Skip navigation

 

 

azc-058-ph-web-sg-57a_phixr

 

Για να πούμε, αν όχι του στραβού, τότε σίγουρα του Descartes το δίκιο, τα ζώα δεν είναι παρά “μηχανήματα”, “αυτόματα” στην ουσία, και όχι ατομικώς έμψυχα όντα, (όπως υποστήριζε και ο Γάλλος  φιλόσοφος  μια φορά κι έναν καιρό). Προτού, όμως, διαμαρτυρηθούν οι ζωόφιλοι αναγνώστες, θα ήθελα να ξεκαθαρίσω ότι είμαι κι εγώ ζωόφιλος, αγαπώ τα περισσότερα ζώα (εκτός από αυτά που είναι επιθετικά ή άκρως επικίνδυνα  προς τον άνθρωπο), και με ιδιαίτερη προσωπική προτίμηση στον αετό, το ελάφι και τον  γάιδαρο (του οποίου την υπομονή θαυμάζω απεριόριστα!). Σε κάθε περίπτωση, γίνομαι έξαλλος όταν τα ζώα  αποβαίνουν αντικείμενο κακομεταχείρισης .

Όμως, άλλο το ένα , άλλο το άλλο. Τα ζώα δεν έχουν συνειδητή ζωή, εμμένουν περισσότερον στο πεδίο μιας ωμής, αδιαφοροποίητης ανακλαστικότητας και από αυτή την άποψη πρέπει να θεωρείται πολύ λογικό ή αναμενόμενο το γεγονός ότι δεν παρουσιάζουν λόγον έναρθρον. Τα ζώα βρίσκονται εγγύτερα προς το συλλογικό ασυνείδητο, και γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο μας υποβάλλουν την ιδέα ενός “αγνότερου”, αρχετυπικού παραδείσου, όμως, επίσης και αδιαμφισβήτως, τον τρόμο και τον εφιάλτη της έλλειψης συνείδησης.  Δεν ενέχουν ή παρουσιάζουν καθ’ οιονδήποτε τρόπο καμμία εξατομίκευση, παρ’ όλες, φυσικά, τις προσπάθειες των ζωόφιλων να εξατομικεύουν βεβιασμένα και πρόχειρα τις συμπεριφορές και τις συνήθειες των αγαπημένων ζώων τους, και παρά βεβαίως την ονοματοποιία  στην  οποία και αθρόως επιδίδονται επ’ αυτών.

 

descartes_discours_de_la_methode

 

Το ζώο είναι ένας, τρόπον τινά, κτηνώδης παράδεισος. Ο άνθρωπος από την άλλη, συνιστά  μια …ανθρώπινη (ακόμα και το “απάνθρωπο” στη ουσία είναι καθαρά ανθρώπινο χαρακτηριστικό) κόλαση. Δηλαδή, …διαλέγει κανείς και παίρνει (γιατί το “ανθρωπίνως” ζωώδες είναι μάλλον μια καρικατούρα ανάκλασης του  φυσικού ζώου) .

Ένας θεός  από την άλλη, έχει , σίγουρα, πλεονεκτήματα έναντι του ανθρώπου. Αλλά θα σας έλεγα το εξής. Φανταστείτε την πτήση ενός θεϊκού  “πνεύματος” στην επικράτειά του. Πτήση, καθαρή, πλήρης, χωρίς διαμεσολαβήσεις ή ετεροχρησίες. Πτήση, κατά μίαν έννοια παντοδύναμη.

Και σκεφθείτε την πτήση ενός ανθρώπου με αεροπλάνο ή ελικόπτερο ή zeppelin, δεν έχει σημασία.

Στην πρώτη περίπτωση, η πτήση, ασφαλώς, είναι πολύ πιο καθαρή και πιο ισχυρή. Δεν χρησιμοποιείται τίποτε το ενδιάμεσο, δεν έχει ανάγκη από τίποτε απολύτως για να λάβει χώρα. Όμως, η αλήθεια είναι τρομαχτικά δίκοπη σε αυτήν την περίπτωση:

δεν υπάρχει  κ α ν ε ί ς   εκεί για να απολαύσει την πτήση (δεν υπάρχουν “εγώ”, συνείδηση, υποκείμενο).

