Skip navigation

 

 

Αρκετά και (φαινομενικώς) ετερόκλητα τα θέματα στα οποία σκοπεύω να “περιπλανηθώ” σήμερα, με έναν τρόπο όχι ακριβώς συνειρμικό, αλλά, θα έλεγα, “προ-ειρμικό”. Πράγμα που σημαίνει ότι έχοντάς τα από πριν συνδέσει στο μυαλό μου με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, εντοπίζω και δηλώνω εν γραπτώ μια “υποστασιακή” κοινότητά τους (για να το πω κάπως φιλοσοφικά), όχι σε οποιαδήποτε πρόδηλη συσχέτιση μεταξύ τους αλλά εν είδει φυσικής αλλαγής της νοηματικής σκυτάλης.

Σκυτάλη.

Μια λέξη όχι μόνον επίκαιρη λόγω των Ολυμπιακών Αγώνων στο Ρίο, αλλά κυρίως λόγω της άδοξης σημασιολογίας της στην Ελλάδα. Η Ελλάδα μέχρι σήμερα δεν μπόρεσε να παραδώσει την σκυτάλη σε μια καλύτερη εκδοχή της από εκείνη του ημιευρωπαϊκού (στις αρχές) και οθωμανικού στην νοοτροπία και κουλτούρα κράτους του 1830 (το οποίο τόσον ΑΡΝΗΘΗΚΑΝ και ο Κάλβος και ο Σολωμός, έστω και αν η γραικοκαραγκιοζιλίδικη νοοτροπία του σήμερα θα απέφευγε -υποκριτικά- να τους χλευάσει με τον όρο “φραγκολεβαντίνοι”, στο βαθμό που η ίδια νοοτροπία ενέχει, ασφαλώς, μια υστερική δουλοπρέπεια σε παλαιά, αναγνωρισμένα ονόματα του παρελθόντος, και ως εκ τούτου ακίνδυνα καίτοι σαφώς “εχθρικά” για την καζαντζίδειο νιρβάνα στην οποία έχει περιπέσει, ακόμα και αν η χώρα βρίσκεται πλέον όχι στο χείλος αλλά στον στόμαχο της καταστροφής…).

Πώς το λέει κάπου ο Aldous Huxley;

“It’s a completely foreseeable tragedy, and they’re walking into it with their eyes open”.

(“Island” )

Αυτό ακριβώς περιγράφει με τον καλύτερο τρόπο την κατάσταση στην χώρα μας σήμερα, και ειλικρινά, δεν μπορώ να φανταστώ τι θα μπορούσε να την αποσοβήσει. Όπως έλεγα και σε ένα φίλο χθες , “ένα θαύμα μόνο για αυτήν την χώρα ” ίσως, σε αυτό μονάχα πια “μπορούμε να ελπίζουμε”.

 

1920s

 

Όμως, προτιμώ να μην “σκοτεινιάσω” εξ αρχής τόσον το κείμενο (όχι ότι αυτό καθίσταται δυνατόν να αποφευχθεί αργότερα), και αντ’ αυτού, να ανακαλέσω στην μνήμη μου κάποιες ιδιάζουσες βόλτες κατά μήκος της παραλίας, όπως επίσης και το μελλοντολογικό project της “Διατοπίας”, με το οποίο άρχισα να καταπιάνομαι πάλι και σιγά-σιγά στο “studio”-υπόγειο του εξοχικού μας.

Που λέτε, προχωρούσα κατά μήκος μιας απέραντης παραλίας τις προάλλες, και μεσουρανούντος του ηλίου, ο οποίος έκαιγε καθέτως και σε μία δόξα κοσμολογικής επεκτάσεως τέτοια, που δεν θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητη ακόμα και από ένα σχετικώς μικρό συντρίμμι χρωματιστού (μπλε) γυαλιού που ορθώνοταν κατά τι λοξώς μέσα από τους εξ ίσου πυρφόρους ανακλαστικούς κόκκους της άμμου.

Η ανάκλαση του φωτός μέσα από αυτό το κομματάκι γυαλί ήταν πράγματι συγκλονιστική, αν θα έπρεπε να δηλώσει κάποιος την έκπληξή του με αυθόρμητους, ακαριαίους όρους. Tόσον συγκλονιστική μάλιστα που ανά στιγμές είχες την εντύπωση πως αυτή η  σταυρωτή ακτίνα που περιεγράμμωνε τον όλο χώρο με ανταύγειες αχρονίας και συνάλληλης, πραγματικής, διανθρώπινης ψυχικής ηρεμίας, δεν ήταν παρά η υπόμνηση για μια νέα εξ αρχής δημιουργία…παντού στα ανθρώπινα…στον Χρόνο… σε ένα πολύ πιο ευνοήμον μέλλον.

Σχεδόν σαν να έβλεπες τον ίδιο διακτινισμό του φωτός στην επαφή ανάμεσα στον δείκτη του χεριού του Αδάμ και τον θεϊκό δείκτη, έτσι όπως, με αρκούντως εικονολατρικό τρόπο παρίσταται στην τοιχογραφία “Η Δημιουργία του Αδάμ” του Michelangelo.

