Skip navigation

citroen-b14_phixr

 

Στην πόλη είχε πέσει γενικό blackout το οποίο και παρέμενε συνεχώς . Παραδόξως, όμως, η κίνηση δεν φάνηκε να σταμάτησε ποτέ κατά την νύχτα. Δεν κάνανε τίποτε άλλο από το να σέρνουν κάρα με άχυρα παντού. Δεν είναι για μας, εξηγούσαν αργότερα στην ερημιά, εμείς είμαστε έτσι κι αλλιώς τα κάρα, εμείς και τα βόδια.

Σωτήριον έτος 1920.

Στο σκοτάδι, η πόρτα μισοέτριξε. Μόλις και ακούστηκε η φωνή να ψελλίζει, ως άλλη Σαλώμη:

“Bring me the head of Alfredo Ares… “.

Σιωπή για σχεδόν δέκα χρόνια. Εν τέλει, κάποιος άνοιξε την πόρτα και μπήκε μέσα.

 

THREE (NOT SO) DIFFERENT STORIES

1. Πώς είσαι ζωντανός ακόμα Αλφρέδο Άρες, ακούστηκε να λέει ο παχύσαρκος, συνήθως ακινητοποιημένος σε μια πολυθρόνα εδώ και καιρό ντον Πατάτα,

9297463.a12e52d1.640

  – μα τόσες σφαίρες σου ρίχνουμε τόσα χρόνια, γαζώσαμε πραγματικά όλη την πόλη. Τσάμπα οι κηδείες που σου κάναμε; τσάμπα τα ηλεκτροσόκ που εκλιπαρήσαμε για μας, για να μας συνεφέρουν; Δεν είμαι κακός, συνέχισε ο Πατάτα, απλά ήθελα να έχω κι εγώ την δική μου συμμοριούλα στην πόλη, ποιος ξέρει, μπορεί κάποια στιγμή να γινόμουν το αφεντικό, αλλά δεν τα κατάφερα, δεν τους γεμίζω το μάτι.

Όμως εσένα, Αλφρέδο Άρες, σε μισώ, γιατί αποκάλυψες τον τρόπο “δράσης” μου. Μα και χωρίς αυτό, έτσι κι αλλιώς, σε μισώ ακόμα περισσότερο, μου’ ρχεται κόλπος μόνον που σε βλέπω ζωντανό! Γι’ αυτό και ήμουν πάντοτε “τσιμπούρι”! Κυρίως, εσύ ήσουν που με αποκάλυψες όταν ετοιμαζόμουν να καταπιώ με τον γνωστό …εύοσμο “τρόπο” μου τον Παταγόνιο ορθοπεδικό Ροτόντο Λιμπρόρουμ και την σύντροφό του μινιατουρίστα Πεπίτα Ερμόσα.

Σιγά μην σε άφηνα να τους κατασπαράξεις, αλητάκο, απάντησε τότε ο Αλφρέδο Άρες, ήταν και φίλοι μου, και μάλιστα καλοί φίλοι μου. Μα και να μην ήταν, το ίδιο θα έκανα. Πολλούς σε εμπόδισα να τους φας, χωρίς να το ξέρεις,  σε ξεμπρόστιασα παντού από νωρίς με όλες αυτές τις βρωμιές που έκανες εναντίον αρκετών, συνέχισε βαριεστημένα.

Το υποψιαζόμουν  ότι γλύτωσες κόσμο από μένα, ανταπάντησε  με μισοσβησμένη φωνή ο Πατάτα, γι’ αυτό και σε πυροβολούσα σα μανιασμένος.  Δυστυχώς είσαι ζωντανός και χαίρεις άκρας υγείας. Γιατί δεν σε πήραν οι σφαίρες;

