Skip navigation

43940845_phixr

 

1. Η συνήθης, μηχανική-ανακλαστική κριτική της θρησκείας δεν θα έπρεπε να είναι τόσον αφελώς επιλεκτική  ή ανυποψίαστη ώστε να μην προβαίνει σε κριτική της λαϊκής ή εθνογραφικής κουλτούρας η οποία σε τελική ανάλυση είναι  η ίδια η ουσία της θρησκείας. Aν το έκανε, όμως, θα προέβαινε σε κάτι εξαιρετικά ανόητο. Πώς να κριτικάρεις ολόκληρους λαούς επειδή εξ αυτής της απόψεως είναι ό,τι είναι, ή “χρωματίζονται” από κάτι συγκεκριμένα και όχι άλλο;

Αυτό το “όριο” της άτσαλης ψευδεπαναστατικότητας είναι αμηχανία απέναντι στην ομορφιά των αντιφάσεων του εκδηλωμένου πνεύματος.  Η ανακλαστική σκέψη απαγορεύει την αντίφαση, και ως εκ τούτου αδυνατεί να δει στην θρησκεία κάτι περισσότερο από την μέση προβολή των (αντι)εξουσιαστικών φαντασιώσεών της και να αντιτάξει σε αυτήν εν είδει θεάτρου σκιών κάτι πέρα από την τυπική επίδειξη μιας εκ του ασφαλούς “επαναστατικότητας”, – μια διαμαρτυρία που ξεσπαθώνει σε εύκολους (όπως νομίζει) “στόχους”.

 2 . Ο Φόϋερμπαχ στην σημερινή εποχή, -περιορισμένος έτσι κι αλλιώς από μόνος του-, μπορεί να καταπίπτει σε απλοποιημένη συνθηματολογία αντιπαρατιθέμενος όχι μόνον στον τυπικώς φαντασιωμένο μισαλλόδοξο παπά της γειτονιάς, αλλά και έναντι των προοπτικών του Gershom Scholem, εν είδει φεϊσμπουκικού debate στα μέτρα των μέσων χασομέρηδων.

 3. Το θέμα δεν είναι εδώ ένα ακόμα “είτε-είτε”, τουτέστιν “ζήτω ή κάτω η θρησκεία”. H κουλτούρα δεν είναι γήπεδο ούτε προεκλογική εκστρατεία,

αλλά το “Γιατί”, το “πώς” και κυρίως το “προς τα πού”;

Τα περιεχόμενα της θρησκείας ως πνευματική, εθνογραφική, κοινωνιογραφική κουλτούρα είναι ζωτικής σημασίας για τον πολιτισμό μας.  Άνθρωπος που δεν μπορεί να θρησκειολογήσει ζει στα μεσάνυχτα όχι μόνον των υδρογειακών πολιτισμών αλλά και της πολιτικής ακόμα.

4. Είναι η μέση επίδειξη αθείας από την πλευρά  διαφόρων μικροαστών που οδηγεί σε υπεραπλοποιημένες απωθήσεις του θρησκευτικού φαινομένου. Τσάμπα μαγκιά, έτσι κι αλλιώς, που εκπορεύεται από μια επίσης θρησκευτική στάση.

Αν πιστεύεις πως κάτι δεν υπάρχει, δεν υπάρχει ακόμα λόγος να ασχολείσαι μαζί του. Αν ασχολείσαι, με πρόθεση να “φωτίσεις” τα μυαλά των παραπλανημένων πιστών, τότε είσαι ένας ιεραπόστολος μιας ιδέας την οποία δεν μπορείς να τεκμηριώσεις και απλά την πιστεύεις με θρησκευτική ευλάβεια (η λεγόμενη “αθεία”, ένας όρος έτσι κι αλλιώς λανθασμένος, ή, τουλάχιστον, πολύ αμφίβολος).