Είπα, “εικονολατρία”. Κρατήστε αυτή την λέξη για αργότερα.

 

japan-sun-1920x1080-wallpaper-2198786_phixr

 

Το χρωματιστό γυαλί λοιπόν καθίστατο κατ’ εκείνη την στιγμή ένα είδος “διαμέσου” ανάμεσα στην ανθρωπότητα και τον Ήλιο με ιδιαίτερα ξεχωριστή σημασία. “Sol Invictus” τον  αποκάλεσαν κάποτε οι Ρωμαίοι, και πιστέψτε με είχαν κάποιους σοβαρούς λόγους γι’ αυτό… Περαιτέρω, δεν υπάρχει λαός που να μην λάτρεψε με τον έναν ή τον άλλον τρόπο τον θεό Ήλιο, ενώ στην Ιαπωνία, η λατρεία του ορίζει σχεδόν από μόνη της μια ολόκληρη θρησκεία.

Όμως, αλήθεια, πόση ομορφιά.

Περπατώντας ανά τις οδούς και τις ατραπούς του κόσμου, συχνά ξεχνούμε το πλέον βασικό. Αν έχει νόημα να είναι κάποιος “εικονοκλάστης” και όχι “εικονολάτρης”, αυτό είναι αλήθεια στον βαθμό που είναι αδύνατον να “υποδεχθείς” νέες, ουσιαστικότερες, αληθινότερες εικόνες της πραγματικότητας αν δεν κατασυντρίψεις τις προηγούμενες, πολυσκονισμένες εντός σου.

Και αυτό δεν γίνεται “φωνακλάδικα” και “δημαγωγικά” αλλά μέσα στην σιωπή. Επειδή, η πραγματική εικονοκλασία τελείται πάντοτε μέσα στην σιωπή και διεκφέρεται σε λόγο εν είδει υπαινιγμού ή φιλοσοφικής εμμεσότητας. Δεν “διαδηλώνεται”, δεν τρολλάρει, δεν ενοχλεί τους άλλους.

Υπάρχει μια επιφανειακή εικονοκλασία που πάντοτε ήταν συχνή ως εκδήλωση στην χώρα μας. Η κραυγαλέα, υστερική (ψευδο)εικονοκλασία, η επαιτεία του θεαθήναι, το αδιέξοδο μιας φιλοσοφικής απαιδευσιάς που κάνει έκκληση στα πιο καθυστερημένα, αγελαία ένστικτα. Που κάνει έκκληση στο “δια βοής” και την δημιουργία εντυπώσεων προς ιδιοτελή χρήση και όχι στο “δια στοχαστικού πυρός και σιδήρου”.

 

mota_ru_0000011-1920x1080

 

Όπως εύκολα μπορεί να καταλάβει κανείς, αυτού του είδους η εικονοκλασία είναι, ασφαλώς, εικονολατρία του χειρίστου είδους, και  μάλιστα του πλέον χαμηλού δείκτη νοημοσύνης: επιχειρώντας να θίξει “εκφάνσεις” και “εμφάνισεις” (για να θυμηθούμε τον Χέγκελ), όχι μόνο δεν θίγει καμμιά βαθύτερη πραγματικότητα, αλλά, τουναντίον, καταφέρνει με την ελαφρομυαλιά της και με την αναρχόλεκτη ή ασύστατη δημαγωγία της να λατρέψει, ή να επιχειρήσει να εξωραίσει αναδρομικώς, όλες εκείνες τις παλαιές εικόνες ενός μάταιου ιστορικού παρελθόντος.  Επιπροσθέτως, αδυνατεί να διακρίνει με εκλεκτικό τρόπο ο,τιδήποτε “μη μάταιο” μέσα από αυτή την ιστορική (ευρύτερη ή τοπικότερη) ματαιότητα και εκεί κάπου χάνει οριστικώς το παιγνίδι. Γίνεται απλός μιμικός ή συναισθηματικός ακόλουθος τετριμμένων σκέψεων και ατελεσφόρων κλισέ του παρελθόντος, στο βαθμό που η πραγματική, εικονοκλαστική, ουσιώδης κριτική και εκλεκτική μεταχείριση οιουδήποτε παρελθόντος ελάχιστα προσφέρεται προς όφελος μιας δημαγωγικής σκοπιμότητας.

Το “είτε-είτε” είναι ακόμα ισχυρό μέσα στην συνείδηση της ανθρωπότητας καίτοι η πραγματική λογοτεχνία πάντα βρίσκει τρόπους να το ανατρέπει, ενώ στην χώρα μας αυτό το μοιραίο “είτε-είτε” ανάγεται σχεδόν σε ένα είδος θρησκείας.

