Skip navigation

 

Greece-from-1903-1930-19

 

Από μία άποψη η  ποίηση του Ελύτη συνιστά ίσως την υγιέστερη ή την πλέον νόμιμη μυθολόγηση του ελληνικού στον 20ό αιώνα. Ο Ελύτης είχε το δικαίωμα ή την ποιητική “πολυτέλεια” εκείνους τους καιρούς να είναι ιδιοτύπως ελληνοκεντρικός με μια βαθύτερη πνευματική έννοια την οποία η χώρα του ωστόσο αδυνατούσε να προσαρμόσει κατά το δυνατόν στην μέση καθημερινή συμπεριφορά της.

Το έτος 2013 ο Γιάννης Πατίλης με την “Αποδρομή του Αλκοόλ” του προβαίνει στην υγιέστερη όχι ακριβώς απομυθοποίηση, αλλά μάλλον καταστάλαξη μιας απομυθοποίησης που είχε αρχίσει ήδη πριν από αρκετά χρόνια ανάμεσα στα λίγα εναπομείναντα σε αυτή την χώρα υγιή στρώματα της κουλτούρας και ειδικώτερα της ποίησης. Μονάχα ένας ποιητής που σε μια κρίσιμη φάση της πορείας του συνδέθηκε με την λεγόμενη “γενιά του 70” θα μπορούσε να το κάνει αυτό.

Ενδιάμεσα, και όλως αιφνιδίως, ο Νίκος Καρούζος. Με τους στίχους του 1988 από τον “Ερυθρογράφο”:

Αγριεύει ο τόπος μου
Σε αποκρούω Ελλάδα.
Η λογική σώνεται·
τί θ’ ακολουθήσει;

προφήτεψε (με αυτή την τρομερή προορατική δύναμη που μπορεί να ενέχουν κάποτε οι ποιητές) το αναπόφευκτο μιας πορείας.

Σκεφθείτε, έγραψε αυτούς τους στίχους εν έτει 1988 ! Πού να ζούσε σήμερα…

“τί θ’ ακολουθήσει;”

Μα αυτό που ακολούθησε (αφήστε την βλαχοευμάρεια της δεκαετίας του 90 και την “κρίση” αργότερα ) ήταν το …facebook. Το ελληνικό, φυσικά, που έχει τα …πρωτεία στον κόσμο σε ποσοστιαία και αναλογική πληθυσμιακή βάση συμμετοχής και αποβλάκωσης.

 

Greece-from-1903-1930-13

 

Δεν φτάνει που οι γραικοί ρημάξαν την χώρα τους με τα χάλια τους, …θυμώνουν κιόλας. Λένε συνεπώς τους …καημούς τους στο μοιραίο network που στην κυριολεξία τους “έθαψε” την ζωή. Φυσικά, δεν ξέρουν τίποτα, όχι λένε, δεν είναι έτσι, είμαστε ό,τι λέμε κλπ.

Όσον για την ποίηση. Λιγοστά τα πραγματικά τεκμήριά της. Και στο facebook ελάχιστοι οι καλοί. Κυρίως από νεώτερες γενιές. Αφθονούν πλέον οι μέτριοι, οι “καλούτσικοι”, οι κονφερασιέ και σχολιαστές τηλεοπτικών ειδήσεων, οι ψυχάκηδες, οι κουμκανατζούδες και οι αενάως αχ-βαχ χυλοπιττιασμένες μιας “ποίησης” που σε οποιαδήποτε άλλη εποχή θα ήταν απλά απαράδεκτη. Τίποτε λιγότερο, τίποτε περισσότερο.

Καταδικασμένοι να  αναμασούν τις πικρίες, τα αδιέξοδά τους, να εκτοξεύουν τα παρανοϊκά δηλητήριά τους ο ένας προς τον άλλον και να πνίγονται στην σχιζοειδή “μετα”σχολιαστική υποκουλτούρα τους, εκεί που μια απλή  βόλτα στον καθαρό αέρα θα τους γλύτωνε από πολλές ανεπανόρθωτες φαιδρότητες.

Προσωπικά όταν πέφτω σε κάποια κάθε τρεις και λίγο δήλωση “αποχώρησης” στο facebook, όπου διαβάζω συνήθως παρόμοια του στυλ :

“αγαπητοί φίλοι κλπ. απόφασισα να διαθέσω επιτέλους χρόνο(!) για την προσωπική ζωή μου(!) γιατί κουράστηκα τόσα χρόνια(!) στο facebook χωρίς αποτέλεσμα, δεν άξιζε, μια υποκρισία είναι, μια απάτη κλπ.”

ειλικρινά, λοιπόν, όταν διαβάζω τέτοιους “μετανοημένους” που αυξάνονται, πάλι καλά, με υπολογίσιμο ρυθμό στις μέρες μας, δεν μπορώ να μην σκεφτώ το εξής:

μα καλά “χωριό” που φαίνεται, ήθελες και κολαούζο κιόλας για να σε οδηγήσει ΜΑΚΡΙΑ απ’ αυτό;

Έπρεπε συνεπώς να κάτσουν χρόνια για να αντιληφθούν τι θανάσιμη παγίδα είναι αυτό το πράγμα.

Κατ’ ευθείαν αναλογίαν, έπρεπε να περάσουν δεκαετίες για να καταλάβει αυτή η χώρα ότι τα ψέμματα τελειώσαν και δεν μπορεί να ζει με δανεικά από τους “κακούς” ξένους.

Και κατά συνέπεια, αυτό που έγραφε ένας δημοσιογράφος στην Καθημερινή, -ο Βατόπουλος νομίζω-, είναι απόλυτα σωστό:

“κάποια στιγμή η Ελλάδα θα ξυπνήσει μετά από καιρό και θα δει τον κόσμο ξαφνικά αλλαγμένο”.

Θα προσέθετα: και δεν θα της έχει μείνει -μα και δεν θα θέλει να κάνει!- τίποτε άλλο από το να τρέξει αμέσως για …σχόλιο στο facebook.

 

Advertisements