Skip navigation

 

Dinkey

 

Universalia ante res ή universalia in rebus ; στον καιρό της παρακμής και δη στην διαδικτυακή μορφή της, δεν “θεωρείται” ελλόγως  μηδέ το ένα και μηδέ το άλλο.  Πιθανώς να υφίσταται κάτι σαν, ας πούμε, univerχάλια in plebibus.

Ηλεκτρονική πληβειακότητα για υποψήφιους trash stars των χαμένων ελπίδων και ονείρων.

Έχει σημασία όμως να δούμε (και) “φιλοσοφικά” αυτά τα πράγματα, όχι μόνον από την φαιδρή πλευρά τους.

Επειδή σκοπός της ποίησης ή ενός δοκιμίου (κοινωνιογραφικού ή φιλοσοφικού) είναι να εξάγει και να αναδείξει με ασφάλεια, ή τουλάχιστον με διαύγεια συνείδησης,  κάποιες γενικές κρίσεις ή τρόπον τινά ad hoc “universalia” . Αυτά τα με ευρεία έννοια “universalia” των γενικεύσεων,  δεν πρέπει να υπαγορεύονται από καμμία άλλη σκοπιμότητα πλην της ιδέας ή της αναγκαιότητας που γέννησε το συγκεκριμένο κείμενο. Όποιαδήποτε άλλη “πρόθεση”, στο βαθμό που δεν δικαιολογείται από την ίδια την συνάφεια του κειμένου (ή την ποιητική αξία ενός ποιήματος), είναι απλά υποκουλτούρα.  Την βλέπετε παντού στο διαδίκτυο. Άλλα έχουν στο μυαλό τους, άλλα γράφουν, και το αποτέλεσμα ένα χάος.

 

Glendora_1906

 

Στο διαδίκτυο και δη τα (αντι)κοινωνικά μέσα, οι “σκοπιμότητες” πολλές φορές είναι πλήρως διαφορετικές από την παρουσιαζόμενη ιδέα ή αφορμή (στην παλιά ηλεκτρονική γλώσσα αυτό το έλεγαν hate ή metablogging). Σε μια e-καρικατούρα μιλτονικού πανδαιμονίου ή χομπσικού bellum, πολλές φορές ο “πλάγιος” λόγος δεν ανάγεται πλέον με μεταφορική πολυσημία σε περιεχόμενα λόγου που αποζητούν από την φύση τους κάτι τέτοιο, αλλά πολύ απλά (και πόσον αλματωδώς στον “βόθρο”!) στις ψυχασθένειες και εμμονοληπτικές έχθρες του καθενός.

Αφήστε δε που πολλοί έχουν ακολουθήσει ως τέχνασμα την αναφορά σε πρώτο πρόσωπο, όπως την έχουν δανειστεί από την …ροκ κουλτούρα (και όχι από την ποίηση – εκεί είναι τελείως διαφορετικό πράγμα). Βρίζουν ή ελεεινολογούν κάποιον ή κάποιους αναφερόμενοι όμως σε … πρώτο πρόσωπο (κακή θεατρικότητα, εκεί που στο performing ενός ροκ τραγουδιού, θα ήταν δικαιολογημένο και  φυσικό αυτό το εγχείρημα), με αποτέλεσμα όχι σπάνια να μαζεύονται μετά διάφοροι ανόητοι από κάτω για να …συμπαρασταθούν.

Έντρομος τότε ο αποπειραθείς την “ποιητικοροκιά”, πέφτει στα πόδια τους και τους παρακαλάει: “όχι, να σας εξηγήσω, δεν το έγραψα για μένα κλπ.”.

Γέλια πολλά, μα το θεό.

 

shain2-760x499

 

Ξέρετε, έλεγε κάποτε ο εκλιπών συγγραφέας Umberto Eco στην εφημερίδα “Il Messagero”, -ο οποίος Eco προλάβε να σιχαθεί διάφορες “κοινωνικές” μορφές του διαδικτύου και να τις στηλιτεύσει με πολύ κάθετο τρόπο-, πως έχουμε πλέον να κάνουμε με “λεγεώνες ηλιθίων στα κοινωνικά μέσα”, που μιλάνε σαν να είναι σε μπαρ και έχουν κοπανήσει και το σχετικό …κρασάκι τους.