“Είτε- είτε” σου λέει. Αυτό ακριβώς, μαζί με άλλα, κατέστρεψε την χώρα μας, γιατί έχετε υπ’ όψιν σας πως όλα τα υλικά και βιωτικά προβλήματα ξεκινούν από το μυαλό και τις τραγικές νοοτροπίες. Ούτε από τις “ιστορικές συνθήκες”, ούτε από την τυχάρπαστη δειγματοληψία των αρνητικών φαινομένων. Δεν υπάρχει “απρόσωπη” Ιστορία. Η Ιστορία, τελείται ΠΡΩΤΑ μέσα στα μυαλά προτού αφήσει τα δημιουργικά, δημιουργικότατα ή παντελώς άχρηστα ερείπιά της. Δεν έχουν άδικο οι μορφωμένοι Ινδουιστές (αλλά και οι στοχαστές του Βόρειου Βουδδισμού της Μαχαγιάνα) όταν επισημαίνουν την στενή σχέση σκέψης-αποτελέσματος. Η δράση (ή η μη δράση) έρχεται από μια ήδη “ετοιμασμένη” νόηση, δεν πέφτει από τον ουρανό. Και αυτό, όπως καταλαβαίνετε, κάλλιστα διεκτείνεται ακόμα και σε πλατύτερο, ας πούμε, σε εθνικό επίπεδο.

Πράγμα που σημαίνει πολύ απλά πως η Ελλάδα σήμερα, είναι αυτό που σκεφτήκαμε γι’ αυτήν επί τόσα και τόσα χρόνια.

Πικρή αλήθεια, αλλά κάποτε οι ουσιαστικές και όχι οι δημαγωγικές ψευδο-αλήθειες που βαθύνουν την παρακμή, θα πρέπει να λέγονται ΩΜΑ, ΧΩΡΙΣ ΠΕΡΙΣΤΡΟΦΕΣ και χωρίς άλλο χάιδεμα ή δικαιολογίες στ’ αυτιά… Εκτός αν νομίζουμε πως κάποια …τυχαία “λαμόγια” ήταν όλο κι όλο το πρόβλημα για την χώρα μας, και όχι ΜΙΑ ΣΥΝΟΛΗ ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ σκέψης και συμπεριφοράς, που διακρίνει τόσον τους λαμογιακούς όσον και τους διαμαρτυρόμενους μη λαμογιακούς. Σκέψη αδιέξοδη και α-λογική τόσον για τους μεν όσον και για τους δε.

Σκληρό, αλλά αν θα έπρεπε κάποτε να αντιμετωπίσουμε την “εθνική αλήθεια”, αυτό θα πρέπει να γίνει με λάκτισμα προς το κέντρο απευθείας και όχι σύμφωνα με την τρέλλα ή τις ασήμαντες προσωπικές εμπειρίες του καθενός.

 

 

Φανταστείτε τώρα το χρωματιστό γυαλί της παραλίας θαμμένο βαθύτερα στην άμμο. Προφανώς, σε αυτή την περίπτωση, δεν θα ήταν δυνατόν να ακτινοβολήσει όχι μόνον την ηλιακή δόξα, αλλά, κυρίως, να συνεπιφέρει και αυτήν την αίσθηση μιας ηλιακής νοημοσύνης, όσον  παράδοξο ή “ποιητικό” και αν ακούγεται αυτό. Εντύπωση που δίδει κάποτε ο ήλιος στο μεσουράνημά του, όταν φαντάζει πως ο ίδιος λάμποντας “στοχάζεται” την λάμψη εκείνου  του Μυστηρίου που τον γέννησε.

Εντύπωση, που πάνω απ’ όλα, προσφέρει ο κόσμος οπουδήποτε ανά πάσα στιγμή. Μόνον που το μοιραίο ανθρώπινο μυαλό παραείναι διαλυμένο από τις προκαταλήψεις και τα είτε-είτε του. Κυρίως, μάλιστα, στην χώρα μας που είναι διαλυμένο δυο φορές. Το χούι της επίδοξης μικροηγεσίας και της κομπλεξικής βλαχοδημαρχίας , με δυο λόγια το σύνολο καραγκιοζιλίκι του δημαγωγικώς θεαθήναι καίτοι όχι μόνον γελοίο, αλλά και ιστοριοληπτικώς τόσον ατελέσφορον και άδοξον, παραείναι έθος σε μια χώρα με τουρκική, μάλλον με οθωμανική, κουλτούρα και νοοτροπία, κατά 90% τουλάχιστον.

 

1920_co04

 

Σκοτεινές σκέψεις, πραγματικά, και όπως προείπα, εγώ προσωπικά αμφιβάλλω αν μπορεί να βρεθεί φως μέσα στον υπόνομο της Ιστορίας και ως εκ τούτου μόνο σε ένα “θαύμα” μπορώ να ελπίζω για αυτή την χώρα. Το μόνο σίγουρο είναι πως μέσα σε αυτό τον υπόνομο συναντούμε καθημερινά κατσαρίδες, ποντίκια και λοιπά όχι ιδιαίτερα γοητευτικά πλάσματα, τα οποία καίτοι πλήρως ανίκανα να βλάψουν πραγματικά, εν τούτοις δεν παύουν να προσφέρουν ένα αναξιοπρεπέστατο θέαμα για μια χώρα, που παρά τα ιστορικά λάθη και την τραγική νοοτροπία της, επιτέλους, κατοικείται από ανθρώπους και της αξίζει μόνον και μόνον γι’ αυτόν τον λόγο μια καλύτερη τύχη!

