Skip navigation

 

1 . Πράγματι, δεν μπορεί παρά να μην κατανοεί κανείς εύκολα σε αυτή την κακούργα κενωνία τον πόνο των εκπροσώπων μιας γελοιόσχημης υποκουλτούρας, όταν προσπαθούν να εκφρασθούν σαν αγανακτισμένα δεκαεννιάχρονα, μεσήλικες όντες οι ίδιοι,  συνταιριάζοντας με πρωτοφανή πλην όχι αναπάντεχη πλαδαρότητα, κνίτικη ορολογία δεκαετίας του 80 και τσόντα στην Ομόνοια,

μην έχοντας φροντίσει παρόλ’αυτά να εφοδιάσουν με κατάλληλους αποχετευτικούς αγωγούς τις εξώπλατες παρλοφωνολογίες τους,

όταν, κυρίως, καταφέρνουν να “αδειάζουν”, αθέλητα, τουλάχιστον τους μισούς …φίλους τους και συγκλικατζήδες τους με αυτά που λένε, αποπειρώμενοι να χυδαιολογήσουν πρωτίστως κατ’ άλλων! (βραβείο βλακείας!),

για λογοτεχνικούς τρόπους και μορφές (όπως για παράδειγμα ένα αυτοβιογραφικό “ημερολόγιο”), που γενικώτερα αν το δει κανείς από ιστοριολογοτεχνική άποψη -με την σωστή και όχι κακοπαρουσιασμένη για λόγους φτηνής προπαγάνδας ανύπαρκτη εκδοχή τους- συνηθίζονται (και έχουν την σημασία τους) και θα μπορούσαν να απασχολήσουν επικριτικώς και τρολλοθυμικώς μονάχα την κομπλεξική προσκόλληση κάποιων, ενώ το καλύτερον που θα είχαν να κάνουν θα ήταν να αφοσιωθούν αποκλειστικώς και μόνον στον ιερό σκοπό τους,

ήτοι, ένα Μέτωπο Ολικής Απελευθέρωσης του Facebook από την Υποχρέωση της Έξω Ζωής.

Από εκεί και πέρα τα γαυγίζοντα πλήκτρα δωρεάν.

2. “Με κατάλαβες ρε τι εννοούσα;”, τσίριξε πρωί πρωί ο γηραιότερος φάντασμας.

Αντί απαντήσεως ωστόσο, τον εφοδιάσαν για αλλη μια φορά με πατατάκια και καραμέλες που ολοένα κατέρρεαν από την αγκαλιά του.

Κατέρεαν και κατέρεαν και κάποια στιγμή σκέφτηκε πως ίσως θα έπρεπε να υπερισχύσει η αναγκαιότητα του να σκύψει για να τα πιάσει, χωρίς κάτι τέτοιο να σημαίνει επιπροσθέτως πως δεν θα υπήρχε περίπτωση να το επιθυμήσει κιόλας.

Κάποια στιγμή είπε: “καλά, φεύγω τώρα”, και άδειασε όλα τα πατατάκια και τις καραμέλες στο έδαφος.

Μετά από λίγο ήταν πάλι πίσω. Κάτι τον προβλημάτιζε.

 

 

Advertisements