Skip navigation

 

Στο πρωτοχρονιάτικο τραπέζι πέριξ του οποίου καθόμασταν με φίλους, η συζήτηση εστράφη κυρίως γύρω από την πολιτική προσωπικότητα του κ.Τσίπρα.

Πάλι καλά που πολλοί ομονοούσαμε εκεί πέρα.

Όμως, όσοι, -κυρίως στο διαδίκτυο όπου η αρρώστεια και τα επί 24ώρου βάσεως επιδραμόντα φαντάσματα των αντικοινωνικών μέσων αφθονούν-,  βγάζετε τόσον αναίσχυντο μίσος κατά του κ.Τσίπρα, σας διαφεύγει αν μη τι άλλο το πλέον βασικό:

τουλάχιστον, αυτός ο καημένος, παρόλες τις ανοησίες του,  ΔΕΝ έκλεψε! Επιπροσθέτως, δεν θα μπορούσε να του καταμαρτυρήσει κάποιος “κακή πρόθεση”, πράγμα που κάλλιστα θα μπορούσε να καταμαρτυρήσει στις προηγούμενες κυβερνήσεις. Δεν τίθεται το ζήτημα επί του κατά πόσον επαρκής είναι ο ίδιος ως πολιτικός, αλλ’ επί του διαπιστωμένου: η Ελλάδα είναι “καμμένο χαρτί”, πρόκειται για ανεπίστρεπτη κατάσταση. Μια χώρα σε προχωρημένη σήψη πια. Να πρωτοφτιάξεις τι σε αυτήν. Διαφθορά, τσογλανισμός, συμμορίες παντού, αρχηγίσκοι, γκοτζαμπάσηδες, αλητεία, βαλκανική μαλακία στον εγκέφαλο.

Θα αργήσετε ίσως ακόμα να καταλάβετε πως το “ανεξάρτητο” ελληνικό κράτος που συνεστήθη το 1830 χάρις στην σωστική επέμβαση των …κακών “ξένων δυνάμεων”, και το οποίο κράτος κατάφεραν οι γραικοθωμανοί να το μπατάρουν εντελώς, αναδεικνύοντας σε εθνικό σπορ την όσον το δυνατόν αποτελεσματικότερη χρεοκοπία του, αυτό το κράτος λοιπόν, έπαψε εδώ και λίγα χρόνια να υπάρχει ουσιαστικώς.

Με τι θα αντικατασταθεί και από τυπική άποψη στον νέο αιώνα, αυτό θα φανεί μετά την μεγάλη ταραχή στον κόσμο που ήδη ήλθε (εδώ πέρα βρέχει, νομίζουν πως μια διεθνής σύρραξη που εμπλέκει τόσες χώρες είναι κάτι συνηθισμένο και ότι θα …περάσει). Μην σκοτίζεστε λοιπόν οραματιζόμενοι ουτοπίες για ανάκαμψη, για μια νέα Ελλάδα κλπ. Ακόμα και αν καλυτερεύσουν σχετικώς τα πράγματα.

Καλώς ή κακώς, μας αρέσει δεν μας αρέσει (και προσωπικά τουλάχιστον ως προς αυτό το σημείο επικροτώ) ο 21ος αιώνας θα μείνει ως “ο αιώνας της παγκοσμιότητας” (πέρα από όποιο νόημα αντιδραστικό και μη αν προσέδωσαν παλαιότερα στον όρο “παγκοσμιοποίηση”-“globalization”). Πρόκειται για το τέλος των εθνικών κρατών στο μεσοπρόθεσμο μέλλον.

Θα έλεγα μάλιστα: ευτυχώς!

(αρκεί φυσικά να μην είναι το τέλος των εθνικών γλωσσών και της κάθε ντόπιας κουλτούρας, και εδώ χρειάζεται αγώνας, επειδή πρόκειται για κρίσιμο, κορυφαίο ζήτημα, όσον και αν τώρα φαίνεται απομεμακρυσμένο στον χρόνο).

 

terrapapers.com_The-Twelve-labors-of-Hercules-Sebald-Beham-13

 

Χώρα, λοιπόν, η δική μας, στην οποία ακόμα και αν ανεβοκατέβαζε κανείς το Ρόπαλον Ηρακλέους από το πρωί ως το βράδυ, είναι αμφίβολο αν θα διορθωνόταν κάτι.

Χώρα τραγική πλέον και σε πολλά εγκληματική. Είναι αδύνατον να επιβιώσει κανείς σήμερα αν δεν ξοδεύει σημαντικό μέρος του χρόνου του, μοιράζοντας σφαλιάρες και κλωτσιές δεξιά και αριστερά σε άρρωστα όντα, τσογλανοειδή και συμμορίες παντός είδους, όπου και αν πηγαίνει, όπου και αν επεμβαίνει και σε οποιαδήποτε  διακοινωνική συμπροσαρμογή. Η σήψη βρίσκεται παντού στην Ελλάδα. Για να μην πιάσουμε το διαδίκτυο.

Ακόμα, χώρα υποκουλτούρας πλέον.

