Skip navigation

 

50dba25da8bb53c3a70447f031c97588_phixr

 

Η γραπτή ποίηση δεν έχει κανένα νόημα αν δεν οδηγεί σε μη εγγράψιμες αισθήσεις Aινίγματος. Και την τελειότερη γραπτή ποίηση να γράψει κανείς, με τα πιο αποτελεσματικά νοήματα, τις πιο λεπτές ευφυολογήσεις, τις πιο αναπάντεχες μεταφορές και τις πιο ουσιώδεις νοηματικές συνηχήσεις, όλα αυτά  δεν έχουν καμμιά αξία αν δεν εκλαμβάνονται συνολικά  ως  χρήσιμο “διάλλειμμα”. Δεν είναι όμως  σκοπός.

Σκοπός της ποίησης είναι η μη (γραπτή) ποίηση.

Ο ποιητής που πιστεύει στα σοβαρά στην μάταιη δόξα της “λογοτεχνίας”, την “ιστορία των γραμμάτων” κλπ. είναι ηλίθιος. Ούτε αυτή δεν θα ‘χει. Καλύτερα να γινόταν εφοριακός ή κουλουρτζής. Θα του ‘ρχόταν φτηνότερα.

Με ενδιαφέρει μονάχα εκείνος ο ποιητής που παίζει με χίλιους κινδύνους κορώνα-γράμματα την έννοια του κόσμου, κάθε φορά.

Οι υπόλοιποι παραείναι του κόσμου τούτου για να μην είναι βαρετοί ακόμα και για τις προδιαγραφές αυτού του κόσμου.

 

 

Advertisements