Πρώτον, ως γνωστόν, η εξυπνάδα δεν ήταν πάντα το δυνατότερο χαρτί που είχες, τι να πυροβολήσεις. Δεύτερον, η “επιστολογραφία “, απάντησε ο Αλφρέδο Άρες, αυτή σε έθαψε εξ αρχής, είχε κοινοποιηθεί παντού και ακόμα κοινοποιείται. Εκεί είναι ολοφάνερα τα πάντα και το τι σόι πράγμα είσαι. Ακόμα και ένας βλάκας ή ψυχοπαθής αν την διάβαζε  -και τέτοιους έχει πολλούς αυτή η πόλη- θα σε καταλάβαινε πώς “δρας”.  Δεν σου το είπα εδώ και χρόνια, για να μην σε στενοχωρήσω, βλέπεις με πιάνει πού και πού το φιλόζωό μου.  Έκτοτε, ό,τι βρωμιά, άρρωστο ψέμμα και σφαίρα και αν έρριχνες,  ήσουν “καμμένο χαρτί”. Από εκεί και πέρα ο Πορτογάλος σουβλατζής Ζωάου Μουαργάου, ο Βόδι-στής γερουσιαστής Τσι με την ψιλοαδερφίστικη φωνή, η σουλφαμιδίς Κλάκα Γιαταμπάζα,  ο τυροπιττάς Λούκιους, αλλά και ο ποστίτσος Κλο, όλη η παρέα σου, λίγη βοήθεια θα μπορούσαν να σου προσφέρουν, του είπε,

και βέβαια, από εδώ και πέρα, η μοίρα σου ξέρεις ποια θα είναι, και σίγουρα δεν θα είναι η …πρώτη φορά. Μόνο που τώρα, θα είναι πολύ βαρύτερη,

συμπλήρωσε ο Αλφρέδο Άρες και σηκώθηκε και έφυγε.

Ο ντον Πατάτα ακούστηκε πίσω να βογγάει σχεδόν διακριτικά, σαν πληγωμένο μοσχαράκι.

*

2 . Εγώ είμαι νέος στην δουλειά, ακούστηκε να λέει ο παντελώς ανισόρροπος Ρώσος εμιγκρέκ Πολπότκιν, ο ντον Πατάτα με προσέλαβε, αλλά σκοπεύω κάποτε να φτιάξω την δική μου συμμορία.

87_poster

Μπράβο, του απάντησε ο Αλφρέδο Άρες. Θέλεις και εσύ μήπως το κεφάλι μου;

Ναι, δηλαδή περίπου, να σας εξηγήσω, απάντησε ο τρελλός, εγώ θέλω τα κεφάλια όλων, ονειρεύομαι καρμανιόλες και κρεμάλες από το πρωί ως το βράδυ, ξέρετε, να, πώς να σας το πω, εμ, κάτω, ας πούμε, κάτω οι πλουτοκράτες.

Βασικά, ήταν αρχικά στην θέση μου ο γηραιός Μεσοποτάμιος Τζων Κολοκοτρώνης που μάζευε βότανα στα βουνά και τα λαγκάδια, τον είχε παραμυθιάσει ως συνήθως  ο ντον Πατάτα με τις γελοίες βρωμο-ιστορίες του, όπως και μένα άλλωστε, αλλά, ξέρετε, παραήταν προχωρημένη η ηλικία του για συχνούς πυροβολισμούς. Αφήστε δε, που συχνά το έχανε και πυροβολούσε άλλ’ άντ’ άλλων.

Ο Αλφρέδο Άρες, συγκρατήθηκε μην του ρίξει και άλλη σφαλιάρα. Εν τέλει, του έρριξε. Μετά την σφαλιάρα, του είπε:

Καλά κι εσύ εντελώς τομάρι είσαι; δέχεσαι παραγγελιές για να πυροβολάς ανθρώπους που δεν τους έχεις δει ποτέ και δεν σου έχουν κάνει τίποτε; Και τώρα που καίγεσαι μαζί με το αφεντικό σου, τι κέρδισες;

Μην μου βάζετε δύσκολα ερωτήματα, Άλφρέδο Άρες, απάντησε τότε ο Πολπότκιν. Ας πούμε, εμ, δηλαδή, τέλος πάντων, βασικά, εγώ, κοιτάχτε,  η ταξική σύγκρουση είναι ταξική σύγκρουση, βασικά δηλαδή, όλα επιτρέπονται.

Και πού με ξέρεις, βρε βλαχάκο; είμαι εντελώς άγνωστός σου, πότε με ξαναείδες; τον έκοψε απότομα ο Αλφρέδο Άρες.

