Skip navigation

 

article-2256528-16BBE0F8000005DC-542_634x467

 

Διψασμένοι για περιπέτεια σε αυτόν τον πλανήτη και συνομιλώντας με το πνεύμα, σε μια προσπάθεια να βρούμε μιαν ισορροπία ανάμεσα Ουρανό και Γη, έχει νόημα να κατανοούμε πως ο μόνος τρόπος για να αφαιρέσουμε την εξουσία από τα “συστήματα” (πολιτικά, θρησκευτικά, ιδεολογικά) είναι όχι να τα διαγράψουμε, αλλά να τα θεωρήσουμε-ανασυστήσουμε σε μια νέα βάση μέσα από νέες ιδέες.

Εξαφανίζεις κάτι μονάχα μέσα από την αναδόμηση. Η εκμηδένιση δεν είναι δυνατή σε αυτόν τον κόσμο του ιστορικού χρόνου. Δεν μπορείς να ρίξεις το ιστορικό υλικό στον …Καιάδα, πρέπει να δουλέψεις με ό,τι ΗΔΗ υπάρχει , και όχι με ό,τι θα ήθελες να υπάρχει.

Εδώ είναι το σημείο κλειδί της σοφίας ή το σημείο μηδέν του φανατισμού: οι άνθρωποι συνήθως μαθαίνουν από νωρίς να “αντιπαραθέτουν” πράγματα μεταξύ τους (όχι ότι αυτό συχνά δεν είναι αναγκαίο), όμως δεν νοιώθουν καμμία ανάγκη για “σύνθεση”.

Εδώ και το όριο του μοντερνισμού, αλλά πάνω απ’ όλα το αδιέξοδο οποιασδήποτε ανοησίας επιχείρησε να τον διαδεχθεί,  μην κατανοώντας πως το “καινούργιο” γεννιέται συνήθως μέσα από τις ιστορικές απαιτήσεις των καιρών και όχι από προσωπική φιλοδοξία και ματαιοδοξία.

 

Beautiful-Islamic-women-Abaya-Jilbab-Designs-Collection-2013-For_phixr

 

O έρωτας, το σεξ, η αγάπη, η φιλία, η ομορφιά, o οραματισμός, η διανοησιαρχία, η ποίηση, όλα αυτά μπορούν να απομένουν σήμερα ως καταφυγή απέναντι σε έναν κόσμο που διαλύεται. Ακόμα περισσότερον όμως σε έναν κόσμο μελλοντικό, που κατά μίαν έννοια είναι αναπόφευκτος, και στον οποίο οι Kήποι που πιθανώς θα προκύψουν δεν είναι μόνον ότι δεν θα μπορούσαν ποτέ να οραματιστούν οι κυνικοί, οι καρριερίστες και τα εκάστοτε δουλικά μικρά πλήθη της εικονολατρείας, αλλά, κυρίως, ότι θα τους ενοχλούσε κιόλας περισσότερον:

πολλοί άνθρωποι “εθίζονται” στην κακομοιριά της Ιστορίας. Δεν είναι ακριβώς ο φόβος απέναντι στην Ελευθερία, όσον κυρίως ο φόβος για το τι θα απογίνει ένα έρημο “εγώ”  σε μιαν Αναγέννηση μέσα από σκουπίδια και ερείπια. Μέσα σε αυτά τα τελευταία αρκετοί μπορούν να ονειρεύονται ακόμα έναν “θρόνο”- παρωδία.

 

 

Πάνω σ’ αυτήν την βάση δεν συμμερίζομαι ακριβώς -παρά τους κοινούς τόπους που έχω με  αυτό- το αναρχικό όραμα του μέλλοντος. Συμφωνώ ως προς το “ελευθεριακό” μέρος του, διαφωνώ όμως με την ιδέα της “κοινότητας”, όπως έχω άλλωστε ξαναπεί. Μια ελευθεριακή κοινωνία κατά την γνώμη μου θα πρέπει πρώτα να διαφυλάξει τον τυχοδιωκτισμό στην ανθρωπότητα. Ή, όπως έλεγε ο Αμερικανός sui generis αναρχοατομικιστής Benjamin Tucker με τον οποίο μπορεί να συμφωνήσει κανείς σε διάφορα και σε άλλα να διαφωνήσει:

“The right to do wrong involves the essence of all rights.”

[“Right and Individual Rights,” Liberty I (January 7, 1882): 3.]

Πολύ σωστά, δεν θα μπορούσε να λεχθεί καλύτερα. Δεν πρέπει να “προφυλάξεις” την ανθρωπότητα, δεν πρέπει να την οδηγήσεις κάπου εξ αρχής, δεν πρέπει επ’ ουδενί να της προσφέρεις μια προετοιμασμένη “ευτυχία” πάνω στην Γη: την επόμενη στιγμή θα έχουν απελπιστεί όλοι από την βαρεμάρα και μέσα σε πολύ λίγο χρονικό διάστημα θα έχουν αποβλακωθεί.

Πρέπει απλά να δώσεις στην ανθρωπότητα την δυνατότητα του περιπετειώδους ζην σε μια καθολική έκταση και προοπτική.

Γι’ αυτό το λόγο δεν πρόκειται να ανατραπεί ο καπιταλισμός αν πρώτα δεν αναγνωριστεί το “χρέος” προς αυτόν, όσον “μαύρο” και αν είναι (και, αν μη τι άλλο,  ομολογουμένως, ο Marx στάθηκε αρκετά ευφυής ως προς αυτό το θέμα, σε αντίθεση με τις εκλαϊκευμένες εκδοχές του κομμουνισμού ή της “προοδευτικότητας” που ευδοκιμούν στους σημερινούς παρακμιακούς καιρούς) .

Δεν υπάρχει εκμηδένιση στον ιστορικό χρόνο, δεν έχει νόημα να βγει ένα σύστημα “νικητής”, ει μη μόνον όχι ακριβώς η “ευτυχία”, αλλά η Δυνατότητα για Περιπέτεια, το δικαίωμα να μην χάνει κανείς τον χρόνο του στις αδηφάγες απαιτήσεις της ανέκαθεν διάχυτης, περιρρέουσας κοινοτοπίας και βλακείας.

 

 

Advertisements