Πράγματι, πολύς, (μα πάρα πολύς!) κόσμος στο διαδίκτυο έχει φτάσει στο σημείο να λέει σε διάφορους που δεν καταλαβαίνουν ελληνικά:

“δίνε του ρε ψυχάκο, κιχ!”,

“χικ!” , απάντανε αυτοί και εμμένουν μετά ως κολιτσίδες για καμμιά …δεκαριά χρόνια. Εννοείται πως ο λόγος αυτών των in vivo (αλλά με μία έννοια και in vitro!)  αδικημένων είναι “πλάγιος” με την χειρίστη σημασία του όρου, τουτέστιν, univerχάλια in plebibus.

Για παράδειγμα, ξεκινάνε να γράψουν, ας πούμε για το Κάτω Ξερολίθαρο ή γενικώτερα για τα βουνά και λαγκάδια της αθώας φύσης και καταλήγουν να τα βάζουν με τον …περιπτερά τους, σε μια τέτοια απερίγραπτη θολούρα και εννοιολογική σύγχυση, ώστε το ουσιαστικό γίνεται πλέον ανουσιαστικό, το επίθετο υπόθετο που το χρησιμοποιούν αμέσως για να ανακουφιστούν και το ρήμα σκέτο απόρριμμα, ενώ η σύνολη πρόταση καταντά πρόταση-υπέρταση στα πρόθυρα εγκεφαλικού επεισοδίου.

Τραγική κατάσταση.

 

provata_-630x400

 

Υπάρχει φυσικά και η νεκραναστημένη “αντι-κουλτούρα” της δεκαετίας του 80, για όσους απελπισμένους πιθανολογούν πως αν σκάσεις μύτη στον φεϊσμπουκικό ντουνιά με ένα απλό “φακ δε σύστεμ ρε μαλάκες, κάτω τα λαμόγια!” και το επαναλαμβάνεις εις το άπειρον με ρυθμό γεροντικής άνοιας συνοδεία “αντικαπιταλιστικής” ορολογίας μαοϊκό-αλβανόφιλης σέχτας της δεκαετίας του ’70, αλλάζοντας κάθε φορά απλά τους …συνδέσμους και όχι τις έννοιες, τότε μπορεί στο δισκάκι του επαίτη να πάρεις και κανά λάικ παραπάνω. Ο Γραικός συνήθως εκτιμά τους κλόουν που τον διασκεδάζουν.

Δεν είσαι ποιητής ή λογοτέχνης όμως τότε, αλλά κλόουν, κακά τα ψέμματα. Και το κυριώτερο, κανείς δεν καταλαβαίνει τι θέλει “ειδικώτερα” να πει αν όχι ο ποιητής, σίγουρα ο κλόουν, ο οποίος επανέρχεται στο ίδιο μοτίβο, είτε ιδία πρωτοβουλία είτε κατά παραγγελία κάποιας βαλκανικής e-παρεούλας (θα επανέλθουμε σε αυτό).

 

Theseus_and_The_Minotaur

 

Τόσον ο Μινώταυρος όσον και οι κακοποιοί που αντιμετώπισε κάποτε ο Θησεύς, κατά παράδοξον όσον και ομολογούμενως “ακριβή” τρόπο μεταφοράς στον χρόνο  είναι παρόντες σήμερα ως “συλλογικές” συμβολικές μορφές στο διαδίκτυο :

Για την αρχετυπική μορφή του Μινωταύρου, θα μιλήσουμε ξεχωριστά σε άλλο κείμενο.

Ο κακοποιός Περιφήτης ή Κορυνήτης, σήμερα και με ηλεκτρονικούς όρους, είναι αυτός που μιλάει “πλάγια” (με την κακή έννοια στην οποία ήδη αναφερθήκαμε) και φέρει την “κορύνη” (ένα είδος ροπάλου) για να επιτίθεται στους περαστικούς.

Ο Σίνης ή Πιτυοκάμπτης, με σημερινούς όρους,  αντιπροσωπεύει την πιο ψυχοπαθολογική μορφή ανθρώπου που μπορεί να βρει κανείς στο διαδίκτυο.  Παρακολουθήστε, ας πούμε, πώς κάποιοι χυδαιολογούν ή βρίζουν με μίσος , είτε γενικώς είτε συγκεκριμένα κάποιους που πιθανώς θέλουν να διώξουν από το διαδίκτυο, επειδή τους φθονούν ή επειδή τους εκλαμβάνουν ως γενικώτερη απειλή κλπ. (έμμεσος εκβιασμός).

Ο Σκίρων που απαιτούσε από τους περαστικούς να του πλένουν τα πόδια, αντιπροσωπεύει εδώ το χείριστο είδος ανθρώπου με ακραίο εξουσιαστικό απωθημένο. Το διαδίκτυο, με την σημερινή ελεεινή χρήση του, δεν είναι ακριβώς η αδιάκοπη πάλη για εξουσία στο έδαφος του “πλαγίου” λόγου, του λαϊκισμού και της λάσπης, αλλά μάλλον η ψευδαίσθηση αυτής της γελοίας “πάλης”.