 

 

Ο Βουδδισμός είναι μια από τις θρησκείες (δεν είναι θρησκεία στην πραγματικότητα, αλλά πλήρες κοσμολογικό-κοσμοσοφικό σύστημα) που εκτιμώ βαθέως, και γι’ αυτό άλλωστε τον έχω μελετήσει  συστηματικώς επί πάνω από είκοσι χρόνια (εκτιμώ κυρίως τον μεσαιωνικό, λόγιο Βουδδισμό, τον λεγόμενο, δηλαδή,  “βόρειο” της Μαχαγιάνα). Τα λέω αυτά, όχι φυσικά επειδή είμαι Βουδδιστής,

[ενδιαμ. σημ.:  δεν είμαι τίποτε, δεν ακολουθώ καμμία θρησκεία ή αίρεση ή τάγμα! – ένας παλαβός με έβγαλε κάποτε “τέκτονα”, ενώ κάποιο άλλο  γελοίο, σάικο- ερμαφρόδιτο πλάσμα με έβγαλε …μωαμεθανό επειδή προάσπιζα την ισλαμική κουλτούρα έναντι της αμάθειας, της προκατάληψης και της σχιζοφρένειας όχι ακριβώς του “δυτικού νου”, αλλά , σίγουρα, του  α μ α θ ο ύ ς   δυτικού νου,  κλπ. κλπ. -εν πάση περιπτώσει, ό,τι μπορείτε να φανταστείτε με έχουνε πει τα διάφορα διαδικτυακά ψώνια του είδους! ]

τα λέω, λοιπόν, αυτά όχι γιατί είμαι Βουδδιστής, αλλά επειδή παρ’ όλη την εκτίμηση που τρέφω επί του Βουδδισμού, διαφωνώ πλήρως με τον “έσχατο” σκοπό του, όσον βεβαίως, και αν επιδοκιμάζω, κατά τα άλλα, τις “ενδιάμεσες” σημαντικές αλήθειες που εμπεριέχει.

Ναι, σίγουρα η ύπαρξη ειναι μια ψευδαίσθηση, δεν χωρεί αμφιβολία επ’ αυτού, μια Saṃsāra που δεν έχει ορατό τέλος λυτρώσεως στην κατ’ ευχήν προοπτική μιας ανθρωπότητας απαλλαγμένης από βάσανα, κακουχίες και δοκιμασίες. Όπως άλλωστε έλεγε ο Βούδδας (μεταφερόμενη η ρήση του στα σανσκριτικά και όχι στην prakrit γλώσσα του κώδικα Pali):

 सर्वम्  दुःखम् , सर्वम् अनित्यम्

sarvam duhkham, sarvam anityam.

( τα πάντα είναι οδύνη, τα πάντα είναι εφήμερα).

Σωστά.

Και τι με αυτό όμως;

Η λύση, θα ήταν, άραγε, να άρουμε την υποκειμενικότητα, το εγώ και την συνείδηση και να αναχωρήσουμε πίσω ξανά για την parinirvāṇa ;

 

17_phixr_phixr

 

Αυτό θέλει ο Βούδδας, αλλά, μιλώντας προσωπικά, θα έλεγα πως κάτι τέτοιο δεν είναι τόσον του γούστου μου. Προτιμώ, όπως πολλοί άλλοι, την διατήρηση της συνείδησης, με κάθε κόστος και με κάθε τίμημα, να δούμε, αν μη τι άλλο, πού θα βγάλει! Και για να λέμε την πιθανολογούμενη στατιστική αλήθεια, δεν νομίζω πως οι περισσότεροι άνθρωποι θα διαφωνούσαν επ’ αυτού!

Βέβαια, το ότι διαφωνώ με τον σκοπό του Βουδδισμού (και όχι με τις αλήθειες που μετέρχεται), δεν σημαίνει πως δεν κρίνω πως ως κοσμολογικό σύστημα, και από θρησκειολογική άποψη και πολιτισμική ατμόσφαιρα θα είναι ιδιαίτερα “χρήσιμος” σε ένα πλήρως ελεύθερο ανθρώπινο και ανθρωπολογικό μέλλον. Όμως, δεν θα ήθελα να επεκταθώ τώρα επ’ αυτού, περισσότερον, μιας και δεν είναι το θέμα μου ακριβώς.

 

Chess-City

 

Σημασία έχει το εξής. Δεν ανήκουμε στο “ζωώδες”, και το “θεϊκό” (με την τυπική, συμβατική έννοια), δεν είναι σίγουρο ότι είναι προτιμητέο έναντι της “ανθρώπινης κατάστασης “,  όσον οδυνηρή και αν εμφανίζεται αυτή η τελευταία  στην Ιστορία. Στο κάτω κάτω αν συνέβαινε έτσι, δεν θα υπήρχε καμμία ανάγκη ρήξης, επανάστασης και δημιουργίας της ανθρωπότητας σε έναν άκρως επικίνδυνο κόσμο.

