Skip navigation

 

 

Η ιρανική “μαντίλα” πάλι. Είμαστε μόλις μια ανάσα πριν από μια γενικευμένη πυρηνική σύρραξη και εδώ τόσος πολύς κόσμος ασχολείται ακόμα (και …σήμερα!) με την κ.Μπαζιάνα και την “μαντίλα” που φόρεσε στο Ιράν!  Πέρα από άλλα, είναι απίστευτο το πόσο η λούμπεν γραικική ψυχοσύνθεση ξεσπάει τα κόμπλεξ της με υβριστικό/προσβλητικό/για πολλά γέλια τρόπο κατά μιας γυναίκας που δεν γνωρίζει προσωπικά, μόνο και μόνο επειδή είναι σύντροφος του πρωθυπουργού. Χειρότερα είχαν ακουστεί, λίγο παλαιότερα με τον “διορισμό” της.  Τραγικές επιθετικότητες, χαρακτηρισμοί, παρανοϊκοί υβρισμοί, και το θέμα είναι πως όλα αυτά λίγο πολύ θεωρούνται πράγματα “ανεκτά” στο Greece, ακόμα και όταν “καταδικάζονται” ως συμπεριφορές. Μα τι να “καταδικαστεί” κάθε τι παρόμοιο, δεν έχει νόημα. Αυτό είναι άλλωστε  το πλέον ουσιώδες μέρος του νεογραικικού “πολιτισμού” : μια καρικατούρα περσοναλιστικής προσκόλλησης στα πάντα. Η ψυχοπαθολογία από εκεί και πέρα είναι αναπόφευκτη και όχι αναπάντεχη ή μη αναμενόμενη.

Είναι γνωστό πως η γραικόμυαλη νοοτροπία πάσχει από αδυναμία αποπροσωποποίησης/γενίκευσης. Είναι αδύνατον να διαφωνήσει ή να έλθει σε ρήξη με ό,τιδήποτε δεν προσωποποιείται και δεν “εξειδικεύεται” εν ομοίω τρόπω.  Αυτό εν μέρει εξηγείται από την αντιθεωρητική παράδοση που συντρέχει την χώρα μας, τουλάχιστον από την περίοδο της τουρκοκρατίας μέχρι φυσικά σήμερα.  Σε αντίθεση με την αρχαιότητα η νέα ρωμιοσύνη δεν καταλαβαίνει γρι από φιλοσοφία και μέθοδο. Ο νεογραικός είναι παντελώς ανήμπορος για φιλοσοφική αφαίρεση. Για αυτό και όταν θέλει να περιγράψει κάτι “καθολικό” ή “γενικευμένο” προστρέχει μονόπλευρα στην επιλεκτική, ρηχή παραδειγματολογία,  είτε την φερόμενη ως προσωπική-εμπειρική τέτοια είτε την σταχυολογημένη από άλλους και σε ζαλίζει για καμμιά ώρα με άχρηστα πράγματα. 

 

 

Ένας κακής ποιότητας εμπειριοκράτης/παραμορφοσυκοφαντοκράτης είναι συνήθως ο γραικός που δεν καταλαβαίνει πως αν δεν “γενικεύει” αφαιρώντας και αφαιρώντας συνεχώς, τότε ειναι υποχρεωμένος να αλλοτριώνει και να παραμορφώνει τους πάντες και τα πάντα σε προσωπική βάση. Δεν υπάρχει μέση λύση εδώ. Και είναι αργά για να αλλάξουν τα μυαλά στο Greece τώρα, όντας συνολικά ως ανθρωπότητα, όπως προελέχθη, μια μόλις ανάσα πριν από τον πυρηνικό πόλεμο.  Ο οποίος πόλεμος κατ’ ευχήν μπορεί να αποφευχθεί (ή περιοριστεί, όσον και αν αυτό ακούγεται δώρον άδωρον), μονάχα αν κάποια “άτομα”, “τάσεις”, “εσωτερικοί πολιτικοί κύκλοι” σε διάφορες θέσεις συγκρατήσουν με μια, τουλάχιστον, στοιχειώδη ψυχραιμία τα πάντα.

Ειδάλλως, αν περιμένουμε πρώτα να ανατρέψουν κάποιοι τους “καπιταλιστές” (και όχι τον “καπιταλισμό” όπως θα ήταν το σωστό ή λογικά αναμενόμενο: είπαμε, δεν μπορούν οι γραικοί να δουν τίποτε αποπροσωποποιημένο, θα είχαν απελπίσει τον Μαρξ και τον Ένγκελς σίγουρα που ήταν μιας ακριβώς αντίθετης φιλοσοφικής κατεύθυνσης), για να επιβάλλουν “προλεταριακά στρατόπεδα συγκέντρωσης” εν έτει 2016, αν περιμένουμε λοιπόν για βλακείες, ιδεοληψίες και ψυχασθένειες, ….”σωθήκαμε” μεν αλλά όχι από τα πυρηνικά!  Αυτό φυσικά δεν σημαίνει πως δεν υπάρχουν συλλογικότητες στην αριστερά, άκρα αριστερά και τους αναρχικούς που δεν είναι σοβαρές και δεν βλέπουν υγιώς προς το μέλλον, όσον και αν έχει διαφωνίες κανείς μαζί τους. Οι σοβαροί από τους φαιδρούς διαφοροποιούνται αμέσως.