Όμως ας κάνω ένα “διάλειμμα” εδώ, γιατί τα σκοτάδια έχει νόημα να αναφαίνονται σε ένα κείμενο με έναν, πώς να το πω, όχι ακριβώς επαναληπτικό τρόπο, αλλά μάλλον με έναν “κοχλιακό” τρόπο. Πρόκειται ασφαλώς για επανάληψη αλλ’ όμως και διαφοροποίηση εν ταυτώ  (μια ακόμα περίπτωση, ανάμεσα σε χιλιάδες, όπου αίρεται ή πρέπει να αίρεται το “είτε-είτε”). Και αυτό γιατί κάτι σκοτεινό πρέπει αυτοπεριστρεφόμενο (και ως εκ τούτου, κάπως “σταδιακώς”) να φτάσει στο ανώτατο επίπεδο της φαινομενολογίας του πριν, όλως εξάφνως και αναπαντέχως πετάξει σπίθες μέσα από τα έγκατά του…

Αυτές τις σπίθες πάντα έχει αξία να τις χειριζόμαστε ως Προμηθείς και όχι ως Επιμηθείς ή ακόμα χειρότερα ως Παραμηθείς μιας νοοτροπίας που μόνον κακά έχει επιφέρει στην χώρα μας και σπάνια κάτι καλό.

 

tdih-april06-HD_720x406-16x9

 

Ξαναγύρισα κάποια στιγμή στο υπόγειο του εξοχικού μας. Εκεί προσπάθησα να καταπιαστώ πάλι με το μελλοντολογικό project της Διατοπίας. Όπως έχω εξηγήσει ξανά αλλού, δεν πιστεύω πλέον πως οι συγγραφές “ουτοπιών”  μπορεί να έχουν ένα νόημα, στο βαθμό που, κατά την γνώμη μου, κάθε “ουτοπία” όταν στοχεύει στην μαζική ευτυχία της ανθρωπότητας, είναι καταδικασμένη να περιπέσει σε δυστοπία, όταν χρησιμοποιηθεί εκλεκτικώς ως υλικό, σε ελάσσονα ή πλείονα βαθμό, προς όφελος μιας πολιτικής ιδεολογίας που θα αποσκοπούσε σε κάτι τέτοιο!  Ο λόγος μπορεί να είναι ή μην είναι προφανής, δεν παύει ωστόσο να είναι ουσιαστικός: σε αυτόν τον κόσμο, σε αυτήν την γη, είναι αδύνατον να έχεις ταυτόχρονα και ευτυχισμένη παγκόσμια κοινωνία και ευτυχισμένους ανθρώπους. “Ανθρωπος” και “κοινωνία” (με μία ορισμένη έννοια και όχι με την έννοια της “κοινωνικότητας”) είναι πραγματικότητες αν όχι μη συμβατές μεταξύ τους (“συμβατές” φυσικά με χίλια προβλήματα και παρενέργειες), τότε σίγουρα “εναντιωματικές” μεταξύ τους.

Το ζητούμενο πάντα είναι το εξής: λιγότερη “κοινωνία”(εννοώ, το τονίζω πάλι, οργανωμένη κοινωνία, όχι την φυσική ανθρώπινη διακοινωνικότητα που θα πρέπει να αυξάνεται!) προς όφελος της ελευθερίας του ατόμου. Είναι που ο κόσμος θα πρέπει να γίνει κάποτε πεδίο συναρπαστικής δράσης για ΑΤΟΜΙΚΟΤΗΤΕΣ και ΟΧΙ ΠΕΔΙΟ ΝΑΡΚΩΣΗΣ ΓΙΑ ΜΑΖΕΣ.

Φυσικά, και όπως συμβαίνει πάντα από ιστορική άποψη, είναι που κάτι προσδοκούμενο ή επιθυμητό θα πρέπει να αναμένεται να γεννηθεί όχι από το όμοιό του αλλά από το αντίθετό του! Είναι λοιπόν η κοινωνία της απρόσωπης μάζας η μήτρα απ’ όπου μπορεί να προκύψει η Γη μιας Διατοπίας και όχι μια κομμουνιστική ή αναρχική ουτοπία (με την ορθόδοξη έννοια, γιατί η Διατοπία κατά μίαν ορισμένη έννοια είναι αναρχικής συστάσεως).

Ως προς αυτό, λοιπόν, επέλεξα τον όρο “διατοπία” και όχι “ουτοπία”, στο βαθμό που συνειδητά δεν επεξεργάζομαι μια ουτοπία και ούτε πιστεύω σε μια πανανθρώπινη και πανευτυχή κοινωνία στο μέλλον. Πιστεύω σε μια κατάσταση πραγμάτων  λιγότερο απάνθρωπη, λιγότερο βάρβαρη και λιγότερο απαίδευτη, στην οποία οι άνθρωποι θα ξέρουν να ξεχωρίζουν με σαφήνεια το μη ορθολογικό από το ορθολογικό πεδίο της  ύπαρξης, να τα μετέρχονται με δεξιοτεχνία συμπεριφοράς και σκέψης και να μην τα μπερδεύουν σε βαθμό τέτοιο που θα μπορούσαν να καταστρέψουν ακόμα και μια ολόκληρη χώρα! (όπως καταστράφηκε η δική μας).