Για παράδειγμα, αυτό το απλοποιημένο και φθηνό λαϊκό-ροκ πράγμα που συχνά παρουσιάζεται στο διαδίκτυο (και δη στην μεγάλη σχολή του γένους, το facebook) ως “ποίηση”, είναι ακριβώς ο καθρέπτης της νεοελληνικής σήψης. Άνθρωποι που κινδύνευσαν να πάθουν κατάθλιψη επειδή δεν κατάφεραν να γίνουν στιχουργοί του τάδε ή του δείνα ελαφρολαϊκού αοιδού, σκέφτηκαν πως η ποίηση δεν διαφέρει και πολύ από κάτι τέτοιο.

Από εκεί και πέρα ποιο πνεύμα, ποια ζωή του πνεύματος. Όταν το μονοκόμματο και η χοντροκοπιά στην άποψη είναι το εφιαλτικότερο συμπαράγωγο του νεοελληνικού μυαλού, το οποίο και αδυνατεί να καταλάβει, για παράδειγμα, το πώς άνθρωποι μεταφυσικοί ή ιδεαλιστές στην φιλοσοφία τους από την μια, και μαρξιστές ή γενικώτερα υλιστές από την άλλη, κάλλιστα μπορεί να σέβονται και να εκτιμούν οι μεν τους δε παρά τις διαφωνίες τους και τις μη εύκολα συμβατές μεταξύ τους διαφοροποιήσεις των θεωρήσεών τους, τότε ας μην είμαστε αυστηροί με την βλακεία όσων “μπερδεύονται” εκεί που δεν τους έσπειραν και κατά τα άλλα σκύβουν και φιλούν το χέρι του παπά στην εκκλησιά, ενώ την επόμενη στιγμή αποπειρώνται παρομιλητικό μουρμουρητό κατά της θρησκείας, έχοντας μπερδέψει ακόμα θρησκειολογία και θρησκεία μεταξύ τους μέσα στο συγκινητικά απλοποιημένο μυαλό τους.

Η “σύνθεση” είναι έννοια ανύπαρκτη για την ελληνική πνευματική ζωή. Πόσον μάλλον για την λαϊκο-ροκ κουλτούρα των αμόρφωτων. Επιπροσθέτως, θα μπορούσε να πει κανείς, πως θα έπρεπε να απαγορεύεται δια νόμου (σ’ αυτό αστειεύομαι βέβαια, αλλά αστειεύομαι σοβαρά) στο ελληνικό διαδίκτυο η αναφορά σε φιλόσοφο, εάν ο εκάστοτε επιλέγων δεν έχει αποδείξει δια τουλάχιστον δύο (2)  κειμένων δοκιμιακού τύπου,  ότι κατανοεί σε ασφαλή ή επαρκή βάση αυτόν τον φιλόσοφο.

Η φιλοσοφία δεν είναι “ποίηση”, για να πετάτε ελαφρά τη καρδία τις αρλουμπίτσες σας ή ό,τι πασάλειμμα έχει αρπάξει το μάτι σας από κείμενα άλλων.  Δεν είναι εύκολα στιχάκια ούτε ένα ποιητικό βιβλιαράκι  που το ξεπετάς σε ένα τέταρτο. Φιλοσοφία σημαίνει μακρόχρονη ενασχόληση, κόπος, αφοσίωση, ξενύχτια μέχρι το πρωί με τόμους επί τόμων στο γραφείο σου…

Παραπληροφορείτε και δημιουργείτε “θύματα” ανάμεσα στους αφελείς με το να παραμορφώνετε κείμενα και φιλοσόφους, όντας άσχετοι εντελώς. Έχουμε διαβάσει ανά καιρούς τα απίστευτα. Και δεν θέλουμε και πολύ για να αναδημοσιεύσουμε τα “μαργαριτάριά” σας για να γελάσει κάθε πικραμένος αλλά και κάθε ήδη σκασμένος στα γέλια με τα καμώματά σας.

 

Sepulveda_Tunne_1935

 

Πάνω απ’ όλα όμως, όσοι δεν μπορούν να δουν πως η κατάσταση στην χώρα μας είναι ανεπίστρεπτη, είναι καταδικασμένοι να την παίρνουν στα σοβαρά.

Μακάρι να αγανακτούσε κάποτε αυτός ο λαός με τον εαυτό του πρώτα απ’ όλα και να επαναστατούσε. Να επαναστατούσε γενικώς και προς όλες τις κατευθύνσεις. Να κατελάμβανε, να ρήμαζε, να αναδιαμόρφωνε τα πάντα.  Και δεν μιλάμε εδώ για παρωχημένα οράματα “επαναστάσεων” τύπου “προλεταριακής μιζέριας”, αλλά για κάτι πολύ πιο βαθύ, αβυσσαλέο που θα πρέπει να έρχεται μέσα από τα πλέον μη ανιχνεύσιμα στρώματα της ψυχής του ανθρώπου.  Εάν γινόταν αυτό, εμένα προσωπικά δεν θα με πείραζε να φεύγαμε από την ΕΕ. Αλλά πού.

Η Επανάσταση είναι για την νεοελληνική νοοτροπία απλά μια “λέξη”, άλλο ένα ακόμα “λάικ” στο surfacebook δίχως όμως κανείς να την γουστάρει πραγματικά. Ιδιαίτερα εκείνοι που κάθε τρεις και λίγο την χρησιμοποιούν.

 

Advertisements