Αφήστε δε, το εξής. Πείτε ότι εγκαταλείπουμε αυτό τον μάταιο κόσμο προς χάριν της parinirvāṇa . Τίποτα δεν μας εγγυάται, ότι δεν  θα ξαναέλθουμε από εκεί πίσω σε ένα “ανθρώπινο ” πεδίο εκδήλωσης. Και ξανά και ξανά. Όμως,  αυτή την δουλειά θα κάνουμε συνέχεια;  Δεν έχει νόημα.

“Άσε το πράγμα να προχωρήσει, και βλέπουμε”. Αυτή είναι η σωστή στάση για κάθε τι το δημιουργημένο.

Τι στο καλό, πλέον, τόση αρνητικότητα, μιζέρια και πεσσιμισμός για αυτήν την ζωή, καθώς συνοδεύουν την μέση συνείδηση κατά την  διάρκεια του μεγίστου μέρους της ανθρώπινης Ιστορίας, δεν μπορεί, κάτι ανεπανάληπτο και πανέμορφο κρύβουν για όλη την ανθρωπότητα στο τέλος (και τη νέα αρχή).

Αρκεί, κάποτε να πάρουμε το θάρρος και να μην λυγίζουμε μπροστά στην “τρομοκρατία του Αγνώστου”.

Και οι “άγιοι” φοβέρα θέλουν, λέει, ολόσωστα, μια λαϊκή παροιμία.  Και, βεβαίως, όχι μόνον οι άγιοι.

 

 

 

 

 

 

 

 

Ο κόσμος δεν είναι απλώς κάτι φαινομενικό, κάτι που ασφαλώς δεν υπάρχει, αλλά, κυρίως, κάτι που ΑΓΩΝΙΖΕΤΑΙ να υπάρξει κάποια στιγμή, πέρα από την φαινομενικότητά του.  Ορίζει , συνεπώς, ένα μακροπρομηθεϊκό μαρτύριο απόπειρας αποκόλλησης από την απλή φαινομενικότητα προς ένα, επιτέλους, ΣΤΑΘΕΡΟ Είναι.

Ό,τι αλλάζει, δεν είναι δυνατόν να υπάρχει.  Δεν έχει νόημα, καν να εντοπίσει κανείς το σταθερό στοιχείο στην “υπόσταση”, στο βαθμό που αυτή η διαπίστωση  ελάχιστα αποδίδει πραγματική  ύπαρξη στον κόσμο.

Το “πραγματικό” Είναι δεν μπορεί παρά να είναι αναλλοίωτο, και κάτι τέτοιο μπορεί να το ελπίζει κανείς μόνο στο μέλλον, όταν οι δυνατότητες του ανθρωπίνου νου, θα έχουνε πλήρως “ξεψαχνιστεί”  εις βάρος, φυσικά, του συλλογικού ασυνειδήτου. Βέβαια, και πάλι, ένα “σχετικώς” αναλλοίωτο Είναι, μπορεί να προσδοκάται τότε, -και ευλόγως-, για να καθίσταται δυνατόν  να υπάρχει ζωή! (ζωή χωρίς ένα σημαντικό ποσοστό φαινομενικότητας μέσα της δεν νοείται).

Κάποιος κερδίζει και κάποιος χάνει σε αυτήν την ανελέητη, οργιαστικότατα φονική μάχη ανάμεσα ανθρωπότητα και θεούς.

Και σε μια τέτοια περίπτωση, αν η πλάστιγγα γείρει υπέρ των ανθρώπων, το Συνειδητό μέλλει να φτιάξει την εποπτεία του πάνω στον τάφο, πιθανώς, του ασυνειδήτου.

