Skip navigation

 

 

Κατά την γνώμη μου, αυτό το πράγμα που έχει το ελληνικό διαδίκτυο είναι άνευ προηγουμένου και δείχνει ίσως τις πολύ εύθραυστες πλέον ψυχικές παραμέτρους αυτής της κοινωνίας. Το έχουμε συζητήσει συχνά με φίλους, λογοτέχνες και μη λογοτέχνες, επιστήμονες, ακόμα και με ειδικούς που ασχολούνται με το διαδίκτυο και τα νοσηρά φαινόμενά του.

Είναι ΑΠΙΣΤΕΥΤΕΣ οι προσωπικές επιθέσεις που γίνονται, είτε άμεσες είτε πλάγιες (κυρίως το δεύτερο – το διαδίκτυο και δη το “κοινωνικό” είναι ένας απέραντος λασπότοπος). Αφήνουμε τις ακραίες χυδαιότητες, τις γελοιότητες και τους ψυχάκηδες, αυτές οι περιπτώσεις είναι τραγικές, δεν έχουν κανένα όριο. Και ούτε είναι δυνατόν να απαντά κανείς συνεχώς σε αυτούς. Αυτοί κάθε μέρα (και συνήθως με τρόπο όχι αντιληπτό), μπορεί να γράφουν ό,τι τρέλλα τους υπαγορεύει το μίσος τους!

Μονάχα ο νεοελλήνας, λοιπόν,  το θεωρεί “φυσικό” αυτό, να μιλάει για ανθρώπους ΠΑΝΤΕΛΩΣ ΑΓΝΩΣΤΟΥΣ ΤΟΥ, ανθρώπους που δεν τους έχει δει καν ζωγραφιστούς, σαν να τους ξέρει χρόνια!

Προσωπικά, -όπως έχω ξαναπεί σε προηγούμενη ανάρτηση- έχω ακούσει από άνθρωπους που δεν τους γνωρίζω τα απίστευτα. Δεν με ξέρει κανείς από αυτούς, δεν έχω συναντήσει κανέναν από αυτούς. Μα αν συνέβαινε αυτό, και είχαν ποτέ μια “ζωντανή” συνάντηση μαζί μου (όπως τόσοι άλλοι άνθρωποι στο διαδίκτυο), θα ντρέπονταν -σε περίπτωση που η τρέλλα τους δεν τους έχει κατακυριεύσει- για την γελοιότητά τους.

Μας κάνει επιπροσθέτως εντύπωση η αποβλάκωση που υπάρχει συχνά σε διάφορους (ευτυχώς λίγους) θαμώνες. Μα, ειλικρινά, οι όσοι,  που “ζείτε συνεχώς” στο διαδίκτυο, δεν μπορείτε να καταλάβετε από τον τρόπο που εκφράζεται κάποιος, από την θεματολογία του και από το “κόλλημα” που έχει κατά συγκεκριμένων ανθρώπων, την τρέλλα που τον δέρνει;

Από την άλλη, καταλαβαίνω, ότι κάποιοι άνθρωποι “ενοχλούμε” απλά και μόνο με την παρουσία μας. Είτε γιατί προσέχουμε και επιθυμούμε να παρουσιάζουμε μια δουλειά που τουλάχιστον σέβεται τον αναγνώστη αλλά και εμάς τους ίδιους (το αν είναι καλή ή κακή, αυτό δεν θα το κρίνουμε εμείς ούτε οι αναγνώστες, αλλά μονάχα ο χρόνος, και ακόμα και αυτό, εμένα προσωπικά μου είναι πλήρως αδιάφορο),είτε για την στάση που έχουμε όσον έχει να κάνει με το ελεεινό κλίμα των ελληνικών κοινωνικών μέσων.

Σε καιρούς γενικευμένης φτήνειας και προχειρότητας αυτά θεωρούνται πιθανώς “ενοχλητικά” .

Επιχειρήματα δεν είδαμε όμως ποτέ από την άλλη πλευρά. Μονάχα μουρμουρητά.

‘Ο,τι ειλικρινά πιστεύω για τα κοινωνικά μέσα, αυτό λέω. Και προσπαθώ να το τεκμηριώνω.