Δεν ξέρω, απάντησε ο τρελλός.

Ο Αλφρέδο Άρες τότε δεν συγκρατήθηκε καθόλου για να του ρίξει μια σφαλιάρα.  Εν τέλει του έρριξε δύο.

Η επιστολογραφία που έκαψε τον ντον Πατάτα εδώ και χρόνια, αναγκαστικά καίει κι εσένα τώρα και ας μην έχεις υπ’ όψη σου τίποτε, είπε στον Πολπότκιν

και σηκώθηκε κι έφυγε.

Ο Πολπότκιν ακούστηκε πίσω να ψάλλει σε ρυθμό προσευχής τον ύμνο της Διεθνούς και με το αριστερό χέρι σηκωμένο σε γροθιά. Με το δεξί χέρι συνήθως έκανε κάτι άλλο. Και απ’ ό,τι φαινόταν από τα μανιχέστα του, το έκανε συχνά.

*

3. Δεν έχω εγώ σχέση με αυτούς τους αλήτες, Αλφρέδο Άρες! φώναζε ο Φον Ντιριντάχτερ, Εσκιμώος μετανάστης , όμως κακώς με παρεξηγήσατε, δεν είμαι σοβαρός και ας τον παριστάνω.

When I first looked at no. 6, "The Piano Parlor", which also appears on the cover of the album, I thought that it might be in Dan & Mattie's house, and started looking for ways to link it to them. But the more I look at it, the more I think that Clarence was not trying to document family life here, but rather, he was striving for an artistic statement. It's beautifully composed, and lit entirely by the diffuse natural light coming in through the window. I think he was trying to capture the late Victorian aesthetic of a formal music parlor, and he succeeded quite well. Most likely, this was not in his parent's house. We don't know where it was, and it doesn't matter.

Απλά, έβρισκα μια κάποια παρηγοριά στην ιδέα της ύπαρξης της σιχαμένης πατατοσυμμοριούλας, ξέρετε, πιστεύω στην …ισορροπία του οικοσυστήματος. Καταλαβαίνω, βέβαια, πως αυτό μου βγήκε μπούμερανγκ, συνέχισε ο Ντιριντάχτερ.

Αφήστε που κάπου τρόμαξε το μάτι μου με σας! Το ίδιο τρόμαξε και ο Τούρκος φεράπελπις σερβιτόρος Μπουλουκφατσί Καρακομπλάρ, μην τον παρεξηγείτε, είναι περισσότερο μοχθηρός απ’ όσο φαίνεται, κατέληξε ο Ντιριντάχτερ.

Ο Αλφρέδο Άρες τον κοίταξε επίμονα, αυστηρά. Δηλαδή, όλα τα είχαμε, εσύ μας έλειπες, του είπε. Ναι, ακριβώς, αποκρίθηκε χαμογελώντας δρακουλίστικα ο Ντιριντάχτερ, τι μπορούσα να κάνω, Αλφρέδο, σε αυτή την πόλη είμαστε, ξέρετε, όλοι λίγο παρανοϊκοί. Φοβόμαστε τους ξένους όπως εσάς. Πυροβολισμό αν ακούσουμε, νομίζουμε ότι είναι για μας!

Ο Αλφρέδο Άρες, τον ξανακοίταξε, αυστηρά. Δεν του είπε όμως τίποτ’ άλλο, σηκώθηκε κι έφυγε.

Έκτοτε ο Φον Ντιριντάχτερ απλά παρακολουθείται. Ο δε Τούρκος συνεχίζει να πηγαινοφέρνει τους δίσκους.

 

b4958f784b7def9c2daabccda2537700

 

Αυτές ήταν οι τρεις ιστορίες που έχουν να κάνουν με τον Αλφρέδο Άρες.

Η πόλη παραμένει σε blackout. Ίσως καλύτερα έτσι, να μην φαίνεται,  γιατί τόση βρωμιά και αρρώστεια, ομολογουμένως, δύσκολα θα την έβρισκε κανείς αλλού.

 

photo_1

 

 

 

Advertisements