Skip navigation

 

314f884b0192d185a4235386e002cf80

 

Ένας κόσμος χωρίς εξουσία πιθανώς ή σίγουρα να μην είναι εφικτός (πιθανότατα δε και όσον έχει να κάνει με τον απόλυτο βαθμό του αιτήματος ούτε και ζητούμενος…), ωστόσο, ένας κόσμος με λιγότερη κτηνώδη δίψα για εξουσία δεν υπάρχει λόγος να μην είναι εφικτότερος.

Τα πάντα στον κόσμο δεν ορίζονται μόνον από την αναγκαιότητα αλλά και από την συνδυαστική σύμπτωσή της με την επιθυμία. Έχει σημασία να καταλαβαίνει κανείς το τι είναι επιθυμητή αναγκαιότητα και τι μη επιθυμητή αναγκαιότητα, επειδή στην πρώτη βρίσκουμε συχνά το σημείο σύγκλισης ανάμεσα Ποίηση και Ιστορία.

 

1920 Omonoia Square -

 

Είναι κάποιες ημέρες, λοιπόν, που περπατάς και νομίζεις ότι τα πάντα είναι πιο καθαρά, πιο “ήρεμα”, πως έχουν αποκτήσει μια ανεξήγητη λάμψη εγγύτερα ενός χρόνου μυθικού ή και πλήρως εδεμικού. Οι άνθρωποι που περιέρχονται τότε τους δρόμους φαντάζουν σαν λαμπρυνόμενες σκιές μιας εποχής που δεν ήλθε ακόμη,  ο ήλιος έχει καταστεί πλέον μια ολομέτωπη διάχυση αληθείας έτσι ακριβώς όπως θα μπορούσε κανείς να τον θυμηθεί από κάποιον πίνακα του William Turner, ενώ οι νέες, στιλπνές γυναίκες δεν μοιάζουν παρά σαν γαλαξιακοί κρύσταλλοι που πήραν μορφή και παρουσιάστηκαν ενώπιον σου μόλις κατ’ εκείνη τη στιγμή.

 

Girls_Santa_Monica

 

Πάντα υπάρχει μια μυστική “διάβαση” στην ορατότητα προς μιαν άλλη ορατότητα. Αγαπώ τους μακρούς περιπάτους στην πόλη αλλά και σε παραλιακές ή υπαίθριες τοποθεσίες (σε ανύποπτες μάλιστα στιγμές), επειδή ακριβώς μου προσφέρουν την δυνατότητα να εντοπίζω όχι τόσο ορατά “γεφύρια” προς μιαν άλλη εκτίμηση του κόσμου.

Αυτά τα “γεφύρια” δεν επιπροστίθενται στην ορατότητα, αλλά εγείρονται αναγλύφως και αιφνιδιαστικώς από την ήδη υπάρχουσα θέα της στιγμής. Είναι, ας πούμε, σαν μια  αλλαγή στην οπτική εγγύτητα προς κάτι.  Βλέπεις κάτι σαν “κουκίδα” από μακριά, πλησιάζοντας όμως, δεν είναι παρά μια πέρ’ από κάθε εποχή οικία στον κήπο της οποίας συνομιλούν απροσκόπτως και ζωηρώς κάποιοι μαγικοί άνθρωποι.

 

d9bb16f16255eb28cf1423092d3df145

 

Είναι ακριβώς που το ποιητικό μάτι σπάνια λαθεύει. Μπορεί και ανακαλύπτει “γεφύρια” άχρονα και κατά συνέπεια χωρίς εξουσία, μέσα στην αφειδώς προσφερομένη πραγματικότητα .Δεν είναι κατ’ ανάγκην η εγγύτερη προσέγγιση που μπορεί να εξασφαλίσει κάτι τέτοιο, αλλά πολλές φορές, για να μην πούμε τις περισσότερες, η πλέον “απόμακρη”.

Μα πραγματικά, ζω σημαίνει “μετατοπίζομαι”. Όχι πρωτίστως με την άμεση έννοια της σωματικής μετατόπισης -πράγμα φυσικά ευάρεστο και αναγκαίο-, αλλά με την έννοια της “αντιληπτικής” μετατόπισης.

 

 

Η αντίληψή σου κάποιες στιγμές δεν είναι η ίδια. Δεν έχει νόημα να την πεις “καλύτερη” ή πιο “πλούσια”· είναι απλά ένα “ξέφωτο” στην ύπαρξη, και αυτό έχει την μεγαλύτερη σημασία σε αυτόν τον κόσμο.

Σε έναν κόσμο που δεν θα είχε νόημα να θελήσει κανείς να τον “κατακτήσει” σαν βλάκας,  για να διαπιστώσει  όχι πολύ αργότερα πως αυτός είναι ο πλέον σίγουρος τρόπος για να τον χάσει.

Και οι πάντες, εξουσιαστές και εξουσιαζόμενοι (και ο διαχωρισμός δεν είναι απόλυτος αλλά αμφιμετατοπίσιμος:  οι μεν κατά ποικίλη ή διαφορετική μορφή πάντα βρίσκονται στην θέση των δε), ζητούν τον “κόσμο στα χέρια τους”.

Εμένα, ωστόσο, μου αρκεί ένας περίπατος μέσα σε αυτόν.

Τότε αισθάνομαι ότι ο κόσμος είναι πραγματικά “δικός μου”.

Όταν δεν θα υπήρχε λόγος έτσι κι αλλιώς να περπατώ σε αυτόν με τα χέρια μου ει μη μόνον με τα πόδια μου.

 

Advertisements