 

17th September 1930: Exterior of a revolving solarium in the sunshine at Aix-Les-Bains. (Photo by Fox Photos/Getty Images)

 

Βέβαια, δεν μου διαφεύγει πως η Διατοπία θα διαβαστεί πιθανώς από κάποιους ενδιαφερομένους ως εάν ήταν ουτοπία. Αυτό δεν με ενοχλεί παρά το γεγονός ότι δεν πρόκειται για ουτοπία και ούτε συνοδεύεται με κάποια ματαιόδοξη αναζήτηση “οπαδών” από την πλευρά του υποφαινομένου πέρα από την φυσική εξωστρεφή συγγραφική κίνηση ενός ανθρώπου που αρέσκεται κάποτε να καταθέτει τους ποιητικούς-φιλοσοφικούς προβληματισμούς του δημοσίως. Είναι οι περιορισμοί που επιβάλλει η εποχή, ώστε είναι αναπόφευκτο παρόμοιες σκέψεις να διαβάζονται ως εάν συνιστούσαν πρόθεση ουτοπίας, ενώ φυσικά δεν είναι.

Όπως και να’ χει, ακολούθησα δύο αρνητικά παραδείγματα ως προς την προκείμενη συγγραφή. Προσπάθησα να φανταστώ μια κατάσταση ζωής με την ΑΚΡΙΒΩΣ ΑΝΤΙΘΕΤΗ νοοτροπία από αυτή που επικρατεί στην χώρα μας εδώ και κάποιους αιώνες τουλάχιστον, και ακόμα, ήμουν ιδιαίτερα πρόθυμος να δημιουργήσω, από μίαν άποψη, το “anti-Facebook”! Πάνω απ’ όλα “αντί” ως προς το ότι μια Διατοπία θα πρέπει  να τελείται ΕΝ ΖΩΗ και οχι ΕΝ ΔΙΑΔΙΚΤΥΩ.

Σημαντική διαφορά. Άλλο ο άνθρωπος άλλο το προφίλ-φάντασμα που σκοτώνει την ζωή του σε μια φενάκη.

Ως προς την εννοιολογία της Διατοπίας λοιπόν (αναγκαστικώς δημιούργησα αυτόν τον νεολεκτισμό για να τονίσω τον διαρκώς μεταβατικό χαρακτήρα [“δια-“] της Διατοπίας και όχι μια “στανταρισμένη” ευτυχισμένη κατάσταση της ανθρωπότητας), βρίσκω σημεία συμφωνίας αλλά κυρίως σημεία διαφωνίας με ουτοπιστές του ιστορικού παρελθόντος. Έχω συγγράψει σχετικό κείμενο που περιλαμβάνει μίαν ορισμένη ή σκόπιμη αναδρομή στην ιστορία της Ουτοπίας, το οποίο και είχε αναρτηθεί στο Century Camera II, και δεν θα υπήρχε λόγος να αναφερθώ σε κάτι παρόμοιο ξανά εδώ.

 

computer64

 

Όμως θα ήθελα να πω το εξής: για μένα δεν νοείται καμμία πραγματικότητα του μέλλοντος που δεν θα έχει λύσει σε ικανό ή αρκετό επίπεδο την διάσταση μεταφυσικής και υλισμού, όπως επίσης δεν νοείται κανένα μέλλον σε “κοινότητες” !  Ασφαλώς, οι μηχανές θα δουλεύουν και όχι οι άνθρωποι, και εδώ μπορώ να συμφωνήσω με την μαρξική και αναρχική θεώρηση, αλλά η “κοινότητα” για μένα ως ιδέα και προοπτική είναι λάθος. Οδηγεί με μαθηματική ακριβεια στην αποχαύνωση και την διαστρέβλωση  κάθε έννοιας ζωής.  Θυμηθείτε αυτό που είπα προηγούμενως, αλλά με άλλα λόγια: “λιγότερη κοινωνία σημαίνει περισσότερη ζωή”. Η ιδέα της μηχανιστικής-προβαλομένης μεταφοράς μιας ιδεατής ή εξιδανικευμένης πρωτόγονης κοινότητας που ζει και διακοινωνείται μέσα από έναν “φυσικό” κομμουνισμό σε ένα μέλλον τεχνολογικώς τόσον προηγμένο, ώστε να αντιμετωπίζει επιτυχώς τουλάχιστον τις πιο στοιχειώδεις μέριμνες της ζωής, είναι λάθος, ως προς το πρώτο σκέλος της. Τουλάχιστον, λάθος,  σε αυτό το συγκεκριμένο, πολύ κρίσιμο σημείο, έτσι όπως θα μπορούσε να διαγνώσει κάποιος: αν, ενδιάμεσα χρειάστηκε η κόλαση της Ιστορίας για να αναπτυχθεί η Ratio, αυτό, ασφαλώς, και από όποια πλευρά και αν το σκεφτούμε, συνέβη ΧΑΡΙΝ ΕΞΑΤΟΜΙΚΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΟΧΙ “κοινωνικοποίησης”!