Ο άνθρωπος δεν έχει νόημα να παραμένει επί μακρόν μαριονέττα δυνάμεων που δεν κατανοεί ακόμα, χωρίς να αποκτήσει κάποια στιγμή πλήρη έλεγχο στο πεπρωμένο του.  Έχει νόημα, όμως, να κάνει για πρώτη φορά “μαριονέττα” τον κόσμο, στον βαθμό που αποφασίζει να ζήσει ο ίδιος ως άτομο, (όλη, δηλαδή, η ανθρωπότητα να ΕΞΑΤΟΜΙΚΕΥΘΕΙ εις βάρος του συλλογικού ασυνειδήτου),

και όχι , φυσικά, να “επιζεί” (φαινομενικά και μόνον) μια “ιστορική” συνανθρώπινη μάζα γενικώς, χωρίς ουσιώδη ή δρώσα ατομικότητα, και σε ένα πεδίο ελεύθερης σκοποβολής του “πεπρωμένου”.

 

 

 

 

 

 

Χρόνια πολλά , κούκλα μου. Είσαι το κάτι άλλο.

 

της Χαριτίνης

 

 

ΥΓ. Μαργαρίτης (ο πολύ πολύ μεγάλος, από τους λίγους σήμερα ) , εννοείται, για να μην ξεχνιόμαστε  εδώ πέρα και πολύ με τον Χέγκελ και το CERN !

 

 

 

 

 

 

 

big_thumb_50e05b796a695bebd254670858fec292_phixr1_phixr

 

CAFÉ D’ ÊTRE

 
Το μεγαλύτερο Καφέ της Γαιοπόλεως
Έπιανε τόση έκταση όση τριών νήσων

Μαζί, τα δ’ εναιωρούμενα στον αέρα
Τραπέζια του, φωτίζονταν ολόκληρα

Από χρυσοκόκκινο φως με αποτέλεσμα
Μεγάλα τμήματα του Καφέ να φαίνουν

Από μακριά ως ηφαιστειακά λουτρά της
Ψυχής όταν αυτή σπανίως ξεκουράζεται

Από τη καταδρομή των εντυπώσεων στα
Έκπληκτα ανθρώπινα μάτια και δεν έχει

Λόγο σοβαρό να μην αναζητεί όχι μόνον
Την περιπέτεια, μα προπάντων το θεϊκό

Εκκρεμές κάθ’ έννοιας που αυτή τη φορά
Δεν οριζότανε τόσον από την αφηρημένη

νόηση

Όσον από την προστιθέμενη επινόηση επί
Συμπροσαχθεισών προθέσεων διάχυσης σε

όλη

την φωταγωγημένη επιφάνεια της Γαίας·

Ολόκληρος ο κόσμος είχε αποβεί λοιπόν
Ένα μήνυμα και οι άνθρωποι το νοούσαν

Χωρίς να το συνειδητοποιούν, μόνον και
Μόνον περπατώντας ή οδηγώντας μέσα

σ’ αυτόν,

Σε μιαν άκρη μάλιστα του Καφέ το αιέν
Ταξιδιωτικό ζεύγος επεδίδετο σ’ αθρόες

περιπτύξεις,

Η δε περιρρέουσα ομιλητική βοή από τα
Άλλα τραπέζια, δεν συνιστούσε ακριβώς

κάτι παράλληλο,

σίγουρα όχι κάτι διασταυρούμενο,

Αλλά μάλλον ένα σύμπτωμα συνολικής
Φωτιάς που διατηρούσε τα πάντα προς

αγρύπνια ζωής,

Ή, ας πούμε, πως έτσι κι αλλιώς ο κόσμος
Δεν κυριαρχούσε πια, δεν είχε καν νόημα

ως αποτέλεσμα,

ασφαλώς δεν ήταν και αιτία,

Αλλά συνιστούσε αφορμή·

Ανεκτή, ή όχι δυσοίωνη, αφορμή
Για να μην υπάρχει πλέον αυτός,

αλλά μονάχα οι άνθρωποι·

 

 

(πρωτοαναρτήθηκε στο THE RETURN blog)

 

 

 

 

 

 

 

Όσοι ενδιαφερόμενοι, μπορείτε να διαβάσετε στην ιστοσελίδα του Νέου Πλανοδίου, ένα κείμενό μου  που φέρει τον τίτλο “Για έναν φιλοσοφικό ορισμό της ύλης“.