Επειδή, το πλήθος, ουσιαστικά, τελεί ερήμην όλων αυτών, και κυρίως ερήμην των ψυχωσικών.

Βρίσκεστε  σε μιαν έρημο και δεν το έχετε καταλάβει. Αν το καταλαβαίνατε, δεν θα είχατε καταντήσει όπως καταντήσατε.

Συνεχίζουμε όμως στο θέμα μας, με τον  Κερκύονα που αντιπροσωπεύει εδώ την χείριστη ηλιθιότητα και κακοβουλία στην έκφραση.

Και φτάνουμε στον Πολυπήμονα, άλλως τον γνωστό Προκρούστη, ο οποίος δεν αντιπροσωπεύει εδώ ει μη την αυθαιρεσία του διαδικτυακού λόγου. Ο καθένας “κόβει και ράβει” στα μέτρα του τον άλλον όπως θέλει, φτιάχνει ένα ανύπαρκτο αντίτυπό του , γιατί πολύ απλά δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τον πραγματικό.

Όλοι αυτοί οι κακοποιοί, εξολοθρεύθηκαν από τον Θησέα, ο οποίος και δεν χάριζε κάστανα αλλά και δεν θα έβαζε κάποιον άλλον για να τα βγάλει από τη φωτιά. Μπορούσε να κάνει την δουλειά μια χαρά μόνος του.

 

 

Στη σημερινή εποχή οι παρακμίες “αυτοεξολοθρεύονται” (μεταφορικώς) κατά κύριο λόγο ένεκα ηλιθιότητας. Όταν εμμένουν κατά κάποιων ανθρώπων για χρόνια (!), τότε αναπόφευκτα επισύρουν τις χειρότερες υποψίες για την παρακμιακή τρέλλα που τους δέρνει ακόμα και στους πλέον αθώους και ανέμελους χοιρινούς θαμώνες, πόσον μάλλον στους σοβαρούς από τους οποίους έχουν απορρίφθεί εξ αρχής λόγω των μεθόδων τους.

Αν έχει κανείς οποιοδήποτε θέμα (στην φαντασία του συνήθως ή στον υπερβολικό φόβο του) για ανθρώπους που έτσι κι αλλιώς δεν γνωρίζει, ας στείλει μέηλ να τα βρει μαζί τους. Η δημόσια, αφύσικη επιθετικότητα και λάσπη ως επιλογή δείχνει και την πρόθεση της επιλογής.

Θα έλεγα κάτι όμως σε όσους, λίγους στην σημερινή εποχή ενδιαφέρονται πραγματικά για σοβαρό, δημιουργικό λόγο και όχι για την παρακμή.

Μακριά από “κυκλώματα”, φιλόδοξες ή διαμαρτυρόμενες “παρεούλες”, wannabe αφεντικά και “κουμκανατζούδες”-χυλοπιττιασμένες προγραίες και μεταγραίες με “δημιουργικές” φιλοδοξίες στο διαδίκτυο.

Δεν ξέρετε πόσον κολιτσίδες μπορεί να σας γίνουν, αν σας βάλουν στο μάτι, αν τους χαλάσετε χατίρι, ή αν υποπτευθούν πως τους απορρίπτετε. Προσέξτε κάτι, εδώ είναι Greece, δεν μιλάμε για φυσιολογική χώρα. Το “που θα μου πεις εμένα ρε” είναι η κυρίαρχη ιδεολογία για τον μέσο γραικό.

Ο γραικός έχει το δικό του τροπάρι, δεν είναι όπως οποιοσδήποτε φυσιολογικός άνθρωπος με μια έστω στοιχειώδη αυτοπεποίθηση που δέχεται την απόρριψη πάνω σε ό,τι ασχολείται ή δουλεύει και την ξεπερνά αμέσως, όσον, φυσικά κι αν δεν του είναι ευχάριστη.

Εδώ στο Greece, αν τολμήσετε να το κάνετε αυτό, αν απλά σας υποψιαστούν και μόνο (χωρίς να είναι αναγκαίο να έχετε εκφράσει “ad hoc” γνώμη!) ότι “απορρίπτετε” εν μέρει ή  όλως αυτό που φτιάχνουν ή γράφουν κλπ., θα τους έχετε μετά για καμμιά …εικοσαριά χρόνια να σας βρίζουν και να σας λασπώνουν.

