Skip navigation

Skyline-Chess_Black-set02 (1)

 

Αυτοσυγκέντρωση στην σκακιέρα πάνω σε μια Σικελική. Το 1. …γ5 είναι έτσι κι αλλιώς μια πολύ “σκοτεινή” κίνηση. Κάλλιστα μπορεί να οδηγήσει σε παιγνίδι πτέρυγας αλλά και σε παιγνίδι κέντρου.

Και σήμερα ο κόσμος ζει ένα παιγνίδι κέντρου, από κάθε άποψη.

Η εποχή έχει ήδη “αντικατασταθεί”. Όμως οι πεσσοί που είναι ήδη εκτός παιγνιδιού και βρίσκονται πίσω στο κουτί, δεν μπορούν να δουν τίποτε.

Υπάρχει μια ανάμνηση ζωής που ωθεί πάντοτε ένα φάντασμα να κάνει μια εμφάνιση. Φυσικά, το ίδιο πιστεύει πως ακόμα ζει. Συνήθως, η Ιστορία είναι η παράταση ζωής ενός δημιουργικού αδιεξόδου στην ανθρωπότητα. Σε εποχές όμως που “τελείωσαν” όπως η σημερινή, ορίζει κατά κάποιο τρόπο την παράταση ζωής διαφόρων φαντασμάτων.

Έχετε παρατηρήσει πόσον αστείες ακούγονται σήμερα οι απόψεις, οι εκτίμησεις και οι διαφωνίες; τις περισσότερες φορές, τίποτ’ άλλο από ανορθολογικό περίσσευμα εξ ελλείμματος ορατότητας ενός χρόνου που επέρχεται. Ευσεβείς πόθοι της ατομικής φαντασίωσης και ιδιοτέλειας στην συλλογική έρημο της λογικής. Όμως η κίνηση δεν παύει, και αυτό από μία άποψη είναι “ανθρώπινο” ή λογικά αναμενόμενο.

Όπως, εξ άλλου, λέει πολύ ωραία μια παροιμία των Ταμίλ:

குதிரை குருடானாலும் , கொள்ளு தின்கிறதில் குறைய ?

που σημαίνει:

“θα μπορούσε ποτέ ένα τυφλό άλογο να φάει λιγότερο σανό;”.

Όχι φυσικά, δεν θα μπορούσε, και δεν υπάρχει λόγος να ασχολείται κανείς έτσι κι αλλιώς.

Σχεδόν δεν μπαίνει κανείς στον κόπο να τους πει ότι το κτίριο είναι πλέον ακατοίκητο. Η ανθρωπότητα, ως συλλογική έννοια, έχει ήδη διαφύγει με προσφυγικό πλοιάριο.

Πίσω μόνο σκόνη, σκοτωμένες ελπίδες, παρηγοριές, τρέλλα και χάος.  “Συζητήσεις” κιόλας, γιατί όχι. 

Όμως οι περασμένες εποχές δεν ξανάρχονται.

 

6bdc6dfcec

 

Όπως, ας πούμε,  στην νιμζοϊνδική άμυνα:

 στις περισσότερες περιπτώσεις ξεμπερδεύει κανείς από νωρίς με δύο πράγματα. Με τον πολύ κρίσιμο λευκό ίππο στο γ3, αλλά και με τον δικό του αξιωματικό των μαύρων τετραγώνων τον οποίον και έχει βάλει να “καρφώνει” τον λευκό ίππο στο γ3.

Με το που θα κάνει ροκέ ο λευκός βασιλιάς, ο μαύρος αξιωματικός παίρνει τον λευκό ίππο, μιας και το “κάρφωμα” παύει πλέον να υφίσταται, και θα ήταν από πολύ ριψοκίνδυνο έως ανόητο να συνεχίζει να διατηρεί κανείς τον αξιωματικό σ’ εκείνη την θέση.

Έτσι είναι και η Ιστορία όταν “επιταχύνεται”, όπως στην εποχή μας. Με μία κίνηση αδειάζει κάτι από δεξιά και αριστερά ταυτόχρονα. Ωσάν αυτόματη αφαίρεσις ένθεν κακείθεν, ώστε να μην “στηρίζεται” κανείς πουθενά. “Προχώρα μόνος σου”, λέει τότε η Ιστορία, συνεχίζοντας να γκρεμίζει τα πάντα και από εδώ και από εκεί.

 

mumtaj-1_phixr

 

Κι ανάμεσα, ένα λεπτό, σκοτεινό, -μόλις που μπορεί να το δει κανείς κάποια στιγμή-, σημείο διαφυγής προς το Μέλλον.

 

 

Advertisements