Skip navigation

 

image_preview

 

Είναι απόλυτα φυσικό, πολλοί τυχάρπαστοι αλλά και γελοίοι που παριστάνουν τους “συγγραφείς” στις μέρες μας να “ποντάρουν” στην πιο διεφθαρμένη και παρακμιακή όψη του διαδίκτυου, τουτέστιν:

fast δημόσιες σχέσεις, “δικτυοραδιοεκπομπές” στις οποίες σπάνια προσηλώνονται πάνω από 10 άτομα,  λάσπη και προπαγάνδα, γυναικωτές συμπεριφορές (δηλαδή, προσπάθεια “πλαγίων” και ύπουλων δυσφημίσεων και πανικόβλητη άρνησή τους από τους ίδιους τους δράστες μόλις “μπουζουριάζονται” και γίνονται ρόμπα), μπουρδολογία/πολιτικολογία/”λογοτεχνικολογία” καφενείου σε λίγες αράδες στα κοινωνικά μέσα κλπ.κλπ.,

είναι λογικό λοιπόν να ποντάρουν σε όλα αυτά και να αδιαφορούν πλήρως για την μοναδική υγιή πλευρά του διαδικτύου, έστω και αν αναγκάζονται τύποις να την μετέρχονται κάποιες φορές,

τουτέστιν, την πλευρά μιας “ψηφιακής διαπολιτισμικότητας”, αν θα μπορούσε να το πει κανείς έτσι.

Προσωπικά θεωρώ ως τεράστιο βήμα προς μια παγκοσμιότητα (και όχι “παγκοσμιοποίηση” με την πιο παλαιά έννοια) χωρίς σύνορα, κράτη και “πατρίδες”, τις άφθονες ψηφιακές βιβλιοθήκες αλλά και περαιτέρω σχετικές ψηφιακές πηγές που υπάρχουν πλέον στο διαδίκτυο, οι οποίες, εκτός των άλλων, καθιστούν προσιτά αρκετά έργα που ήσαν λιγότερο ή περισσότερο σπάνια προς εύρεσιν σε άλλες εποχές.

 

image_preview1

 

Έχω μια πάρα πολύ μεγάλη βιβλιοθήκη, διαβάζω απο 12 χρονών παιδί, όμως, σήμερα, πολλές φορές προτιμώ την ανάγνωση ενός pdf, τόσον για λόγους πρακτικούς (η βιβλιοθήκη μου παράγει συνήθως …βομβαρδισμένη θέα, ώστε όχι σπάνια καθίσταται δύσκολο να βρω άμεσα ό,τι ζητώ, -πολλές φορές μάλιστα δεν το βρίσκω και καθόλου), όσον και για λόγους λειτουργικούς (πολύ πιο άνετο και “συγχρονισμένο” διάβασμα).

Δεν θα μου κακοφαινόταν καθόλου η ιδέα, κάποτε να παύσουν πλήρως να υπάρχουν τα έντυπα βιβλία και να παραμείνουν μόνον τα ηλεκτρονικά, παρ’όλο που δεν μου αρέσει η συχνή παραμονή μπροστά σε ένα μόνιτορ.

Όμως το κυριώτερο, όπως έχω ξαναπεί, δεν θα μου κακοφαινόταν καθόλου, απ’ όλο αυτόν τον έντυπο μεγα-όγκο που συσσωρεύεται καθημερινά παρά την ανθρωπότητα, να έμενε σε κάποια μελλοντική  και πολύ πιο ώριμη εποχή ένα μόλις 10 % (και ακόμα λιγότερο ίσως).

Σήμερα που στο λογοτεχνικό/παραλογοτεχνικό διαδίκτυο η μυστικοποίηση και εξιδανίκευση της αμάθειας αφθονεί (φτάσαν κάποιοι σοβαρά να λένε ότι “δεν πρέπει να μιλάς και να αναπτύσσεις ό,τι θέλεις να αναπτύξεις”(!) – μην το γελάτε, όντως ελέχθη, και ελέχθη σοβαρά, και το κοινοποιήσαμε αμέσως ως ανέκδοτο), οι ψηφιακές βιβλιοθήκες με την ύπαρξή τους αποστέλλουν ένα πιθανώς “δίκοπο” μήνυμα:

Ναι, ποιος κάθεται να διαβάσει σήμερα στις ψηφιακές βιβλιοθήκες. Οι περισσότεροι ασχολούμενοι με την κουλτούρα και υποκουλτούρα πάνε και ξερνάνε καρδουλινογλυκολογίες/κοινοτοπίες/αχρηστολογίες/ εμετολασπομαχίες στα κοινωνικά μέσα (πριν κλείσουν μοιραία και νομοτελειακά σε κάποια χρόνια – εν τω μεταξύ όλα αυτά χάνονται “αγκουγκλάριστα” έτσι κι αλλιώς, πράγμα που σημαίνει και από αυτή την άποψη τσάμπα ο κόπος κάθε φεϊσμπουκογράφου, πέρα φυσικά από την “πτώση” του).