Η ιδέα της “ελευθερίας” (της όσον το δυνατόν πιο μεγάλης) είναι λοιπόν κατά πολύ πιο σημαντική από την ιδέα της “κοινότητας”, ακόμα και από την ιδέα της “ευτυχίας”.

Πρέπει να προσβλέπει κανείς στο να υπάρξουν στο μέλλον όσον το δυνατόν πιο ελεύθεροι άνθρωποι και όχι όσον το δυνατόν πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι! Τεράστια η διαφορά.

Τι να την κάνω μια “ευτυχία” χωρίς “μεσοδιάστημα” και “προσπάθεια”; Μα, κατ’αρχάς, δεν θα μπορέσω καν να συνειδητοποιήσω τότε ότι είμαι “ευτυχισμένος” αν λείπει το κρίσιμο “άλλο” του, εκείνο που ακόμα και αν δεν εντοπίζεται στον αντίθετο εννοιολογικό και βιωματικό πόλο, δεν θα παύει ωστόσο να είναι ένα μέτρο ζυγίσματος κάθε περιστασιακής ή μονιμότερης ευδαιμονίας!

 

 

Είπα όμως Ratio.  Με αφορμή αυτή την λέξη ας ξαναγυρίσουμε λίγο στις σκοτεινότερες σκέψεις (σκοτεινότερες όχι κατ’ ανάγκην ως σκέψεις καθεαυτές, αλλά ως προσυποβολή εμφάνισής τους από μια μάλλον αδιέξοδη κατάσταση στην χώρα μας).

Πουθενά αλλού  ό,τι ακριβώς συνιστούσε -ανάμεσα και σε άλλα πράγματα που συνιστά- το μέτρο της εξατομίκευσης, τουτέστιν η Ratio,  δεν μισήθηκε τόσον πολύ όσον στην δική μας χώρα! Δεν έχει σημασία το τι δηλώνει ή δεν δηλώνει ο καθένας, η βιωματική πραγματικότητα στην χώρα μας δεικνύει ένα τεράστιο έλλειμμα Λογικής. Αυτό το έλλειμμα δεν κατέστη δυνατόν ως σήμερα να μεταμορφωθεί σε προτέρημα, ούτε φυσικά να αναπληρωθεί από κανένα ψευδο-ηρωικό σύνδρομο λεβεντομαλακίας από εκείνα που τόσον ελκύουν την δίψα του θεαθήναι σε έναν νεοέλληνα.

Δείτε σε τι κατάσταση είναι ο “διάλογος” στην χώρα μας, σήμερα περισσότερο παρά ποτέ. Μα όποιο κοινωνικό στρώμα και αν ¨επισκεφθείτε”, ο διάλογος με επιχειρήματα και με ασφαλή νόηση είναι, ούτε λίγο ούτε πολύ, πράγμα ανύπαρκτο!

Ματαίως θα αναζητούσε κανείς την στοιχειώδη προϋπόθεση για την διεξαγωγή ενός διαλόγου, έτσι όπως, για παράδειγμα την περιγράφει ο Berkeley:

“Define it, explain it, make me understand your meaning, that so we can argue about the same thing; if we don’t do that we’ll never reach a conclusion”. 

(Berkeley,”Alciphron”).

Ρίξτε μια ματιά, εκεί που σήμερα αδικαιολόγητα και κατά μίαν έννοια εγκληματικά “αναστενάζει” ένα σημαντικό μέρος της ελληνικής κοινωνίας: στο facebook. Δεν θα δείτε πουθενά κάτι τέτοιο (πέρα φυσικά από τις όποιες, αρκετές ή όχι, εξαιρέσεις εκείνων των ανθρώπων που διατυπώνουν σκέψη με επιχείρημα και όχι μουγκρητό σε ζαλισμένη, ασύστατη γραφή) ,  έτσι ΣΤΟΙΧΕΙΩΔΩΣ και σχεδόν αυτονοήτως όπως το γράφει ο Berkeley. Αντ’ αυτού, θα δείτε το κλασσικό θέαμα που παρουσιάζουν οι νεοέλληνες όταν π.χ.συζητούν στην τηλεόραση ή στην ταβέρνα , όμως εδώ εν προκειμένω (στο διαδίκτυο)  σε πολύ πιο χυδαία και κωμικοτραγική μορφή:

