Skip navigation

 

 

 

1. Η ταύτιση του “προτεσταντισμού” (ό,τι, δηλαδή, καταλαβαίνει συγκινητικώς ο καθείς από αυτήν την λεξούλα-λάστιχο) με την …Λογική(!),  που στο κάτω κάτω και με την πιο οργανωμένη φιλοσοφική μορφή της γεννήθηκε στην Ελλάδα, είναι το τελευταίο κουτοπόνηρο τέχνασμα του ισχυρώς πληττομένου πλην αντιστεκομένου, έστω και ματαίως, γραικοθωμανισμού στην χώρα μας.

“Οι άλλοι είναι …προτεστάντες”, λέγεται συχνώς, “ενώ εμείς, μπορεί μεν να είμαστε τουρκομπουνταλάδες στην σκέψη ακόμα, αλλά έχουμε αγνή και αυθόρμητη καρδούλα”.

Δείτε πόσοι “πιπιλάνε” τον “προτεσταντισμό” ασκέπτως και ακρίτως, πολλώ δε (από πραγματιστική άποψη) ετεροχρονισμένως και με σκοπευτική ικανότητα τέτοια που βαράει ακόμα και έξω από τον γάμο του καραγκιόζη.

Βολική μη σκέψη ή παρωδία σκέψης σε υπερρεαλιστικό τσάμικο μακάκων που απεφάσισαν πως το νερό της βροχής έχει τελικώς ευθύνη που πήγε στις λίμνες και τα ποτάμια.

2. Όπου λείπει η Λογική μην περιμένετε τίποτε περισσότερο από σκορπιούς και φίδια. Φίδια μάλιστα που δεν αφήνουν απλά “πουκάμισα” στο πέρασμά τους αλλά …ζουρλομανδύες.

3. Από τον καιρό του Max Weber, πολλοί θεώρησαν “βολικότερο” να παρακάμψουν τον Marx (τον ουσιώδη Marx, όχι τον Marx-συνθηματολογική καραμέλα όπως τον κατάντησαν), χωρίς αυτό να σημαίνει όμως πως μπόρεσαν να διαβάσουν με κριτικό τρόπο (αν τον διάβασαν  ποτέ) και τον Max Weber.

Τι μένει σήμερα ως πραγματικότητα;

Βεβαίως, σήμερα, τα …αυστηρά ήθη της …Σουηδίας (έχω πεθάνει στα γέλια) μας φταίνε που δεν μπορέσαμε μια χαψιά γης όλη κι όλη στην χώρα μας να την κάνουμε στοιχειωδώς οργανωμένο κράτος!

4. Ποιος “καπιταλισμός”; δεν μπορεί στα σοβαρά να λέει κανείς ότι για την καταστροφή της χώρας μας ευθύνεται κάτι που ποτέ δεν υπήρξε  σε αυτήν!

Πού και πότε ακριβώς είδατε τον καπιταλισμό στην χώρα μας; 

5. Και στην Ισλανδία καπιταλισμό έχουν. Δείτε πώς αντιμετώπισαν εκεί την “κρίση” τους σε χρόνο ρεκόρ, και αναλογιστείτε αν είναι το ίδιο το να ζει κανείς στην Ισλανδία με το να ζει στην Ελλάδα.

Αυτό φυσικά δεν σημαίνει πως ο καπιταλισμός σήμερα δεν βρίσκεται σε “κρίσιμο όριο”. Όμως “όριο”, όχι δικαιολογία για τα αδικαιολόγητα!

6. Ο σε πολλά φωτισμένος Καποδίστριας (που τον καθάρισαν εδώ χωρίς πολλά πολλά) έκανε λάθος όταν εισήγαγε την καλλιέργεια της πατάτας στην χώρα μας.

Τελικώς την δοκίμασαν οι Ρωμηοί, την δάγκωσαν ως εάν ήταν το απαγορευμένο μήλο, αλλά από τότε …έμεινε μονίμως στο στόμα τους να …μπερδεύεται με τα λόγια τους.