 

 

 

 

 

milky-way-galaxy_phixr1

 

Η ΛΕΣΧΗ ΤΩΝ ΣΚΑΚΙΣΤΩΝ

 

Αυτός ο ίππος έχει μόλις ένα τετράγωνο,
Λόενγκριν, για να μεταβεί σώος και την

απειλή της βασίλισσάς μου

Να διαφύγει σαν απ’ ένα εφιάλτη νυκτός
Στα ολάνοιχτα μάτια της ανθρωπότητας·

Όμως εσύ,

έχω την εντύπωση,

Πως είσαι τόσον απορροφημένος από τις
Χυτές στην κάμαρα ανέστιες σκέψεις σου

Για

Μια γαλαξιακή σκακιέρα, ένα παγκόσμιο
Θέατρο του Χρόνου στην αναφάνειά του

επί του απείρου της ψυχής

του καθενός θνητού

ξεχωριστά,

Που δεν βλέπεις ενώπιόν σου τα καίρια
Τετράγωνα παρά μια τιτανική νύχτα σε

κάθε πεσσό

Καθώς προορίζεται ν’ αστράψει τη μάχη
Του μοναχικού πεπρωμένου του μέσα σ’

ένα

Δίχτυ ανάγκης που αρπάζει τις ζωές
Απ’ τα μνημειώδη λίκνα τους και τις

επιρρίπτει

στην ενηλικίωση του φόβου μόνον,

Έλεγε ο συμπαίκτης του καθώς το φως
Στην αχανή υπόγεια στοά που φύλαττε

Την λέσχη εδώ κι αιώνες αναρίθμητους
Απ’ τα μάτια του υπαρκτού έξω κόσμου

Ολοένα και λιγόστευε σε μια δύση που
Προέφαινε όχι από την κίνηση της γης

πέριξ του ηλίου

Αλλ’ από τις στροφορμές των θλίψεων
Των ανθρώπων πέριξ της καρδίας των·

Εκατοντάδες τραπέζια απλώνοντο στην
Προοπτική αυτού του παράξενου κάτω

κόσμου

Και επ’ αυτών μία ολόκληρη κοινωνία
Τεταγμένων σκακιστικών τεμαχίων την

νίκη αναζητούσε

Προς το όφελος μιας αγνώστου ακόμη
Υπεριεραρχίας εξουσιών που επειράτο

να ρυθμίσει

την πάσα ατάκτως ερριμμένη ζωή στον

γνωστό κόσμο·

Η δε συναρμογή των στοών μέσα στις
Στοές, θα έλεγε κανείς πως ήταν θείας

εμπνεύσεως και εφαρμογής

Μιας κι η οροφή στην κάθε μια απ’
Αυτές ήταν ένα υαλώδες δίχτυ που

στους κόμβους του

Αντιφέγγιζε σε χρώματα ανείδωτα και
Εκτός του γνωστού φάσματος όλες τις

επιθυμίες

των ανθρώπων

της συνήθους οικουμένης.

Σε κάθε κίνηση μάλιστα των πεσσών επί
Της σκακιέρας, το δίχτυ συνεταράσσετο

Από σπασμούς μιας σχεδόν ανθρώπινης
Ομιλίας, η οποία ωστόσο δεν προέβαινε

σε άρθρωση πλήρους λόγου

και άφηνε ήχους χωρίς λέξεις

να χέονται

Σαν σταγόνες βροχής στο εσωτερικό της
Λέσχης· ο δ’ αντίκτυπος εκ των κινήσεων

των πεσσών

επί

Του πάνω κόσμου συνεζητείτο ανέκαθεν
Πως ήταν τοσούτον μεγάλος ώστε ‘λεγαν

Μεταξύ τους οι σκακιστές πως ουδεμία
Ζωή έφθανε να λαμβάνει χώρα μεταξύ

των ανθρώπων

άνευ

Της διεξαγωγής των ιδικών των αγώνων
Κάτωθεν της επιφανείας της ορατής γης·

Μόλις προεκάλεσε η κίνησή μου κάποιον
Σάλο ή γεγονός ή απλή σκέψη εκεί πάνω,

είπε ο Λόενγκριν

Καθώς τελικώς αναμετέθετε τον ίππο του
Επ’ ασφαλεστέρου τετραγώνου ενώ χωρίς

ιδιαίτερη έκπληξη

Παρατηρούσε την δικτυωτή οροφή που
Προσπαθούσε να μιλήσει πάλι· κάποιος

δεν μπορεί να ακουστεί ακόμα,

Η φωνή του πνίγεται από το ήδη υπάρχον
Της ζωής, έλεγε στο συμπαίκτη του και του

‘Εκανε νόημα να κοιτάξει κι αυτός προς την
Οροφή η οποία και κυμάτιζε ωσάν φωτιά σε

λήθαργο ανθρωπίνου μυαλού,

Και καθίστατο ολοένα

Φανερό εκ της νεωτέρας διασαλεύσεως του
Διχτύου, πως ακόμα ένας είχε πιαστεί ως το

