Skip navigation

 

Σε αυτή την ξεχαρβαλωμένη χώρα είτε θα φέρει κανείς το (πνευματικό πρωτίστως) ρόπαλο Ηρακλέους είτε την ράβδο του αλήτη Κορυνήτη (που αντιμετώπισε πρεπόντως ο Θησέας). Δεν υπάρχει μέση λύση εδώ.

Η ηράκλεια νοοτροπία και λογική είναι πάντα εκείνη που προσπερνάει το θέαμα, γιατί ενδιαφέρεται για την αλήθεια.

Ο Κορυνήτης από την άλλη είναι πάντα ο εθισμένος στις δημαγωγίες.

Ποτέ δεν υπάρχει ένας Κορυνήτης κάθε φορά. Υπάρχουν πάντα πολλοί που δρουν μαζί.

Ευτυχώς που ο Ιόλαος τουλάχιστον δεν ήταν λογοτέχνης. Να ζαλίζει συνεχώς τον Ηρακλέα με παρατηρήσεις του στυλ “αυτή η ροπαλιά παραείταν βάρβαρη ή ανηλεής”.

 

Queensland_State_Archives_236_Illawarra_Dairy_Cattle_on_Mr_G_Grevetts_farm_at_Kin_Kin_c_1931

 

Το θέμα είναι να βάζει κανείς και κανά χεράκι να ξεβρωμίζει όσον μπορεί να ξεβρωμίσει αυτή η χώρα. Οι “εκ του μακρόθεν” “παρατηρήσεις” όταν ακούγονται  άκαιρα, και τόσον ομολογουμένως άστοχα από την άποψη της ερμηνείας, είναι κατάλληλες μόνον για άι κιού λογοτέχνη.

Μπορεί να δρέψετε δάφνες (τρόπος του λέγειν) όσοι εθίζεστε σε αυτή την ασημαντολογία, όμως να έχετε υπ’όψιν σας πως μια καρέκλα δεν είναι και το καλύτερο μέρος για να περάσει κανείς την ζωή του.

Μα θα μου πει κάποιος, κι εσύ λογοτέχνης είσαι, γιατί μιλάς έτσι για τους λογοτέχνες;

 

6f27897cb8d35b834de253d358ae076b

 

Η λογοτεχνία για μένα ποτέ δεν ήταν αυτοσκοπός. Αν υπάρχει κάτι που θα μπορούσα να θεωρήσω αυτοσκοπό, τότε αυτό είναι το μυστήριο, το αίνιγμα, η περιπέτεια στον κόσμο.  Όσον και όπως μπορεί να το σκεφθεί και να φτάσει σε κάποια συμπεράσματα ένας θνητός άνθρωπος με τις περιορισμένες δυνάμεις του. Δεν είμαστε θεοί, οφείλουμε όμως να είμαστε “κυνηγοί”.

Από αυτή την άποψη, μιλώντας μεταφορικά και τηρουμένων των αναλογιών, η λογοτεχνία ήταν για μένα πάντα μια όμορφη παλλακίδα. Η γυναίκα μου όμως σε αυτή την περίπτωση είναι άλλη.

Ειλικρινά δεν τους αντέχω τους λογοτέχνες, ακόμα και αν είναι καλοί ή αξιόλογοι. Οι καλύτεροι από αυτούς που γνώρισα στη ζωή μου, την είχανε, μετά συγχωρήσεως, “γραμμένη” την λογοτεχνία μικροκαρριέρας. Ακόμα περισσότερο την “πολιτική” ή την “δημαγωγία” της λογοτεχνίας. Τους ενδιέφερε η καθαρή σκέψη, η ζωή, τέτοια πράγματα αν τα θυμάστε ακόμη. Ούτε καν συζητούσαν για “λογοτεχνικά” ζητήματα εκτός αν οδηγούσαν κατ’ ανάγκην σε πιο ουσιώδεις αφαιρέσεις ή πλατύτερους στοχασμούς.

 

images

 

Η ελιοτική ‘Έρημη Χώρα” είναι σήμερα πρωτίστως το λογοτεχνικό “σινάφι” (απίστευτα ηλίθια λέξη, τουλάχιστον για την συγκεκριμένη περίπτωση). Δεν βρίσκω τίποτε το ενδιαφέρον σε έναν άνθρωπο ο οποίος έχει ξεχάσει την δράση (υλική και πνευματική – υποτίθεται ότι μετέχει στην δεύτερη τουλάχιστον, αλλά “κοιμάται” ακόμα περισσότερο σε αυτήν), και ασχολείται με “ψύλλους” στα άχυρα. Είναι διπλά απογοητευτικό σε αυτές τις περιπτώσεις να μην βλέπεις καν όρος να τίκτει μυν, αλλά μυν να τίκτει πάλι μυν.

Όταν βέβαια είναι λογοτέχνες. Γιατί υπάρχουν και οι “πυροβολημένοι” που έχουν, άγνωστο γιατί, την μάλλον παράξενη εντύπωση ότι είναι λογοτέχνες. Αυτοί επιμερίζονται σε δύο είδη.

