Skip navigation

 

 

Μέσα σε αυτήν την παρακμή, πολλοί μπλέκουν “λογικώς” ακόμα και στοιχειώδεις έννοιες, γιατί πιθανώς το μυαλό τους είναι “θολωμένο” από την ιδιοτέλεια και την ανησυχία ολοσχερούς καταρράκωσης ενός “κόσμου”, έτσι  όπως τον είχαν τακτοποιήσει μέσα τους.

Και εξηγούμαι: δεν είμαι δημόσιο πρόσωπο για να φέρω προσωπική ευθύνη για την κατάντια της χώρας. Η ευθύνη μου, συνεπώς,- όπως και η ευθύνη των περισσοτέρων μας- αναλογείται στην βάση του εξής ερωτήματος και μόνον:

στο κατά πόσον διεξήγα πράγματι εδώ και χρόνια ή όχι μια θανάσιμη πάλη ενάντια σε αυτήν την γελοία νοοτροπία που κληρονομούμε όλοι μας, νοοτροπία, η οποία και τελικώς κατέστρεψε την χώρα μας.

Η συνειδητοποίηση της μαλακίας που έχουμε κληρονομήσει ιστορικά όλοι μας, δεν είναι ευθύγραμμη ούτε απρόσκοπτη. Πολλώ δε μάλλον, δεν θα μπορούσε να είναι μια χαζοχαρούμενη, προσκοπική πορεία “αυτοκριτικής” σαν σε κνίτικη κόβα. Είναι μια διαρκής πάλη που δεν τελειώνει. Όχι για λόγους ηρωισμού, αλλά για να μπορούμε να έχουμε την …ησυχία μας , σε μια χώρα που οι πάντες “κολλάνε” υστερικά στους πάντες.

Όσον θυμάμαι τον εαυτό μου, όλα τα λάθη μου, μικρά ή μεγάλα, τα έκανα ακολουθώντας την νοοτροπία αυτής της χώρας, και ό,τι πέτυχα στην ζωή μου το πέτυχα μέσα από μια σκληρή, ασυμβίβαστη σύγκρουση με αυτήν ακριβώς την νοοτροπία. Σε αυτόν τον δεύτερο δρόμο επιθυμώ συνειδητά να βαδίζω και αυτό είναι δικαίωμά μου.

Κατά συνέπεια, όλοι στο ίδιο “καζάνι” βράζουμε, σημασία έχει το ΠΩΣ ΠΑΛΕΥΟΥΜΕ αυτή την παρακμή.

Και όσοι” στραβομουτσουνιάζετε”, λυπάμαι, αλλά δεν κάνετε και τίποτα από να την διαιωνίζετε ο καθένας με τον τρόπο του, και πάνω καθαρά στην λογική ενός “μικροσυμφέροντος” και ενός “μικροονείρου”, που έχουν τελειώσει μια για πάντα. Ιδιαίτερα μάλιστα, όταν δεν νοιώθετε και πολύ άσχημα με πολλές εξώφθαλμες, χοντροκομμένες εκφάνσεις της παρακμής, αλλά με όσους τις …επισημαίνουν.

 

 

Advertisements