Skip navigation

ba307dd9c829c3afb69ab9aa8f6eb2e3

 

1. Στην λησμονημένη ιστορία της λασπουργηματικής “τέχνης” ανά τους αιώνες, δεν μπορεί παρά να εκτιμά κανείς όσους psycho-λασπάκηδες αποτολμούν στα …σοβαρά και σε πείσμα της κατάστασής τους να επιχειρούν “απόψεις” και “σκέψη”.

Αν μη τι άλλο, έχουν την δυνατότητα να μη βρωμίζουν τουλάχιστον κάτι που έτσι κι αλλιώς δεν υπάρχει.

2. Πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις, καθίσταται τελικώς ολοένα και πιο φανερό, πως αυτό που πραγματικά τους “πονάει”, είναι ότι με πάσα εκφραστική -και όχι ανθρωπιστική- επιείκεια συνήθως εκλαμβάνονται στην όποια ασχολία τους ως “μέτριοι”.

Αλλοίμονον όμως αν κάθε μετριότητα αντιδρούσε έτσι! Δεν θα υπήρχε καν κόσμος, θα είχε πνιγεί στις λάσπες.  Μα κυρίως, μπροστά στην υπόλοιπη κατάστασή τους, ο χαρακτηρισμός “μετριότητα” είναι ο μοναδικός τίτλος τιμής που μπορούν να φέρουν με καμάρι. Δεν είναι κατανοητό ακόμα γιατί θυμώνουν με αυτό.

3. Αυτό που δεν αντιλαμβάνονται τα άτομα του είδους είναι το εξής. Ρώτησε κάποτε ένας λασπάκος κάποιον σοφό: “κυρ-σοφέ, αν από το πρωί ως το βράδυ αποκαλώ, έτσι στα λόγια και μόνον, το άσπρο μαύρο και το μαύρο άσπρο, υπάρχει περίπτωση όντως να …αλλάξουν θέσεις μεταξύ τους;”

“Καίτοι απελπισμένη και χωρίς προοπτικές κίνηση” απάντησε ο σοφός, “εν τούτοις προϋπόθεση γι’ αυτό είναι να μην είσαι εσύ …κατάμαυρος”.

4. Η όρασις, από καταβολής κόσμου, είναι μείζων της ακοής. Αυτό συνιστά πάντοτε την εκ θεμελίων καταδίκη αποτυχίας ενός λασπάκου.

5. Βρέθηκε, λέει, και ένας που από το πρωί ως το βράδυ βάραγε το κεφάλι του στον τοίχο, πιστεύοντας ότι βαρούσε ένα καρφί. Στο τέλος, ζήτησε τον λόγο από τον τοίχο. Εκών-άκων όμως ο τοίχος δεν είχε άλλη επιλογή από το να τον ταράζει στις σφαλιάρες. “Τι βαρά ρε φίλε”, ακουγόταν η φωνή του λασπάκου σαν αλύτρωτη μέσα στους αιώνες και μέσα σε πνιχτούς λυγμούς, “εσύ τι βαράει;” ξανάλεγε στον τοίχο.

Μπαμ, ο τοίχος, μπαμ, μπουμ.

6. Ό,τι δεν καταλαβαίνουν ποτέ διαταραγμένα άτομα αυτού του είδους. Έχουν “αφαιρεθεί” από τα πράγματα “άπαξ” δια παντός.

Αυτό το “άπαξ” που για κάθε μέση νοημοσύνη δεν θα της έπαιρνε πάνω από ελάχιστο χρόνο σκέψης για να το κατανοήσει, για αυτά τα άτομα δεν θα αρκούσαν ούτε τρεις ζωές έστω για να το υποψιαστούν.

7. Από πρόνοια της φύσης και της βιολογικής εξέλιξης, οι λασπάκηδες είναι ψάρια μονίμως έξω από το νερό. Δεν χρειάζεται καν να “τσιμπούν” δολώματα.

8. Και μη χειρότερα.

 

Advertisements