 

The-Lincolnshire-County-Pauper-Lunatic-Asylum-18_phixr(1)

 

Πολλοί άνθρωποι έχουμε ακούσει είτε έμμεσα είτε άμεσα τα ακατονόμαστα από διάφορους που τους έχουμε γίνει, παρά την θέλησή μας, “εφιάλτης”. Ειδικώτερα όσοι αντιπαλεύουμε πάνω σε αρχές και με επιχειρήματα την  υποκουλτούρα των κοινωνικών μέσων. Και την παλεύουμε όχι σε προσωπική φυσικά βάση, αλλά σαν “κλίμα εποχής” που σβήνει έτσι κι αλλιώς σιγά σιγά.

Έχουν προσπαθήσει κάποιοι να διασπείρουν με ύπουλο τρόπο ιδέες, για ανθρώπους (συχνά ….μπερδεύοντας ανά περιπτώσεις τις λάσπες μην θυμούμενοι ακριβώς τι είχανε πει και για ποιον!), ότι είναι χασικλήδες(!), ανάπηροι(!!), ομοφυλόφιλοι(!), μασώνοι, χωρισμένοι, σε …ψυχοθεραπεία(!), και σίγουρα πολλά πολλά  άλλα που απλά δεν είναι τόσον αντιληπτά, μιας και συνήθως τα γράφουν “κρυμμένοι”. Δεν έχει νόημα να συζητήσει κανείς με τέτοια άτομα. Όταν νοιώθουν πως κινδυνεύουν, διαψεύδουν πανικόβλητοι τα πάντα στους πάντες και μάλιστα με ύφος του στυλ: “προς θεού, εγώ, μα και μου, ” κλπ. Σε όλους τα ίδια λένε. Ζούνε σε μια μόνιμη σχιζοειδή κατάσταση για να “καλύπτονται” . Όπως καταλαβαίνετε, δεν μπορεί να βγάλει κανείς άκρη μαζί τους.

Μην γελάτε, είναι περισσότερον σοβαρό απ’ όσον δεν φαίνεται. Γιατί παρά την βαλκανική γελοιότητα, κρύβει καθαρά εγκληματική νοοτροπία και ψυχοσύνθεση. Δεν έχουν κανένα φραγμό, μπλέκουν στα αρρωστημένα μυθευματολογικά σενάριά τους, οικογένειες, συγγενείς, φίλους των “στόχων” τους και τους παρουσιάζουν και αυτούς, ανθρώπους που επίσης δεν ξέρουν και δεν έχουν γνωρίσει ποτέ, όπως θέλουν.

Να πω εδώ πως, όσον αφορά εμένα,  ουδέποτε έχω κάνει χρήση ψυχοτρόπων ουσιών στην ζωή μου (στην οποία είμαι τόσον από γενική άποψη,  όσον και ειδικώτερα ή προσωπικά -λόγω σκακιού-, αντίθετος), είμαι υγιέστατος από πάσα άποψη, αρτιμελέστατος και αθλητικότατος, φανατικός ετεροφυλόφιλος, δεν είμαι μασώνος (έλεος πια), δεν είμαι χωρισμένος, δεν είμαι μουσουλμάνος, δεν έχω κάνει ψυχοθεραπεία ποτέ (και δεν θα έβρισκα τίποτε το κακό σε αυτό, όλο το Greece την χρειάζεται έτσι κι αλλιώς!) και δεν παίρνω καν ασπιρίνες!

Γεννήθηκα στην Αθήνα το 1964, πριν από λίγες ημέρες έγινα 52 χρονών, ζω με την γυναίκα μου και το παιδί μου, αφοσιώνομαι στις μελέτες μου, το σκάκι και τις βόλτες. Αυτά είναι όλα κι όλα, τίποτε περισσότερο, τίποτε λιγότερο.

Γενικώτερα, δεν επιτρέπω σε κανέναν να αναφέρεται σε προσωπική βάση για μένα, είτε πλάγια είτε άμεσα, και δεν το επιτρέπω όχι μόνο σε psychos αλλά και σε τυπικούς “γραικούς” που -μόνο σε αυτή τη χώρα, πιστέψτε με, συμβαίνει αυτό-  το θεωρούν λίγο πολύ και φυσικό κιόλας!  Δεν σας αφορά και αν νομίζετε πως σας αφορά είστε ψυχάκηδες, πολύ απλά πράγματα.