δεν υπάρχει ειρμός, δεν υπάρχει διάκριση ανάμεσα σε περιστασιακή και ουσιαστική αιτιότητα με αποτέλεσμα οι γενικεύσεις να τείνουν να γίνουν ανύπαρκτο είδος και στην θέση τους να χάσκουν ασήμαντες ή δευτερεύουσες εμπειριολογικές παραδειγματολογίες, επιχειρήματα ούτε για αστείο, μιλάνε σαν “ζαλισμένοι” (και όχι ότι δεν είναι πράγματι!) προσπαθώντας να εξαπατήσουν και να δημιουργήσουν εντυπώσεις, κάποτε τυπική γραικική αγένεια και βλαχοχυδαιότητα, απίστευτος λαϊκισμός και δημαγωγία καφενείου, ψευδοθεωρητικότητα της πλάκας (διακρίνεται πανεύκολα), μιμητισμοί προς κάθε διαδικτυακή βλακεία (έχετε παρατηρήσει πόσοι αναπαράγουν σαν βλαμμένα αυτόματα αυτά τα γελοία και κακαίσθητα “πχια” ,”πχιο”κλπ.), μίση, πάθη, ψυχακισμοί, τρολλιές και πολλά πολλά άλλα.

Προσέξτε κάτι. Αυτό το ΓΕΛΟΙΟ και ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ πράγμα δεν εξωραίζεται, δεν αναβαπτίζεται, πάνω απ’ όλα ΔΕΝ ΟΔΗΓΕΙ ΠΟΥΘΕΝΑ ει μη σε πλήρη νοητική καταρράκωση μεγάλων πληθυσμιακών τμημάτων μιας χώρας που ήδη καταρρέει με τρελλή ταχύτητα πτώσης, και θα περίμενε κανείς αν μη τι άλλο, ο κόσμος να  είναι “επί ποδός” απόπειρας σωτηρίας!

 

 

Δεν είναι ζήτημα (κατ’ ανάγκην) μιας ευρύτερης παιδείας, αλλά, διάολε, μιας ΣΤΟΙΧΕΙΩΔΟΥΣ Ratio και ενός στοιχειωδώς ισορροπημένου ψυχισμού!  Ας παύσει πλέον και η καραμέλα ότι ο “πολύς κόσμος δεν είναι μορφωμένος” κλπ. Δεν έχει νόημα μια τέτοια διαπίστωση στο βαθμό που άλλα είναι τα προαπαιτούμενα τουλάχιστον στην πλέον στοιχειώδη μορφή τους! Μα, θα πουν άλλοι, πρόθυμοι όπως πάντα να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα, πως “έτσι είμαστε εμείς οι Έλληνες, με τα καλά και τα κακά μας, τέλος πάντων είμαστε ευκολόπιστος και ενθουσιώδης λαός και μα και μου κλπ.”

Βλακείες και παραμύθια στο τετράγωνο!

Ποιοι ‘έλληνες”; Αστειευόμαστε; ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΧΩΡΑ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ Η ΛΟΓΙΚΗ, ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΧΩΡΑ ΕΧΕΙ ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΕΙ ΠΛΕΟΝ ΠΑΝΤΕΛΩΣ !

Δεν είναι ελληνική κουλτούρα αυτό το πράγμα όπως και αυτή η άρνηση της Λογικής και της Φιλοσοφίας, αλλά  100% οθωμανική! Να ξέρουμε τι λέμε πια, και όχι να βαφτίζουμε το “οθωμανικό” “ελληνικό” ή έστω “νεο”ελληνικό. Μάλιστα δε, από κυριολεκτική άποψη δεν είναι ούτε νεο-ελληνικό, αλλά παλαιο-τουρκικό! (οθωμανικό).

Τι να τα κάνει κάποιος οποιαδήποτε άλλα (υποτιθέμενα και όχι τόσον υπαρκτά) “καλά” αν υφίσταται το μέγιστο Κακό! Χώρα δίχως Ratio στο κεφάλι της είναι καταδικασμένη σε εθνική τραγωδία… Αν αυτό δεν κατανοηθεί, τότε ούτε ένα θαύμα μπορεί να την σώσει.

Για αυτό και βλέπετε πως οι περισσότερες συζητήσεις  και δήθεν διάλογοι στην χώρα μας σπάνια οδηγούν κάπου. Συνήθως οδηγούν ΜΟΝΟΝ στην λαϊκιστική απάτη του θεαθήναι. Ένα καραγκιοζιλίκι χωρίς τέλος.

Πώς φτάσαμε εδώ, πλέον, όπου τόσοι πολλοί άνθρωποι στην χώρα μας διατελούν νοητικώς τόσον άστοχοι, αυτό, ίσως μόνο μια αθλήτρια της σκοποβολής, όπως η κ. Άννα Κορακάκη μπορεί να το εξηγήσει.

 

0856e908cb3df9613e39a1d0d1349585_XL_phixr

 

Και με τον δικό της τρόπο αν δεν το εξήγησε (όπως δεν θα είχε καμμία υποχρέωση εξ άλλου), σίγουρα το ΚΑΤΕΔΕΙΞΕ  σαφέστατα έτσι ώστε να μην αφήνει αμφιβολίες για το ασύστατο μιας χώρας που κάνει τα πάντα για να υπονομεύσει ο,τιδήποτε αξιόλογο κινείται σε αυτή (είτε στον αθλητισμό είτε στην τέχνη είτε στον πολιτισμό γενικώτερα).

