Skip navigation

 

ws_Rail_Road_Fog_&_Dark_Forest_1920x1080

 

Σε μια τόσον μεταβατική για την ανθρωπότητα εποχή όπως η σημερινή, στην οποία μια γενικευμένη πυρηνική σύρραξη είναι πιθανώς (πιθανότατα) προ των πυλών της ανθρώπινης αμεριμνησίας, το να παίρνει κανείς στα σοβαρά τα “λογοτεχνικά” πράγματα (και δη της τωρινής, απερίγραπτης παρακμής) είναι, σίγουρα, δείκτης κατεδαφισμένου άι κιού, δίχως την προοπτική ανέγερσης έστω κάποιου ετοιμόρροπου οράματος στα όπως πάντα γυμνά, πειναλέα θεμέλια της ανθρώπινης αντίληψης.

Φυσικά, έχει νόημα η λογοτεχνική δραστηριότητα να προσπεραστεί από ένα σημείο ισχύος της ανθρωπότητας, σε μια κατάσταση πραγμάτων δηλαδή, κατά την οποία το συλλογικό , ανθρώπινο-ιστορικό απωθημένο αλλά και αναδημιουργικό “πλεονέκτημα” που συνεπιφέρει η καλλιτεχνική γραφή απλά δεν θα έχουν νόημα παρουσίασης και διακοινοποίησης.

Μια βόλτα σε μια παγκόσμια λεωφόρο τότε θα είναι απείρως προτιμότερη από μια δοκιμιολογική ανάλυση επί του σαιξπηρικού “The Tempest ” για παράδειγμα. Η λογοτεχνία μπορεί να αφεθεί κατά μέρος, όταν η πραγματικότητα συνολικά και προς όλη την ανθρωπότητα θα προσφέρει πλεονεκτικότερα “ερεθίσματα”.

Έως τότε όμως έχει σημασία η καλλιτεχνική γραφή να μην παρακμάζει, να μην φθείρεται και οι σχετικώς, στον έναν ή τον άλλον βαθμόν, ενασχολούμενοι να δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους, σεβόμενοι τόσον αυτόν όσον και τον αναγνώστη.

 

23135-dark-empty-road-1920x1080-photography-wallpaper

 

Το ανθρώπινο είδος είναι επιρρεπές στην άκριτη συνακολουθία, ακόμα περισσότερον σε ένα όχι πάντα ευδιάκριτο είδος ιδιοτέλειας που συνοδεύει αυτή την άκριτη συνακολουθία. Έχει σημασία λοιπόν ο υπεύθυνος δημιουργικός άνθρωπος, ο ποιητής, ο συγγραφέας, ο δοκιμιογράφος να αισθάνονται  κάπως σαν τον γιατρό ή το φαρμακοποιό, που δεν επιτρέπεται να συστήσουν λάθος “φάρμακα”.

Η “κατάργηση” της λογοτεχνίας (αν μπορούμε να το πούμε κάπως χοντρικά) είναι υπόθεση του μέλλοντος και όχι του παρόντος. Προκρίνεται ακόμα από μια θέση ισχύος και όχι από θέση αδυναμίας.

Είναι διαφορετικό, ας πούμε, ο κομπλεξικός, ο καρριερίστας, ο ολίγον ή και καθόλου προικισμένος νοητικά και συγγραφικά να τα βάζει συλλήβδην (χωρίς να το καταλαβαίνει τις περισσότερες φορές) με τους νόμους αλλά και με τα διακριτά σημεία ενός καλού λόγου, όπως προδιαγράφονται στην ουσία ως πράγματα σχεδόν διαιώνια, και πάνω στην προσπάθειά του να παραστήσει όχι ακριβώς την αλεπού με την κομμένη ουρά, αλλά μάλλον μια σκέτη ουρά με κομμένη αλεπού (στο βαθμό που κάθε κέντρο αναφοράς λείπει και ο θυμικός αυτοσχεδιασμός σαρώνει τα πάντα, πρώτα απ’ όλα τον επί τούτου πάσχοντα),

και πλήρως άλλο πράγμα, η λογοτεχνία να εκπέσει με φυσικό τρόπο σε μια περιττή δραστηριότητα στο βαθμό που η ανθρωπότητα, κατ’ ευχήν και κατά  συγκρατημένη αισιόδοξη πιθανολόγηση θα έχει, το λιγότερο, πιο ενδιαφέροντα πράγματα να κάνει στο μέλλον (αν επιβιώσει φυσικά).

 

a_dark_road_by_hmcindie-d56zl6w

 

Το έγκλημα της de facto ταύτισης του γραπτού με τον προφορικό λόγο που επέφερε από μία μερική ή ειδική άποψη το διαδίκτυο (με την σημερινή βλακώδη χρήση του φυσικά) και ακόμα ειδικώτερα τα (αντι)κοινωνικά μέσα, δεν είναι τίποτε άλλο παρά ο θάνατος της λογοτεχνίας. Και είναι κρίμα.