5. Οι αναφορές στις φυσικές επιστήμες (μιας άλλης εποχής και όχι της σημερινής που θα αναδεικνύονταν μπούμερανγκ για όσους τις χρησιμοποιούν), είναι από αφελείς έως γελοίες. Δεν είναι τυχαίο, πως εκεί που θα μπορούσαν να προσφύγουν οι άθεοι ιεραπόστολοι, τουτέστιν η Φιλοσοφία, κάτι τέτοιο λόγω προφανούς άγνοιας συνήθως αποφεύγεται.

6. Αν δεν σε αγγίζουν το μεγαλείο ενός καθεδρικού ναού, η απλότητα μιας εκκλησίτσας σε ένα νησί του Αιγαίου, η απέραντη ομορφιά ενός ισλαμικού τεμένους, η αριστουργηματική αρχιτεκτονική και υποβλητική αισθητική ενός ινδουιστικού ναού και η κοσμολογική σοφία με την οποία είναι κτισμένος ένας βουδδιστικός ναός,

τότε,

τι σόι “πνεύμα” και “ελευθερία” υπερασπίζεσαι!;  Όλα τα παραπάνω από πολιτισμική άποψη είναι προτιμότερα από τα κηρύγματα συνήθως μπεκιάρηδων ψευδεπαναστατών που φοβούνται πως εν έτει 2015 κάποιος ορθόδοξος παπάς, λόγου χάριν, θα τους απαγορεύσει να αυνανίζονται.

7. Είναι πολύ πιο ηδονιστικός ο έρωτας με φόντο ένα θρησκειολογικό περιβάλλον της ανθρωπότητας παρά με (ψευδο)πολιτισμικό φόντο τον φανατικό τζιχαντισμό της αθείας να σου ζαλίζει τον έρωτα με παιδαριώδη μανιφέστα.

8. Ο άθεος “παπάς” συνήθως είναι πιο κωμικός από τον τυχόντα μισαλλόδοξο “οπαδό” μιας θρησκείας.

Επιπροσθέτως, θα μπορούσε να πει κάποιος πως το δίπολο “άθεος-ένθεος” κάποτε θα αποδειχθεί μεγίστη εννοιολογική παρεξηγήση ενός πράγματος που σήμερα απλά δεν κατανοείται και η Φιλοσοφία εν μέρει και μόνον μας επιτρέπει να διακρίνουμε το αδιέξοδο αυτού του διαχωρισμού.

9. Προσωπικά είμαι άθρησκος, δεν ακολουθώ καμμία θρησκεία, δόγμα ή αίρεση, και με ενδιαφέρουν όλες οι θρησκείες ανεξαιρέτως. Είμαι συστηματικός μελετητής τους επί χρόνια.

Επειδή η θρησκεία (μαζί με την φιλοσοφία) εμπεριέχει τα πιο εκλεκτά ανθρωπολογικά άνθη αλλά και βαθειές αρχετυπικές αλήθειες κάτω από την συγκεκριμένη ιερατική-εξουσιαστική προφάνεια κάθε φορά.

10.  Δεν είμαι άθεος, αλλά αθεόφοβος .

Οποιοσδήποτε θεός θα πρέπει πρώτα να με πείσει πως έχει δίκιο για να τον δω με ευνοϊκό μάτι.  Και δεν θα δίσταζα να συγκρουστώ ακόμα, αν ήμουν πεπεισμένος ότι είχα εγώ δίκιο. Μόνον μέσα από τον νου μπορεί κάτι να με κερδίσει.

Η απλή πίστη δεν μου λέει τίποτα. Τα ρήματα “γνωρίζω”, “επεξεργάζομαι” (νοητικά), “κατανοώ”, είναι πιο σημαντικά και τα μόνα που μπορούν να εδραιώσουν την “καλή πίστη”.

11.  Η θρησκεία, κατά μία έννοια, είναι συντήρηση πνευματικών λουλουδιών. 

Η μέση  επίδειξη “αθείας” όμως, είναι το μπάρμπεκιού τους.

 

Advertisements