7. Η εξαίρετη παρατήρηση του Εμμανουήλ Ροίδη κάποτε πως “πτυελοδοχείο είναι το σκεύος εκείνο πέριξ του οποίου πτύουν οι Έλληνες”, ξεπεράστηκε σήμερα από τις εξελίξεις.

Τελικώς, βρέθηκε ένα πτυελοδοχείο στο οποίοι φτύνουν πάντα …μέσα, τουτέστιν το πτυελοδοχείο του …facebook. “Έξω” (δηλαδή έξω ζωή) έτσι κι αλλιώς …δεν υπάρχει σε αυτή την περίπτωση για να φτύσει κανείς.

8. Το έλλειμμα πραγματικής δοκιμιακής σκέψης στην χώρα μας, φαίνεται από την ποσοτική υπερσυσσώρευση γραπτής “ποίησης” + συμπαρακείμενες γραπτές “κουτσουλιές” προς δημιουργία εντυπώσεων.

Ανθρωποι που δεν έχουν γράψει ούτε ένα (1) δοκίμιο, και ούτε ένα (1) κείμενο κριτικής σκέψης στην ζωή τους, προσπαθούν να παραστήσουν τους …σκεπτόμενους με “κουτσουλιές”. Σε αυτές τις εξ ανάγκης και εξ ανεπαρκείας ολιγόγραμμες κουβεντούλες επιχειρούν να προσποιηθούν κάτι σαν “ζαλισμένη ψευδοθεωρητικότητα” .

Τουτέστιν, πες το όνομα “Χούσσερλ” (για παράδειγμα) κάποιες φορές μαζί με κάτι ημιχωνεμένες μπερδεψούρες, μπας και πιστέψουν ότι …τον έχεις διαβάσει κιόλας.

Κουλοί χασάπηδες, όπως θα έλεγε φίλος ποιητής.

9. Και ένα παράξενο παράπονο που σχεδόν ασυνειδήτως διαπνέει πολλούς ποιηματίες, τουτέστιν, “ήταν ανάγκη, βρε θεέ, να υπάρχει και …ποίηση πέρα από τους στίχους ενός τραγουδιού; μα γιατί να ταλαιπωρούμαστε;!”.

ΔΕΝ έχουν καταλάβει καν ακόμα ΤΙ είναι ποίηση! Ορισματικώς την μπερδεύουν με την στιχουργική είτε του ροκ τραγουδιού είτε του ελληνικού ελαφρολαϊκού.

Εκεί δηλαδή που η λογοτεχνική θεωρία του Λευτέρη Πανταζή και του Σταμάτη Κόκοτα συναντά το “δίκαιο της συμμορίας”.

10. Το “δίκαιο της συμμορίας” κατέστρεψε την Ελλάδα από πριν ακόμα το 1830.

Όταν ο ρωμηός λέει: “φίλε κι αδερφέ μου, εγώ για σένα πέφτω στη φωτιά, εγώ αδελφέ μου και φίλε μου, λέω να ξαναπέσω στην φωτιά” και λοιπές γελοιότητες και αηδίες, να είστε σίγουροι πως το απευθύνει σε μέλος της ιδίας συμμορίας με το οποίο παζαρεύει εκείνη τη στιγμή βρωμοδουλειά.

Το τραγικό σε αυτή την περίπτωση είναι πως αμφότεροι πιστεύουν ότι έχουν …ειλικρινή αισθήματα μεταξύ τους! 

11. Αν δεν ξεμπερδέψουμε ως χώρα, έστω και αργά με εκείνη την ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ που αναπαράγει συνεχώς την κατεργαριά, το σύμπλεγμα της μετριότητας που βαπτίζεται “συναισθηματισμός” (μα αν είναι δυνατόν), την δημαγωγία, την λάσπη, το πατροπαράδοτο γραικικό bullying και την ψυχανωμαλία στην έκφραση και συμπεριφορά, τότε, αυτή η χώρα οδηγείται σε εθνική τραγωδία τέτοια που θα κάνει όλα τα χρόνια της κρίσης μέχρι σήμερα να φαντάζουν ως απλό ξεφούσκωμα του λάστιχου.

12. Μπουκόφσκι και ρεμπέτικα ως το άπειρο. Μα το θεό, ξεράσαμε πια.

 

 

Advertisements