Αυτό το πράγμα πια δεν είναι λογοτεχνία, μπορεί να είναι παραλήρημα, οχετός, μουρμουρητό, μετα-φόβος και κρίση άγχους, ονλάιν ξόρκι, sms ή μέηλ, μπορεί να είναι η πάση βλακώδη θυσία μετατροπή των προσωπικών θεμάτων του καθενός σε λογοτεχνικά θέματα, μπορεί ακόμα να είναι ελαφρολαϊκός τραγουδοστιχουργός, αλλά σίγουρα δεν είναι λογοτεχνία.

Φυσικά εξαιρούνται (πολύ) ολίγοι πνευματικοί άνθρωποι που με την αναρτησιολογία και γνωμογραφία τους κρατούν κάποια στάνταρντς ποιότητας και δεν ξεπέφτουν τόσον αμαχητί στο γενικώτερο κλίμα πνευματικής επαιτείας και φτήνειας.

Φαίνονται αμέσως οι πολύ ολίγες προσεγμένες και αξιοπρεπείς σελίδες στο facebook, και σε αυτές, είναι χαρά κάποιες φορές να συμμετέχει κανείς παρά το βεβαρυμένο πλαίσιο του συνόλου network.

 

dark-road-rebecca-rood

 

Έχω την εντύπωση πως η απάντηση για το χάλι αυτό δεν μπορεί παρά να ανευρεθεί στην εκτίμηση των ορίων αυτής της εποχής. Όταν το ΝΑΤΟ προβαίνει κάποιες φορές σε “ετοιμοπόλεμους” διαλόγους με την Ρωσία και οι λεονταρισμοί ένθεν κακείθεν δεν είναι σπάνιοι, τι περιμένατε δηλαδή από τους λογοτέχνες στο βαθμό που πρόκειται για άτομα τα οποία δεν φημίζονται ιδιαίτερα για την νοημοσύνη τους (πλην εξαιρέσεων), είναι έρμαια ενός ασυνειδήτου που στην κυριολεξία τους κάνει ό,τι θέλει χωρίς αυτοί να “το κάνουν ό,τι θέλουν” (τέχνη δηλαδή) ως θα ώφειλαν, ψοφάνε σαν ανώριμοι νεανίες για χειροκροτήματα (έστω και υποκριτικά) και νταντέματα,

τι περιμένατε  δηλαδή; να φάνε όλο το φαί τους ή όχι;

Πέφτουν φυσικά να φάνε ο ένας τον άλλον, επειδή είναι η εποχή τέτοια.  Ερείπια ο κόσμος, χειρότερα ερείπια τα λογοτεχνικά πράγματα. Ζωώδης κατάσταση και πανικός.

Προσέξτε τις σκέψεις που συνήθως εκφράζονται στα (αντι)κοινωνικά μέσα. Χοντροκομμένες, με χωρίς εννοιολογική κατεργασία και χωρίς ολοένα αυξανόμενη ασφάλιση των πιθανοτήτων αλλά και των πλέον ειδικών οπτικών κατά την πρόοδο του λόγου, χωρίς μια εσωτερική ζυγοστάθμιση του ουσιώδους και του επουσιώδους, χωρίς επιχειρήματα  και τεκμηρίωση (καλά αυτό πια στην χώρα μας, την χώρα του λαϊκισμού, καταντά εφιάλτης…), ελεεινά γραπτή προφορικότητα, δημαγωγία, λούμπεν ναρκισσισμός, ωμά ή παρανοϊκά ψέμματα κλπ.

Δεν είναι λογοτεχνία αυτό το πράγμα, δεν είναι καν απλός γραπτός λόγος, αλλά προ-πυρηνικό παραλήρημα στα ανθρώπινα μυαλά.

 

CONVRGENCY

 

Καλώς ή κακώς, η λογοτεχνία, όσον και αν “πονάει” πολλούς, οφείλει να είναι αισθητική. Αν δεν υπάρχει αισθητική στο γραπτό κείμενο, δεν υπάρχουν ούτε ιδέες ούτε ουσία, αλλά το τρελλό τσερβέλο του καθενός που ό,τι θυμάται χαίρεται. 

Δεν μπορούμε να αλλάξουμε νόμους (τεχνοτροπίες μπορούμε) στην λογοτεχνία τώρα, αυτοί υπάρχουν με τις όποιες ειδικές ιδιαιτερότητές τους και η αισθητική είναι έκφραση της πιθανολογημένης ουσίας και όχι (απλά) η αλατιέρα της.

Αυτονόητα άλλοτε πράγματα, θα μου πείτε, και συμφωνώ. Σήμερα όμως αυτό το “άλλοτε” είναι κατά παράδοξο τρόπο ένας (και αυτός) προπομπός του μέλλοντος (σε άλλο πιθανώς υπαρκτικό επίπεδο) αλλά μαζί και η πλέον απερίφραστη καταδίκη αυτού του παρακμιακού παρόντος.

 

Advertisements