 

Lick_Observatory

 

Για όσους μου γράφουν ή μου λένε  για την “Γαιόπολη”, έχω να πω πως είναι απλώς ένα ποίημα συν κάποιες σκέψεις που συνοδεύουν το συγκεκριμένο κόνσεπτ κυρίως στο παρόν ιστολόγιο. Τίποτε άλλο. Δεν είμαι και δεν έχω όρεξη να είμαι “κοινωνικός αναμορφωτής”, ούτε θέλω να “πλασάρω” κάποιο ουτοπικό όραμα σε εν δυνάμει οπαδούς, απλά έτυχε να την γράψω.  Γενικώτερα, δεν την θεωρώ ως ένα είδος ευτοπίας/ουτοπίας, όπως άλλωστε εξήγησα εν τάχει κάποια στιγμή, αλλά, -και για να χρησιμοποιήσω έναν νεολογισμό, όχι από νεολεκτική ανάγκη, αλλ’ επειδή οι δυο προηγούμενοι όροι δεν με καλύπτουν, χωρίς φυσικά να θεωρώ κακό να τους χρησιμοποιεί κανείς εν προκειμένω-, είναι λοιπόν κάτι που θα μπορούσε να το περιγράψει καλύτερα η λέξη  “Διατοπία”. 

Η διαφορά μεταξύ των τρίων όρων είναι πως δεν πιστεύω πως ένα “ευτυχισμένο” μέλλον (ευτοπία) στην ανθρωπότητα είναι ό,τι καλύτερο ή πιο έξυπνο θα μπορούσε να ζητήσει κανείς σε αυτόν τον κόσμο, και περαιτέρω, δεν θεωρώ οποιαδήποτε σύλληψη ενός καλύτερου μέλλοντος απραγματοποίητη (ουτοπία), στο βαθμό που αναγκαστικά θα πορευθεί η ανθρωπότητα προς τα εκεί, έτσι κι αλλιώς.

Δεν υπάρχει “ουτοπία”, υπάρχει μονάχα ανθρώπινο ξερό κεφάλι που καλοπιάνει-κολακεύει και φοβάται σαν τρελλό την πραγματικότητα. Οι άνθρωποι όταν υποκρίνονται τους “ρεαλιστές” καθίστανται πλήρως εξωπραγματικοί. Δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να καλοπιάνουν την “θεά” της πραγματικότητας για να μην τους βαρέσει στο κεφάλι. Ο μέσος ρεαλισμός είναι συνήθως πρωτογονισμός και δεισιδαιμονία.

Τα πάντα είναι δυνατά.

Η έννοια “Διατοπία”, λοιπόν, επισημαίνει και υπερτονίζει συνεχώς το μεταβατικό στάδιο ή την περιπέτεια (“δια-“). Ένας κόσμος απ’ όπου “περνάει κανείς” και δεν θα είχε νόημα να τον εκλάβει ως μόνιμη πατρίδα του. Απ’ αυτή την άποψη, έχει σημασία, να “περάσει” καλά ή με ενδιαφέροντα τρόπο, και ως προς αυτό η έννοια της “περιπέτειας” είναι κάτι περισσότερο από καθοριστική. Η διάκριση Καλού-Κακού είναι πάντα σχετική. Όσον περισσότερον (οφείλει να) πηγαίνει προς το Καλό ο κόσμος, τόσον περισσότερον (θα) έχουμε ένα πολύ πιο ανεκτό ή ανώτερης- συμβατής με την ανθρώπινη πρόσληψη-, ποιότητας “Κακό”. Στο βαθμό που η υψηλή νοημοσύνη θα είναι φυσική ανθρωπολογική κατάσταση στην “Γαιόπολη”, τότε το Κακό θα χρησιμοποιείται με θετικό, καλό τρόπο όχι από κάποια “κοινωνία” αλλά από τον καθένα ξεχωριστά. Κυρίως, δεν θα συνιστά αυτοπεριεχόμενη αρνητικότητα όπως τις πλείστες φορές στην σημερινή εποχή.

Επειδή αν ο άνθρωπος επιλέξει να αφανίσει το “κακό” ολοκληρωτικά, θα αφανίσει και την ζωή. Απλά δεν γίνεται, και δεν θα έπρεπε να γίνει, αν θέλουμε ένα μέλλον με δράση και όχι πυτζαμοφόρο.

 

DouglasAirliner

 

Υπάρχει μια σκέψη, να γράψω και άλλα ποίηματα πάνω στο κόνσεπτ της “Γαιοπόλεως”, εξειδικεύοντας σε μελλοντολογικά ενσταντενέ ανθρώπινης δράσης αλλά και περιγραφές τοπίων ή συμβάντων, όπως μπορούν να προκύπτουν από μια ποιητική, ενατενίζουσα προς το μέλλον νόηση, αλλά προς το παρόν δεν έχω τόσο χρόνο γι αυτό.

Είναι πολύ δύσκολο στην Ελλάδα να έχει κάποιος την ησυχία του. Εδώ τα πάντα “κολλάνε”. Και αυτό ερμηνεύεται φυσικά ποικιλοτρόπως.

Αυτή την χώρα θα την “ξεκολλήσουν” μαζί με την ψύχωσή της, μόνο τα τετελεσμένα γεγονότα.

Τετελεσμένη χώρα έτσι κι αλλιώς.

 

Advertisements