Skip navigation

 

il_570xN.838038523_dd3p

 

5. Πώς ακριβώς διαλύθηκε η Ελλάδα;

Mε ένα ζεϊμπέκικο, τίποτε περισσότερο.

Για το υπερεγώ του Γραικού ήταν αρκετό για να ρημάξει το σύμπαν.

Φανταστείτε έναν τύπο κοντά στα 60 , φαλακρό, με ντροπαλή ή θρασεία μπυροκοιλιά και με γκροτέσκως μεταμαγκιόρικη  φωνή να ρίχνει τις ζεμπεκιές του μέσα σε σπιτίσια γιορτή και στις γνωστές ψευδανατολικές (γιατί δεν είναι “Ανατολή” αυτό το  πράγμα), εκφάνσεις μιζερομοιρολογίας και ψυχουλιστικού επιφωνηματισμού.

Με φιγούρες και στροφές  να γκρεμίζει τους μπουφέδες, κάτω οι καρέκλες, σφαλιάρες στα φωτιστικά, καράτε κανονικό προς πάσα κατεύθυνση.

Με εναέριο λάκτισμα αποτελειώνει και τις πιατέλες.

“Δεν τα φάγαμε ακόμα μαζί, γιατί τα κλώτσησες;”

τον ρωτήσαν από κάτω οι υπόλοιποι που βαράγαν παλαμάκια. Όμως δεν επέμειναν περαιτέρω στο ερώτημα.

“Δώσε πόνο, μητσάρα”, συνέχισαν να λένε και να βαράνε παλαμάκια.

Συνέχιζε να δίνει πόνο ο άλλος, τα ‘σπαγε όλα.

 

4.  Εφαντάσθη ο δυστυχής πως μια ροπαλιά προοριζόταν αποκλειστικά ή προσωπικά γι’ αυτόν. Είδα ξαφνικά, λοιπόν, ένα τσιουάουα να έχει κολλήσει στο πέλμα μου και να το δαγκώνει.

“Γου”, έλεγε.

“Τι ακριβώς ζητάς, Τσιουάουε;” το ρώτησα τότε.

“Δεν έχω …καταλάβει ακόμα, δεν απαντώ”, μου απάντησε με τα δοντάκια ακινητοποιημένα στο πέλμα και με την έκφραση του προσώπου κοκκαλωμένη.

 

3. Ο φουκαράς ο Τσίπρας έχει καταλήξει ο σάκκος του μποξ για άπαντες.  Δέχομαι ότι είναι το ένα και το άλλο ή ότι δεν είναι το ένα και το άλλο. Όμως, προσπάθησε (προσοχή: λέω “προσπάθησε”) τουλάχιστον να μην επιβαρύνει περισσότερο τα φτωχότερα λαϊκά στρώματα. Η ΝΔ αν ήταν πάνω θα είχε αρχίσει τώρα καθημερινές “εκτελέσεις” μετά βασανιστηρίων.

Η ατυχία του Τσίπρα, του οποίου την ειλικρινή πρόθεση δεν αμφισβητώ, ούτε ακόμα την αμηχανία και τις γκάφες του μπροστά σε μια χώρα στην οποία είναι αδύνατον να διορθώσεις ο,τιδήποτε, αν δεν την ξηλώσεις όλη και ξαναφτιάξεις από την αρχή καινούργια (πράγμα που φυσικά δεν θα μπορούσε να το κάνει κάποιος εύκολα),

η ατυχία του Τσίπρα λοιπόν (ή μάλλον η ατυχία της χώρας) έγκειται σε αυτό:

είναι ένας αμήχανος Κερένσκι, όχι Λένιν, και χωρίς κανέναν Λένιν  να φαίνεται στον ορίζοντα.

Ποιος Λένιν, ποιος Τρότσκι, ποιος Κροπότκιν όμως. 

Στο facebook οι ενδιαφερόμενοι έχουν καταλάβει καμμιά εκατοστή φορές τα χειμερινά ανάκτορα και χορεύουν τις ως άνω παρατιθέμενες  ζεμπεκιές. Αν έβλεπαν ποτέ όμως ΜΑΤ, σίγουρα θα έτρεχαν έντρομοι να μπουν στο κοντινότερο προφίλ για να κρυφτούν.

 

2. Υπάρχουν ανακοινώσεις και εξαγγελίες που είναι χειρότερες από ναυάγια. Ο ακατάσχετος γλωσσοκοπανισμός και το ψυχάθλιο μπινελίκι πάντα έτεινε να είναι το εθνικό σπορ του γραικού. Ο γραικός είναι γεννημένος bully και περιττολόγος. Μάλλον, περιττωματολόγος. Εξ αυτανακλάσεως.

 

1. Σινάφι δεν υπάρχει σήμερα στην Ελλάδα (δεν υπάρχει, με την έννοια ότι τείνει σιγά σιγά στην ανυπαρξία) .Υπάρχει μόνο στην κεκτημένη ταχύτητα των αναμνήσεων των παλαιοτέρων.

Σήμερα πλέον (τείνουν να) υπάρχουν ατομικότητες από την μια μεριά και συμμορίες από την άλλη. Με εξαιρέσεις πάντα.

Γενικώτερα, θα λέγαμε το εξής:

Ανάμεσα σε μιαν ατομικότητα και μια παρέα, προτιμούμε την ατομικότητα.

Ανάμεσα σε μια παρέα και μια κλίκα, την παρέα.

Ανάμεσα σε μια κλίκα και μια συμμορία, έστω την κλίκα.

Ανάμεσα σε μια συμμορία και ένα τσογλάν-μπουλούκ που απέτυχε και δεν τα κατάφερε να σταθεί ως συμμορία, κανένα από τα δύο.

Δεν είναι και τόσον σοφόν να θέλεις να επωμισθείς σε αυτήν την περίπτωση καθήκοντα τσογλάν-ντιρεκτέρ.

Μπορεί να γίνεις ο Αλή Μπαμπάκης μεν,  αλλά το πιθανότερον χωρίς τους σαράντα κλέφτες, αλλά με τρία τέσσερα τσιουάουα μαζί να γαυγίζουν ντροπαλά και “κρυμμένα”.

 

 

Advertisements