Skip navigation

 

 

1. Πιστεύετε στα σοβαρά, μετά από τις ελεεινές λάσπες που έχετε εξαπολύσει κατά διαφόρων ατόμων, ότι  νομιμοποιήστε να γράφετε και από πάνω αυτομπερδεμένα μουρμουρητά της πλάκας, τάχα μου για γενικώτερα πράγματα,  γεμάτα από λαϊκισμούς, προσωπικές πικρίες και ανορθολαϊκοψευδοκουλτουρικό φθόνο για ό,τι εσείς δεν έχετε;

Δεν είναι κακό να πάτε στο ψυχίατρο, το κακό είναι να μην πάτε. Είναι προφανές πως χρειάζεστε ψυχολογική θεραπεία, ψυχολογική υποστήριξη και ψυχοφαρμακευτική αγωγή (αν δεν τα κάνετε ήδη). Γιατί αν δεν προστρέξετε εκεί, θα έχετε χειρότερα τραβήγματα. Έχετε μπει σε ένα γελοίο, όσον και “καμμένο” μονοπάτι. Βγείτε, όσον είναι καιρός, και αν σας έχει απομείνει ελάχιστο ίχνος ανδρισμού, να ζητήσετε ειλικρινή συγγνώμη για το bullying και τις λάσπες έναντι όσων χυδαιολογείτε και συκοφαντείτε (ή είναι προτιμότερο να τον χάνετε συνεχώς, με κλάματα, αυτοδιαψεύσεις και υποκριτικές συγγνώμες;).

Δεν σας αντιμετωπίζουμε ως “εχθρούς”, αλλά ως αυτό που είστε πραγματικά:

ψυχικώς διαταραγμένα άτομα σε δημόσιο χώρο.

Πού ακούστηκε, να είστε κολιτσίδες για πεντακόσια χρόνια, με bullying, λάσπες και γελοιότητες εναντίον όσων έχετε βάλει στο μάτι, ένεκα φθόνου ή προσωπικού αισθήματος απόρριψης που σας διακατέχει εξ αυτών;

Μα αλλοίμονον, αν γινόνταν όλοι ψυχάκηδες και stalkers για έναν αιώνα εναντίον οποιουδήποτε δεν του άρεσε αυτό που κάνουν! Και να τον βγάζουν ό,τι θέλουν και ό,τι τραβάει η ψυχανωμαλία τους. Και να βρίζουν αυτόν, την γυναίκα του, τα παιδιά του, τους φίλους του κλπ.

Παρακράτος είστε.

Τίποτε περισσότερο, τίποτε λιγότερο. Και …μου θέλετε και …κριτική κιόλας. Λάσπη , προπαγάνδα, παραπληροφόρηση, και γκαιμπελισμός λέγεται αθροιστικώς αυτό το μοσχαρίσιο πράγμα που κάνετε.

Μα και τόσον σας κόβει, που δεν καταλαβαίνετε, πως αν ένας άνθρωπος δεν γούσταρε κάτι που φτιάξατε, με το να γίνετε ψυχωσικές κολιτσίδες πάνω του, θα αηδιάσει δυο φορές περισσότερο με αυτό.

Γιατί έχετε την τυπική γραικική μαλακία στο κεφάλι. “Που θα μου πεις εμένα ρε”, “σου ξηγήσω”, “πάνε να δεις αν έρχομαι”, “τώρα θα δεις” και λοιπά γραικικά διασυμπεριφορικά καραγκιοζιλίκια που μαστίζουν αυτόν τον μη ακόμα απογαλακτισμένο από την οθωμανική νοοτροπία τόπο (και αυτό τον έφαγε τελικά).

Και μαζεύεστε μετά “μπουλούκι” με τους “κολλητούς” και ξερνάτε όλοι μαζί την ψυχανωμαλία σας. Και επιθυμείτε την “προσωπική πικρία” σας  να την κάνετε “σημαία” και για άλλα ζωντανά που περιφέρονται σας τις άδικες κατάρες στο διαδίκτυο, εξαπατώντας τα.

Δεν καταλαβαίνετε ότι βρίσκεστε στην Έρημο. Πράγμα που κάνει δυο φορές πιο γελοίες τις αηδίες σας.

Όλοι φυσικά βρισκόμαστε στην Έρημο μιας σκιώδους εποχής που τελειώνει κακήν κακώς. Σημασία όμως έχει το πώς ακριβώς διαχειριζόμαστε αυτό το φθίνον φάντασμα στο Χρόνο.

Τελειώνετε, λοιπόν, καμμιά φορά. Έχετε γίνει η επιτομή της γελοιότητας, δεν μπορώ να σας το πω αλλιώς.

 

hercules_phixr

 

2. Θέλοντας να επεκταθώ σε μια γενικώτερη βάση, και ξεφεύγοντας από τις τρόπον τινά “ειδικές” παραμέτρους της προηγούμενης παραγράφου, θα έλεγα τα εξής σε όσους φίλους ή αναγνώστες.

Δεν πιστεύω ότι η ποίηση πρέπει να είναι πεδίο ανταγωνισμού. Κάτι τέτοιο ειδικά σε ανορθοθυμικές/ανορθολογικές χώρες όπως η δική μας, μπορεί να οδηγήσει σε ανεξέλεγκτα ψυχοπαθολογικά φαινόμενα όπως τα άνω περιγραφόμενα. Επειδή, δεν μπορεί να ξέρει κανείς τι τρέλλα μπορεί να κουβαλάει ο καθένας στο κεφάλι του, όταν έχει πιστέψει στα σοβαρά ότι η λογοτεχνία (ή παραλογοτεχνία ή μουρμουρογραφία), μπορεί να του εξασφαλίσει μια θέση στο hall of fame της διαιώνιας ανθρώπινης βλακείας.