Μα ΠΩΣ να μην συναντάει κανείς παντού κόμπλεξ και φθόνο, τη στιγμή που αυτό το ρημάδι το μυαλό δεν έχει Ratio μέσα του και “ό,τι θυμάται, χαίρεται” και “ό,τι του’ρχεται το αμολάει” και έχει αντικαταστήσει το επιχείρημα και τον σχεδιασμό με ασύντακτες θυμοτροπίες και μπινελίκια ;!

Της γκρέμισαν, λέει, (από ντροπή φυσικά), το καλύβι όπου προπονείτο , χωρίς καν να …την ρωτήσουν.

 

images_phixr

 

Δεν θέλησε κανένα επίσημο, φορέα κλπ. να συνεορτάσει μαζί της. Η αγανάκτησή της για αυτά που πέρασε σε μια χώρα που υπονομεύει με εγκληματικό τρόπο όλα τα ταλέντα, ήταν ευγενική ή συγκρατημένη αλλά δύσκολα κρυμμένη.

Φαντάζει από μία άποψη, και πραγματικά, αυτό το κορίτσι σαν να πυροβολάει την βλακεία, έτσι όπως την θυμάται κανείς στον “τελικό” εκείνο που της χάρισε το χρυσό μετάλλιο. Κάθε βλακεία, ανθρώπινη, συμπατριώτικη, ταξική, εθνική, πανανθρώπινη…

Ξέρετε, συζητούσα με μιαν εκλεκτή φίλη  τις προάλλες για την νόμιμη οπλοφορία στην Αμερική. Και λέγαμε το εξής, και παρά τα γελοία, κομπλεξικά μυθεύματα που ευδοκιμούν στην χώρα μας για τα “αμερικανάκια” (τα οποία ωστόσο έχουν μια τέτοια πολιτισμένη αίσθηση του διαλόγου και είναι τόσον έξυπνα, ώστε κάθε παρόμοιο μύθευμα μόνο γέλια προκαλεί…), ότι καίτοι τα όπλα είναι …ανάρπαστα σε αυτή την χώρα, εν τούτοις, -και χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είμαι υπέρ της γενικευμένης οπλοφορίας, τουναντίον είμαι “κατά”-, τα “τραγικά περιστατικά” είναι από ποσοστιαία άποψη ολίγα, αν αναλογιστεί φυσικά κανείς τον μεγάλο πληθυσμό της χώρας.

Φαντάζεσαι, της λέω, να επιτρεπόταν κάτι τέτοιο και στην Ελλάδα; 

Γέλια μέχρι  δακρύων, όχι αστεία.

Το ΕΠΟΜΕΝΟ ΑΚΡΙΒΩΣ ΠΡΩΙ, όλοι θα έβγαιναν στους δρόμους και θα κουμπούριαζαν ο ένας τον άλλον!

Και σίγουρα ΚΑΠΟΙΟΙ από αυτούς θα ρωτούσαν κοιτώντας με βλέμμα παρανοϊκής μύγας προς το αχανές: “μάμμυ, μάμμυ, τους σκότωσα όλους!;”.

Κάτι περισσότερο από βέβαιο, πως η απόκριση από το υπερπέραν θα ήταν η εξής:

“Όρσε, ηλίθιε!”.

“Μα γιατί”, θα ρωτούσε ο παρανοϊκός πατατάς δολοφόνος, “μήπως έκανα καμμιά…γκάφα, κάποιο…τραγικό λάθος;”. ‘Όρσε ξανά!!!”, θα ηχούσε η επιβεβαίωση.

 

cows-on-rosemary-lane-c-1930

 

Θέλω να πω με άλλα λόγια, πως εδώ που φτάσαμε ως χώρα μονάχα η νέα γενιά μπορεί να είναι μια πιθανή ελπίδα. Και λέω “πιθανή” γιατί ολοένα και αραιώνει- δυστυχώς- η παρουσία της στην χώρα μας.

Όμως, όσοι νέοι άνθρωποι παραμείνουν εδώ, ας μην ξεχάσουν την θεϊκά αμείλικτη και ψυχρή έκφραση της κ. Κορακάκη όταν “στόχευε”. 

Έτσι, θα πρέπει να “στοχεύουν” από εδώ και μπρος  με τα νοητικά όπλα τους, όχι τον ένα ή τον άλλο βολικό “αποδιοπομπαίο” τράγο (γιατί το πρόβλημα δεν είναι να “ξεσπάσουμε” σε μερικά “λαμόγια”,  αλλά να ΞΕΡΡΙΖΩΘΕΙ ΜΙΑ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ), παρά μόνον την αθεράπευτη ΒΛΑΚΕΙΑ και τον ΒΛΑΚΑ όπου τον εντοπίζουν.

Γιατί η Βλακεία μπορεί να μην θεωρείται αμάρτημα από τις θρησκείες (μόνον ο Βουδδισμός την συγκαταλέγει στα “αμαρτήματα”), αλλά για μένα, τουλάχιστον, είναι το ΜΟΝΑΔΙΚΟ αμάρτημα που υφίσταται εν τη γηι.

 

 

 

Advertisements