Όμως αν μη τι άλλο, η ύπαρξη των ψηφιακών βιβλιοθηκών θα κάνει πολύ πιο εύκολο ένα “ξεκαθάρισμα” στο μέλλον.

Είναι άλλο πράγμα να πετσοκόβονται τα δάση και να γεμίζουν χώροι και χώροι με ολοένα περισσότερες έντυπες περιττογραφίες που κυκλοφορούν κάθε μέρα στον κόσμο και άλλο το παγκόσμιο έντυπο υλικό να πιάνει ελαχιστότατο χώρο σε μερικούς servers!

 

Dublin Trinity College library 1920

 

Κατά την γνώμη μου, το έντυπο βιβλίο θα καταργηθεί πλήρως σε μερικές δεκαετίες (μπορεί και νωρίτερα). Ο “φετιχισμός” των εντύπων σελίδων και του εξωφύλλου είναι μια έξη ή αγάπη υπαρκτή μεν, αλλά πολύ αδύναμη στην θέση του αντεπιχειρήματος έναντι μιας προφανούς αναγκαιότητας που προκρίνει την κατάργησή τους.

Στην Ελλάδα, για παράδειγμα, το έντυπο βιβλίο δεν έχει κανένα νόημα πια, πλην εκείνου μιας τοπικής ρεκλάμας στο …διαδίκτυο (σε άλλη χώρα δεν θα θα την δείτε αυτήν την παράνοια). Πρόκειται πλέον για καθαρά τυπολατρική συνήθεια, τις περισσότερες φορές εξ αρχοντοχωριάτικου κινήτρου. Σήμερα, δεν είναι η ρεκλάμα στο διαδίκτυο που υπάρχει προς όφελος ενός βιβλίου, αλλά το βιβλίο που “επιστρατεύεται” προς όφελος της όποιας συνολικότερης διαδικτυακής “παρουσίας”!

Ως προς αυτό, δεν θα ήταν υπερβολή αν θα λέγαμε πως οι περισσότεροι ασχολούμενοι με την λογοτεχνία και παραλογοτεχνία σήμερα, πληρώνουν ένα κάρο λεφτά για να βγάλουν ένα βιβλίο (το οποίο δεν πρόκειται να το διαβάσουν πάνω από είκοσι, το πολύ τριάντα άτομα, και παρά τα ψέμματα που λένε οι ίδιοι ή τα διαφημιστικά τεχνάσματα που κατεργάζονται για να δείξουν ότι έχουν …οπαδούς), για να ενισχύσουν την παρουσία τους στα …κοινωνικά μέσα.

Παρανοϊκό, αλλά έτσι συμβαίνει. Εξ άλλου Ελλάδα είναι εδώ. Όλοι σκοτώνονται για την βλαχοδημαρχία του “φαίνεσθαι” σε κοινό ωστόσο μη ακουόντων και μη αναγιγνωσκόντων που από ένα σημείο και μετά φέρονται παντελώς “αυτοματικά” στα κοινωνικά μέσα! Κάλλιστα, αν μπορούσαν όλοι αυτοί (οι περισσότεροι δηλαδή, πλην εξαιρέσεων) να αντικατασταθούν από robots, η διαφορά στα τυποποιημένα “λεγόμενα” των σχολίων τους και στα σχεδόν αυτοματοποιημένα λάικ τους, δεν θα ήταν μεγάλη!

Όπως και να έχει όμως, η ψηφιοποίηση του εντύπου λόγου θα είναι το πρώτο βήμα για την συνάλληλη δραματική μείωσή του: ό,τι περισσότερο δηλαδή χρειάζεται η ανθρωπότητα.

Έχουμε φτάσει ως πολιτισμός σε ένα όριο. Δεν μπορούμε πλέον να “προσθέτουμε” και να “συσσωρεύουμε” συνεχώς και συνεχώς.

Ο καιρός, όχι της αφαίρεσης, αλλά μιας Αναγέννησης μέσα από τα “σκουπίδια” μπορεί και να έχει έλθει.

 

 

 

Advertisements