Ούτε βγάζεις άκρη με τον μικρομεγαλισμό και την νοοτροπία του θρασύδειλου ραγιά της οθωμανικής εποχής.

Προσωπικά, δεν γράφω επειδή θέλω να φανώ καλύτερος από  άλλους που γράφουν, και ούτε με ενδιαφέρει η πάση θυσία προβολή (όχι ότι την αποφεύγω μερικές φορές, όταν κρίνω ότι αξίζει τον κόπο από την άποψη των προβαλόντων και όχι των προβαλομένων). Είμαι από τους ελάχιστους ποιητές που έχουν αποφύγει το facebook, για λόγους αρχών και υπεράσπισης κάποιων κριτηρίων αξιοπρέπειας στην παρουσίαση ενός πνευματικού έργου. Δεν είναι “εστέτ” θέση αυτή (άλλη λέξη που έχει γίνει κουρέλι από την αμορφωσιά και την προπαγάνδα), ούτε “ηθική” στάση, αλλά, για μένα, άποψη ρεαλισμού. Και δεν ζητώ φυσικά “μπράβο” γι’ αυτό, αλλά απλά να μην με ζαλίζετε με αηδίες, επειδή εσείς δεν αντέχετε τους εαυτούς σας εκεί μέσα!

Αποφεύγω το facebook, γιατί πιστεύω ότι είναι αδύνατον να είναι κανείς σε ένα τέτοιο “χωριό”  και να μην αφιερώνει ώρες επί ωρών σε ηλιθιότητες και παραγωγή υποκουλτούρας (τα έχουμε ξαναπεί, μην τα ξαναλέμε). Είναι αδύνατον να παραμείνεις “νορμάλ” άνθρωπος αν στα σοβαρά σπαταλάς τον μείζονα χρόνο της ζωής σου προσπαθώντας να τραβήξεις την προσοχή των άλλων με αναρτησούλες της πλάκας και εξαπατώντας τον εαυτό σου λέγοντάς του ότι απλά θέλεις “να επικοινωνείς” μέσα στην έρημο και τα σκουπίδια. Φυσικά, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν και αξιοπρεπείς παρουσίες εκεί.  Αυτές οι τελευταίες όμως “μειώνονται”, -και αδίκως-, εξ αιτίας του συνολικότερου κλίματος υποκουλτούρας, χυδαιολογίας και παράνοιας που τις περιβάλλει.

Δεν με απασχολεί η δόξα, ούτε καν η υστεροφημία.

Φυσικά, ως προς αυτό το τελευταίο, κάποιος θα μπορούσε να πει: “μπα, δεν το πιστεύω, και ας λες, σε απασχολούν και τα δυο, και η δόξα και η υστεροφημία”. Δεκτόν ως πίστη του. Ας το πιστεύει, και ας πάει στην ευχή του θεού. Δεν θα είχα όρεξη να τον μεταπείσω, δεν θα ένοιωθα αυτή την ανάγκη.   Αν επιμείνει, όμως, να με ζαλίζει, απλά είναι ψυχάκιας. Και δυστυχώς, οι περισσότεροι “κολλάνε” στην Ελλάδα. Υπάρχει ένα είδος υπομανιακότητας που κάνει τους μεν κολιτσίδες στους δε και αυτό το βλέπεις παντού και στο ό,τι δη: στην συμπεριφορά, στον τρόπο ομιλίας και στην πονηρομπουνταλά αντιμετώπιση των άλλων. 

Ούτε πιστεύω πως μπορεί να υπάρχει μία μόνον τάση ή ύφος ή ρεύμα στην ποίηση ενός συγκεκριμένου καιρού. Οι άνθρωποι είναι διαφορετικοί, οι ιδέες και οι αναζητήσεις είναι διαφορετικές, είναι λογικό να δημιουργούν διαφορετικά πράγματα.

Αρκεί όμως να είναι όντως δημιουργία με διακριτό προσωπικό ύφος και, ει δυνατόν, να εκφράζει κάτι “άλλο” πέρα από τα συνηθισμένα και χιλιολεχθέντα μοτίβα (πράγμα δυστυχώς, όχι συχνό σήμερα, όπου η αγοραία ποίηση του facebook όχι μόνο αναπαράγει τα ίδια και τα ίδια, αλλά τα φτηναίνει ακόμα περισσότερο μιας και συντρέχουν επιπροσθέτως “αγοραίες” σκοπιμότητες και προδιαθέσεις).

Γράφω λοιπόν, για τρεις λόγους:

1) για την ευχαρίστηση της δημιουργίας

2) για να “επικοινωνώ” με αυτόν τον τρόπο εμμέσως με μερικούς αξιόλογους και ποιοτικούς αναγνώστες

και

3) τελευταίον, αλλ’ όχι έσχατον (για την ακρίβεια συνιστά τον κυριώτερο  λόγο), ως ένα είδος προσωπικής μύησης ή διαδρομής σε πράγματα που εγώ θεωρώ αξιόλογα και πολύ σημαντικά στην ζωή (και κάποιος άλλος για την δική του ζωή κάλλιστα θα μπορούσε να μην τα θεωρεί ως τέτοια).

Αυτά τα θεωρώ ομού ως ένα απαράβατο δικαιώμά μου.

Όλα τα άλλα, είναι απλά …Ελλάδα.

 

 

 

Advertisements