Skip navigation

002

 

 

1 . Η εκλεκτική αυθαιρεσία και η ντροπαλή αυθυποβολή είναι τα δεκανίκια του πιο πρόσφατου είδους νεοέλληνα (γενικώς, παρα-, ημι-, ψιλο-), λογοτέχνη όταν επιχειρεί να βρει μια δικαιολογία ή ένα ανάθεμα.

Γενικώτερα, πάντα υπάρχει μια δικαιολογία για ό,τι ασχολείται και σήμερα απλά δεν έχει νόημα, πάντα επίσης μια δικαιολογία για ό,τι ψευδώς μετατίθεται προς τον ορίζοντα του χρόνου ενώ βρίσκεται ήδη εδώ.

 

2. Πίσω πάλι, λοιπόν, στα φαντάσματα της δεκαετίας του 80. Δώστου ξανά σχεσιολογία και ερωτευμένο θρήνο, ατμόσφαιρα νεοελληνικού κινηματογράφου εκείνης της εποχής, άντε πάλι ο Μπαρτ που ακούγεται τραγικά άκαιρος ή αταίριαστος σήμερα. Μέχρι και το φάντασμα της αντι-τέχνης του 60 και 70 επιστρατεύεται.

Λες και εν τω μεταξύ δεν υπήρξε, όχι ακριβώς ο Huntington ή το σήμα κινδύνου που εξέπεμψε ο ίδιος έτσι όπως (από συγκεκριμένη “θέση”) το εξέπεμψε, αλλά το άλλο, το αντικειμενικό, σήμα κινδύνου που προκάλεσε την εμφάνιση του ιδίου.

 

3. Το θέμα στην Ελλάδα δεν είναι η κρίση, αλλά η ΤΖΑΜΠΑ κρίση (όλα στην Ελλάδα είναι τζάμπα κόλαση χωρίς κήπο στο βάθος -ή έστω ταβέρνα για τον γραικό-, έτσι, για μια μαλακία κολλημένη στο μυαλό, έτσι, για την ρωμέικη ψυχάρα).

Επιπροσθέτως, δεν υπάρχει απειλή παγκόσμιας πυρηνικής σύρραξης, δεν υπάρχει κανένα “όριο” στους καιρούς, υπάρχει μονάχα το άδειο φλασκί μιας κομπλεξικής και αμερίμνως ηττημένης γραφής που μας έχει ζαλίσει στους καιρούς μας. Παρεπιπροσθέτως, το συγκινητικό  άι κιου της διερώτησης περί του γιατί ο άλλος εκφράζεται ποιητικά στην ποίηση, δοκιμιακά στο δοκίμιο και αφοριστικά στους αφορισμούς . Ή αλλιώς: “…ἐδικαιώθη ἡ σοφία ἀπὸ τῶν τέκνων αὐτῆς!”

Αυτή η χώρα είναι ένας Δον Κιχώτης αλλά με ψυχοσύνθεση, προσωπικότητα και μορφή Σάντσο Πάντσα.

 

4 . Η Λογική είναι το μέγα ζητούμενο σ’ αυτήν την χώρα. Ανέκαθεν νόμισαν πως θα την αντικαταστήσουν με τα ρεμπέτικα και την αιώνια κλάψα για το ’22.

Προσωπικά, χαίρομαι τουλάχιστον που μια πιο νέα γενιά, ανάμεσα 20 και 25 χρόνων, στην πλειοψηφία της έχει “γράψει” κάτω του υπογαστρίου της την λογοτεχνία και τους λογοτέχνες και ευτυχώς σπάνια γράφει η ίδια λογοτεχνία. Αυτό είναι πολύ ελπιδοφόρο. Ειρήσθω, ακόμα, εν μέση οδώ, τα καλύτερα πράγματα που έχω διαβάσει σήμερα εν γραπτώ προέρχονται από αυτές τις ηλικίες.

 

5. Οι άνω των 40 σήμερα στην Ελλάδα, σε ένα μεγάλο ποσοστό τουλάχιστον ή με πολλές σημαντικές εξαιρέσεις, είναι εντελώς “καμμένα” άτομα (ειδικά οι λογοτέχνες). Η ηδονή της ανούσιας παρλαναμνησιοπαρελθοπαλαιοντολογίας δεν συνεπάγεται κατ’ ανάγκην κάτι αξιόγραπτο. Σιχαθήκαμε πλέον να διαβάζουμε μυθολογίες του ρεμπέτικου, μυθογραφούμενες αναμνησιομανίες, παλαιοεστέτ ανατριχίλες και αυταποδομημένες ζεμπεκιές.

 

6. Η φαντασία σας είναι παιδαριώδης, επειδή ακριβώς συνηθίζετε να υμνείτε την φαντασία. Οι άνθρωποι κατά κανόνα υμνούν εκείνο που δεν έχουν.

 

7. Για ένα άλλο λόγο ακόμα η φαντασία σας είναι παιδαριώδης. Επειδή μισείτε την λογική. Αυτό θα το καταλάβετε μονάχα αν στείλετε στα σκουπίδια όλες τις άχρηστες ή ασήμαντες αναμνήσεις σας και αναζητήσετε τα ωκεάνεια οράματα ενός καθαρού Συλλογισμού .

 

8. Στην Ελλάδα, οι παλαιές παρέες, κύκλοι, ομάδες, κλίκες, φεύγουν σιγά σιγά. Έρχονται οι συμμορίες.

 

9. Ο νεοέλληνας μπορεί να γίνει πραγματικός λογοτέχνης (ό,τι και αν σημαίνει αυτό), μονάχα αν σκοτώσει τον δημαγωγό και τον λαϊκιστή μέσα του.

Είναι αδύνατον να είσαι τίμιος άνθρωπος και να θέλεις να είσαι αρεστός σε ένα πλήθος.

Ιδιαίτερα δε όταν δεν είναι ακριβώς αυτό που λένε σκόρπια διαδήλωση, αλλά σίγουρα σκόρπια “εκδήλωση”.

 

10. Η ζωή είναι πολύ μεγάλη για να την μικρύνεις ως λογοτέχνης.

 

 

Advertisements