Τόσον δε, είναι το μυαλό τους, ώστε δεν λογίζουν ότι δεν υπάρχει άνθρωπος σε αυτόν τον ντουνιά που να μην τον γνωρίζουν εκατό τουλάχιστον άτομα. Όμως μην ψάχνετε να βρείτε λογική στην λάσπη. Το μίσος μετράει εδώ μόνον.

Προσωπικά μου είναι παντελώς μα παντελέστατα αδιάφορο αν ένας άνθρωπος είναι χασικλής, Περικλής, ετεροφυλόφιλος, ομοφυλόφιλος, τρισέξουαλ και τετρασέξουαλ, μασώνος, βαρώνος, Βαλλώνος, μουσουλμάνος, πολιτσμάνος, αστροναύτης ή ελέφαντας. Ο καθένας,έτσι κι αλλιώς, έχει δικαίωμα να είναι ό,τι θέλει αρκεί να μην ζαλίζει ή ενοχλεί τον διπλανό του. Εδώ στο Greece με τέτοιες μαλακίες (δεν μπορώ να το πω αλλιώς) ασχολούνται συνεχώς, ώστε δεν είναι απορίας άξιον που η χώρα κατάντησε εκεί που κατάντησε.

Φυσικά, το είδος της λάσπης, είναι πάντα “συγκεκριμένο” για μια γελοία κοινωνία όπως η γραικική, αλλά και πιστός “καθρέφτης” της λούμπεν διακοινωνικότητας των ηλιθίων που την αποπειρώνται. Δεν έχουν καν μυαλό να μετέλθουν πιο “moderate” λάσπες.

Είστε εντελώς άρρωστα άτομα, δεν μπορώ να σας το πω αλλιώς. Έχετε πλήρη συνείδηση ότι είστε αποτυχημένοι και γι’ αυτό καταφεύγετε σε τέτοιες μεθόδους. Πιο άρρωστοι όμως, όσοι προσπάθησαν να “επωφεληθούν” από εσάς με αποτέλεσμα να γίνουν διπλά και τριπλά ρόμπα, γιατί σε αυτούς, κυρίως, δεν πρέπει να χαρίζεται κανείς.

 

 

Δεν ζούμε σε μια εποχή πλέον που η λογική μπορεί να είναι της μόδας. Σκοτεινά, τυφλά ένστικτα έχουν βγει στο διαδίκτυο (ο παράδεισος του κάθε ψυχάκια) και αναζητούν την “εκπλήρωσή” τους.

Αν κάποιοι από εμάς έχουνε ανταπεξέλθει επιτυχώς και έχουμε ρεζιλέψει τέτοιες δύσκολες (εύκολες όσον αφορά την ηλιθιότητά τους, αλλά και “δύσκολες” επειδή κολλάνε για χρόνια και δεν ξεκολλάνε με τίποτα!) περιπτώσεις, είναι γιατί κατά κάποιο τρόπο είμαστε “τυχεροί”, μας ξέρουν πολλά άτομα, τα βιογραφικά μας για όσους δεν μας ξέρουν προσωπικά δείχνουν ποιοι είμαστε, ο καθένας μπορεί να έλθει να μας δει, όπως εξ άλλου έρχονται συνεχώς και μας βλέπουν κλπ.

Τι γίνεται όμως, αν αυτές οι e-παρεούλες “βάλουν στο μάτι” κάποιον νέο άνθρωπο με ταλέντο, που βρίσκεται στο διαδίκτυο δίχως να έχει τίποτε από αυτά;

Ο εκβιασμός τότε μπορεί να είναι αδυσώπητος. Είτε “γη και ύδωρ” είτε τον διώχνουν από το διαδίκτυο  μέσα από τον συστηματικό “πλάγιο” γκαιμπελισμό.

Και αυτό είναι τραγικό. Με αυτόν τον τρόπο, κάλλιστα διάφορα ταλέντα μπορεί να χαθούν από το διαδίκτυο εξ αιτίας του μένους των γελοίων.

Προς τους νέους ανθρωπους θα πω το εξής:

αν πέσετε σε τέτοια περίπτωση (είναι πάρα πολλές στο διαδίκτυο!) , στείλτε μας αμέσως μέηλ, και θα επιληφθούμε του θέματος μαζί (όπως και έχει γίνει εξ άλλου και με άλλους). Είμαστε αρκετά άτομα πλέον που με τον έναν ή τον άλλον τρόπον, και όσον έχει να κάνει με το “εγγύς” διαδίκτυο, παραμένουμε αποφασισμένοι να βάλουμε τέλος στο bullying, την λάσπη, την αισχρολογία, την συκοφαντία και τις μαφιόζικες τακτικές.

 

 

Advertisements