Skip navigation

 

c19e633a3692e47389f64b22deef5c92

 

Τελικώς, το δράμα των περισσοτέρων, ή τουλάχιστον πολλών, ποιητών, ιδιαίτερα σήμερα σε πολύ παρακμιακούς καιρούς, μπορεί να συνοψισθεί ως εξής:

αγαπάτε την ποίηση με τέτοιο τρόπο σαν να ήταν η μαμά σας. Συνηθίζετε να της εξομολογείστε, να της παραπονιέστε, να αφηγείστε τα πάθη και τους καημούς της ψυχούλας σας από την κάθε μέρα που περνάτε στο “σχολείο” της καθημερινότητας ή της ζωής. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο προσπαθείτε συχνά να εμφανίζεστε ως επίπεδα ή μονοσήμαντα ή αυτοδηλουμένως “αυτοβιογραφικοί” στα στιχουργήματά σας, και σοκάρεστε ή εκνευρίζεστε όταν βλέπετε “ποιητικές αυτοβιογραφίες”, εκεί δηλαδή που ένα είδος αυτοαναφορικότητας έχει πραγματικό νόημα χωρίς να απασχολεί κατ’ ανάγκην την στιχική μορφή της ποίησης.

Επειδή η ποίηση καλείται να αναδημιουργεί, όχι να αναπαράγει τον κόσμο. Και εσείς είστε καταδικασμένοι απλά να τον αναπαράγετε, επειδή αλλιώς δεν μπορείτε να παραπονεθείτε γι’ αυτόν στην μαμά σας και να της δείξετε το μεγαλείο της “αγνής” ή “επαναστατημένης” ποιητικής ψυχούλας σας.

Οι πιο ψωνισμένοι πιστεύετε ότι την έχετε παντρευτεί κιόλας την ποίηση, και αυτό σας κάνει ενίοτε παράφρονες και φάλτσα επιθετικούς προς όσους φθονείτε και προσπαθείτε να τους μειώσετε ή δυσφημίσετε με αιτιάσεις ενός άι κιου πλήρως αντάξιου της δειλίας σας ή των στίχων σας. Πιστεύετε ακόμα πως  ο κόσμος της λογοτεχνίας (ό,τι και αν σημαίνει αυτό) μονίμως σας χρωστάει, και συνηθίζετε να “αυθυποβάλλεστε” έντονα με τα στιχουργήματά σας, όσον άτεχνα και αν είναι, όσον και αν είναι κάτι που κάλλιστα θα μπορούσε να μην υπάρξει χωρίς να γίνει αισθητή η έλλειψή  του, αν δεν είχατε φυσικά κάποιο παραλογοτεχνικό δούναι και λαβείν να σας διατηρεί σε κάποια έστω αγωνιώδη, μικρή προφάνεια.

 

 

Αδυνατείτε πλήρως να δείτε την ποίηση ως ερωμένη ή μια υψηλού άι κιου παλλακίδα.

Η ποίηση μπορεί να είναι μονάχα η μαμά σας που παντρεύεστε, και αυτό είναι το μοιραίο σφάλμα σας.

Είναι αδύνατον ωστόσο να υπάρξει πραγματική δημιουργία αν παίρνεις κάτι πολύ στα σοβαρά.

Είναι αδύνατον να είσαι πραγματικά καλός δημιουργός σε κάτι αν είσαι  αφοσιωμένος “φαν” σε αυτό. Ο οπαδός, ο λάτρης, ο αισθηματίας δεν μπορεί να δημουργήσει. Ο άτεχνος, ο εξώλεκτος, ο χυματατζής, ο “περίπου” και όχι “ακριβής” στον στίχο του, ούτε.

Δεν μπορείτε να “περνάτε”, να “ταξιδεύετε” μέσα από την ποίηση. Θέλετε να “μείνετε”, να “κατοικήσετε” μέσα στην ποίηση. Θέλετε πραγματικά να είστε “ποιητές”, ενώ οι πραγματικοί ποιητές γελάνε με αυτήν την επιθυμία.

Δεν μπορείτε καν να φανταστείτε έναν κόσμο χωρίς γραπτή ποίηση. Επιζητείτε συνεχώς να επιστρέψετε πίσω στην ασφάλεια εκείνης της μήτρας απ’ όπου και ξεπροβάλατε μια φορά κι έναν καιρό.

Μόνοι σας “κηδεύετε” με κάθε στίχο σας τον εαυτό σας. Μόνοι σας δένεστε ολοένα και περισσότερο με τον κόσμο αυτόν, στον βαθμό που κάθε πραγματική ποίηση  μπορεί να είναι μονάχα το προσπέρασμά του.

 

 

Advertisements