Για το “πρώτο” είδος εξ αυτών δεν το συζητάμε:

βαράνε το κεφάλι τους, μπαμ, ο τοίχος, μπαμ μπουμ κλπ. Σε επιβεβαιώνουν πάντα με τον καλύτερο τρόπο. Είναι οι μάστερς των …”αυτογκόλ” ιδιαίτερα όταν προστρέχουν είτε στις αυτοβιογραφίες τους είτε στα εσώτερα στρώματα των ψυχοσυνθέσεών τους για να ανασύρουν -κατ’ ανάγκην- υλικό για τις γελοιότητες που εκτοξεύουν κατά των άλλων. Από άποψη συγκρότησης δεν είναι ούτε επιπέδου γυμνασίου.

Το “δεύτερο” είδος: 

δυστυχισμένοι-εντοιχισμένοι στα σόσιαλ μύδια, οι οποίοι στα αρλουμπονημάτιά τους, ανάμεσα σε απερίγραπτες εγκεφαλοπάθειες και στην προσπάθειά τους να γενικεύσουν κάτι που από την φύση του δεν μπορεί παρά να …εξειδικεύεται ολοένα και πιο πολύ, έως σημείου δηλαδή να φτάνει το πολύ …ένα άτομο,

(τόσο τους κόβει)

συνήθως γράφουν προς τους “αντιπάλους” τους:  είστε  αστοί, προεστοί, Ενετοί, είστε το ένα είστε το άλλο, πληρώνετε δόσεις,  πληρώνετε εφ’ άπαξ κλπ.,

οι γνωστές λαϊκιστικές υστερίες.

Λες και τους ξέρουν προσωπικά! Ή λες και είναι ο ίδιοι το “Εσελόν” !

Και δεν βγαίνει κάποιος να πει σε έναν από αυτούς:

δεν μας παρατάς καθιστόνοε, όχι, δεν απεταξάμην τον “καπιτάλα”.

Ούτε οι παπάδες δεν κάνουν έτσι όταν κυνηγούν τον οξαποδώ.

 

 

Θα σας πάρει χρόνο να κατανοήσετε πως αυτή η αφαίρεση που έχετε σχηματίσει στο μυαλό σας (“ο καπιτάλας”) δεν έχει καμμία σχέση ούτε με τον Adam Smith ούτε με τον Marx, ούτε με καμμιά κριτική της πολιτικής οικονομίας.

Δεν υπάρχει έστω και ένας υπαρκτός “καπιταλιστής” στον κόσμο που να έχει σχέση με τον φανταστικό-εξορκισμένο-οξαποδώ “καπιτάλα” σας.

Δεν είναι παρά ο αποδιοπομπαίος τράγος του ιδίου του εαυτού σας. Έχετε φτιάξει ένα ανύπαρκτο τοτέμ-σάκκο του μποξ στην φαντασία σας και εκεί ξεσπαθώνετε τα ντέρτια και τους καημούς της ζωής σας.

Όχι βέβαια ότι αυτό εξωραίζει ή αθωώνει τον καπιταλισμό. Όμως άλλο το ένα, άλλο το άλλο.

Αντί να γράφετε λοιπόν αρλούμπες δήθεν για το “καλό του λαού” -και να αδικείτε κατάφωρα τον εαυτόν σας, όσοι τουλάχιστον δεν είστε σε “ανεπίστρεπτη” κατάσταση- , βγείτε έξω να σας χτυπήσει λίγο ο καθαρός αέρας. Παραμερίζω προς το παρόν τις λάσπες που ως τυπικοί γραικόμυαλοι πετάτε εναντίον διαφόρων και θα σας έλεγα το εξής:

δεν σας γνωρίζω προσωπικά, δεν με ενδιαφέρει η ζωή σας και δεν μου πέφτει λόγος, αλλά με αυτά που γράφετε και με τον τρόπο που τα γράφετε, φαντάζετε ή δίνετε την εντύπωση πως είστε έξω από κάθε εμπειρία της ζωής.

Απλά, φοράτε τα κόκκινα ράσα σας και πετάτε παπαδίστικα συνθήματα. Ευτυχώς που ποτέ δεν θα πάρετε εξουσία στα χέρια σας, γιατί με την βλακεία και τα φαντάσματα που κουβαλάτε στο κεφάλι σας θα σκοτώνατε την μισή Ελλάδα, τουλάχιστον.

Όχι βέβαια, ότι δεν τα καταφέρνει θαυμάσια από μόνη της σε αυτό.

 

3261581

 

Ειλικρινά, πολύς κόσμος δεν πάει καλά. Ολοένα τα παραληρήματα, τα σιχτυροκομικά μουγκρητά και μουρμουρητά αλλά και οι εντελώς χύμα ονλάιν κρίσεις (που σκοπό φυσικά έχουν πάντα τη δυσφήμιση αγνώστων ανθρώπων) αυξάνονται.

Δεν υπάρχει σοβαρός άνθρωπος που γνωρίζω και δεν σκέφτεται το ίδιο. Να δούμε μόνο πότε θα ξυπνήσετε μερικοί και πιο “έμπρακτα” κιόλας αντί να παρατηρείτε μακρόθεν και με απλό “επιστημονικό” ενδιαφέρον το μπαταρισμένο “σχετικό” με αυτά διαδίκτυο, το οποίο έχει γεμίσει ήδη από μύες που τίκτουν συνεχώς μύες, όσον τα όρη εμμένουν όπως πάντα στις “θέσεις” τους.

 

Advertisements