Αντίλογος δεν ακούστηκε ποτέ. Μονάχα βρισιές και ψυχακισμοί.

Να πω ακόμα, πως η κριτική που συχνά γίνεται από εδώ κατά των κοινωνικών μέσων, δεν έχει τίποτε το προσωπικό. Δεν βάλλει κατά “ατόμων” αλλά κατά νοοτροπιών. Βάλλει κατά μίας ατμόσφαιρας γενικευμένης παρακμής, έτσι όπως την εισπράττουμε θεωρητικά και πρακτικά. Αυτό δεν έχει να κάνει με πρόσωπα, με άξιους και ανάξιους, αλλά με ΑΝΤΙΛΗΨΕΙΣ.

Μα κυρίως πρέπει να σημειωθεί  πως είναι ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ από μία άποψη που για να βρει κάποιος την ΗΣΥΧΙΑ του να λειτουργεί τα ιστολόγιά του, θέλει δεν θέλει, και ούτε λίγο ούτε πολύ, θα πρέπει να τα “βάλει” με μια ολόκληρη “χώρα”!  Πράγμα που σημαίνει: να “γράψει” εκεί που πρέπει μια χώρα, γιατί να τα “βάλει” μαζί της με την πλέον πρακτική έννοια, δεν γίνεται και δεν θα είχε νόημα (και ούτε θα ήταν αυτή η πραγματική πρόθεσή του).

Όπως καταλαβαίνει οποιοσδήποτε δεν έχει κολλήσει την e-τρέλλα της προσήλωσης για ώρες στην οθόνη υγρών κρυστάλλων, πως αυτό το τελευταίο κάθε άλλο παρά από “αναμορφωτική” φιλοδοξία ή διάθεση ad hoc ηρωισμού προέρχεται.

Μα δεν μας αφήνουν ήσυχους. Έχουμε ανθρώπους “κολλημένους” να λένε τις μαλακίες της ζωής τους (δεν μπορώ να το πω αλλιώς) ΣΕ ΚΑΘΕ ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΜΑΣ ! Και τραβάει για χρόνια αυτό!

Και είναι και παράλογο: προσωπικά δεν ενδιαφέρομαι να αποκτήσω “οπαδούς”, δεν με ενδιαφέρει να πείσω κανέναν για τίποτα, απλά γράφω ό,τι νοιώθω πως με εκφράζει προσωπικά.

Τόσο κόλλημα, τόση τρέλλα πια.

Το τι είμαι και δεν είμαι τι κάνω και δεν κάνω, το έχω πει αρκετές φορές (διαβάστε μια σχετική ανάρτηση λίγο πιο κάτω) δεν μπορώ να ξαναλέω τα ίδια! Έλάτε να με δείτε (αν έχετε τα κότσια) όσοι δεν με ξέρετε. Είστε εντελώς άρρωστοι, τι να πω πια.

Όποιοσδήποτε φυσιολογικός άνθρωπος νοιώθει ότι ένα ιστολόγιο τον εκφράζει ή του αρέσει, έρχεται και το διαβάζει. Όχι; ας προσπεράσει! Θέλει να κάνει κριτική; ας κάνει με όσην οξύτητα θέλει. Αλλά κριτική, όχι πλάγιο λασπομουρμουρητό. Αν αρχίζει να με βρίζει ή να με λασπώνει “προσωπικά”, χωρίς να με ξέρει κιόλας, συγγνώμη, αλλά θα τον πάρει και θα τον σηκώσει ο διάολος.

Όπως και να έχει, ματαίως “κουράζεστε”. Δεν πρόκειται να φύγουμε ποτέ από εδώ.

Μα εδώ, δεν τα καταφέρατε τόσα χρόνια να μας “διώξετε”. Το αντίθετο έγινε. Τα βοθρολόγιά σας, τα κλείσατε μόνοι σας.

Είμαστε εδώ και θα είμαστε για πολλά χρόνια… Αν δεν σας αρέσει αυτός ο “εφιάλτης”, μπορείτε να κάνετε κάτι απλό. Ξεκολλήστε το κεφαλάκι σας από το feed ή αρχίστε επιτέλους μια ψυχοφαρμακευτική αγωγή, δεν μπορώ να πω τίποτε άλλο πλέον.

 

 

 

Advertisements