Skip navigation

 

 

1.  Ο αγώνας μέσω της ποίησης και της φιλοσοφίας, για να απαλλαγούμε κάποτε και από τα δύο.

Και αν ρωτήσετε “τι μένει μετά;”, και απαντήσετε αυθορμήτως από μόνοι σας “η σιωπή”,

τότε εγώ τουλάχιστον θα έλεγα,

“όχι κατ’ ανάγκην”.

Μένει και θα μένει πάντοτε και σε όλες τις περιπτώσεις εκείνο ακριβώς που δεν έρχεται από κεκτημένη συνήθεια πρώτο στη σκέψη μας.

Ο κόσμος είναι παράπλευρη μακαριότητα μη συντονισμού με ό,τι ο ίδιος υποβάλλει καθ’ έξιν.

 

A gargoyle atop the Chrysler Building watches vigilantly over the rising Gotham towers of midtown Manhattan, May 6, 1931. (AP Photo)

 

2 . Ένας νέος σαμανισμός ή μια νέα “μαγεία” απλώνεται στα επόμενα εκατό-διακόσια χρόνια της ποίησης (γιατί παραπάνω, αποκλείεται να επιζήσει η γραπτή ποίηση ως αυτόνομη τέχνη στην ανθρωπότητα). Η διαφορά από τον παλαιό σαμανισμό έγκειται κυρίως στην Έννοια.

Δεν πέρασαν επί ματαίω τόσοι αιώνες δυτικής φιλοσοφίας. Θα ήταν η απόλυτη ματαιότητα όμως αν παρέμεναν για πάντα.

 

lichtmodulator_0

 

3. Δεν υπάρχει σημαντική λογοτεχνία ανά τους αιώνες που να μην φαντάζει σαν να “ασφυκτιά” μέσα στο “λογοτεχνικό” περιβάλλον. Και αυτό φυσικά δεν έχει να κάνει με κάποια παράμετρο ή παραδοξότητα της αισθητικής, αλλά με μια γενικώτερη και υποδόρια “αίσθηση” που πλανάται σε ένα έργο.

Από την άλλη, δεν υπάρχει μέτρια ή κατώτερη  λογοτεχνία που να μην αισθάνεται άνετα “μέσα” στην λογοτεχνία. Σαν στο “σπίτι” της, δίνοντας την εντύπωση πως κάλλιστα θα μπορούσε να παραμείνει εκεί για πάντα.

Οι καλοί λογοτέχνες είναι “υπ’ ατμόν”. Οι κακοί γίνονται “ατμός”.

 

 

 

Advertisements