα να φαντάζει ως κοινότυπο πανηγυρικό σε επαρχία και με περιεχόμενο ιδεών αγουροξυπνημένης φάλαινας σε ταράτσα στο Μπραχάμι.

35.  Ιδιαίτερα δε, σε αυτή την περίπτωση, αν έχει κανείς και την ψυχακίστικη προσήλωση σε διάφορα άτομα,  καταλήγει συχνά χοντροκομμένος μίμος των “εχθρών” του (εκόντες-άκοντες “εχθροί” μέσα στο μυαλό ενός αρρώστου). Είναι,άλλωστε, γνωστό παθολογικό γνώρισμα και θα το βεβαίωνε κάθε ψυχίατρος (σοβαρός).

64.  Ο άρρωστος προσπαθεί κάποτε, αραιότερα ή συχνότερα, να μιμηθεί όσους μέσα στο ανεξιχνίαστο μυαλό του έχουν γίνει έμμονη ιδέα γι’ αυτόν. Οι λόγοι είναι δύο: τους μισεί-φθονεί τόσον πολύ, ώστε από ένα σημείο και μετά αδυνατεί να σκεφθεί ή να γράψει κάτι χωρίς να τους βλέπει “παντού”,   και ακόμα, γίνεται μίμος τους, περιστασιακός ή τακτικότερος, για να αποδείξει ότι σε μια δραστηριότητα, τα καταφέρνει …καλύτερα.

Τα αποτελέσματα φυσικά σε αυτές τις περιπτώσεις είναι…

…μην γελάτε!

Μπορεί οι γκαντέμικες “ζαριές” στην γραφή, να μην κάνουν τον κάθε άρρωστο του είδους καλύτερον από όσους μισεί, αλλά σίγουρα τον καθιστούν  ipso facto ως την χειρότερη μαϊμουδίτσα αυτών.

ΙΖ΄.  Όσοι στα σοβαρά από άποψη σκέψης και φιλοσοφικού προσανατολισμού έχετε “γαντζωθεί” στον απλοϊκό υλισμό περασμένων αιώνων, και πιστεύετε ότι η λογοτεχνία πρέπει αν όχι κατ’ ανάγκην, τότε κατά μείζονα λόγο, να υπερασπίζεται εμμέσως και εν έργω μία και μόνον, ορισμένη, φιλοσοφική (με απλοϊκή, με ευρύτερη ή με στενότερη έννοια) “παράμετρο”, ειλικρινά, προκαλείτε απορία…

Ελπίζω να καταλαβαίνετε πως διαψεύδεστε συλλήβδην από την σύνολη ιστορία της λογοτεχνίας (αν όχι, ακόμα, από μια στοιχειώδη λογική!). Από αυτή την άποψη κάθε αυθαιρεσία-εξορκισμός αυτού του είδους δεν έχει νόημα ούτε για το μπούγιο του facebook.

Θα τα πούμε, εν ευλόγω χρόνω, με διεξοδικό-αναλυτικό κείμενο επ’ αυτού του θέματος, γιατί προς το παρόν πάω για βουτιές στην θάλασσα.

 

Advertisements