ενέχυρο ζωής

στην παγίδα μιας σκακιστικής παρτίδας,

Και ήταν

Ακόμα φανερότερο πως ήθελε αν μη τι άλλο
Να εκδηλώσει μιαν απόπειρα επικοινωνίας

με το άγνωστο ακόμα πεπρωμένο

Που τον προσήρτησε στην επικράτειά του
Ωσεί μυία σε κολλώδες υλικό από το οποίο

δεν θα μπορούσε πλέον να ξεφύγει,

Τα δε μετέωρα φωνήεντα και συλλαβές που
Με μείζονα προσπάθεια εξεφωνούντο από

την εγκλωβισμένη ύπαρξή του

δεν φαίνονταν να λαμβάνουν απόκριση

ακόμα·

Κάτωθεν αυτού οι δύο σκακιστές όπως
Προηγουμένως, συνεχίζανε το παιγνίδι

τους

με

Μηδεμιά τη λάμψη στα μάτια τους που θα
Μπορούσε να εκληφθεί ως συγκατάνευση

ή άρνηση

Προς τον νεοεισερχόμενο,

Ο οποίος και συνέχιζε επί ώρα πολλή ν’
Ανακινεί τις μισοσχηματισμένες λέξεις

του

στην οροφή του ημιφώτου σπηλαίου

των σκακιστών

Όπως η αναποδογυρισμένη μυία
Τα πόδια της στο κενό·

Και

Σαν να περπατούσε μέσα στην τόση
Αγωνία του ήδη σε έναν καινούργιο,

διόλου απίθανο λυτρωτικόν,

ουρανό,

Που λογικά θα έπρεπε να υπήρχε
Πάντοτε από πάνω·

 

 

(πρωτοαναρτήθηκε στο THE RETURN blog)

 

 

 

 

 

 

 

Ο κόσμος είναι μια φυγόκεντρος ελπίδα, εκκινούμενη από άξονα μη ορατό.

Είναι, περίπου, σαν το Le Mans 24 , το πλέον συναρπαστικό (και αρχετυπικό)  ράλλυ αντοχής στον κόσμο. Κάτι έχει φύγει από “κάπου” και προσπαθεί να φτάσει σε μυστικό, πλήρως αθέατο (συνήθως) από την μέση φιλοσοφία και την μέση ή συνηθισμένη τέχνη τέρμα. Αυτό το τέρμα είναι μια Αρχή στην ουσία, η νέα ζωή, η δαντική Vita Nuova.

Είναι, αλλιώς,  σαν τα σανσκριτογενή γράμματα της Bengali γλώσσας, που λες και περιελίσσονται γύρω από την πρώτη Κοσμική Ανατίναξη κάθε φορά, ως δαιμονικά, πυρρά νέφη μιας Μαύρης και μιας Λευκής Δυνατότητας, ως τεκμήριο μιας μεγάλης φυγής, ως πάθος εραστών πέρα από τον Χρόνο, και κυρίως,  ως ο επικός αγώνας εκείνου που έφυγε από την αφετηρία προς ό,τι μέλλει να βρει στο τέρμα του Le Mans.

Όλη η γη, νομίζεις κάποτε πως δεν είναι παρά ένα μάτι που παρακολουθεί τον αγώνα του Le Mans στις 24 ώρες της Ιστορίας, οι οποίες φαινομενικώς και μόνον θα έλεγε κανείς πως διαρκούν αιώνες και αιώνες.

Μāṭi (মাটি), εξ άλλου , “μάτι” στην Bengali γλώσσα (η πρώτη συλλαβή ακούγεται μακρά, το δε “τ” , προφέρεται εδώ με έντονο κτύπο της γλώσσας επί του ουρανίσκου και κοφτά), κατά υπέροχη γλωσσική σύμπτωση, σημαίνει “Γη”.

 

 

Υπάρχουμε σαν από πάντα, δεν υπήρξαμε ποτέ, θα συνεχίσουμε να υπάρχουμε.

Επειδή η χαρά του ζην δεν μετράται μέσα από την φαινομενικότητα των ωκεανείων κυμάτων, και ακόμα, δεν θα είχε σημασία, αν, τελικώς,  η ζωή,  δεν υφίσταται φιλοσοφικώς ως κάτι περισσότερον από μια μαγεία και μια συνακόλουθη αυτής “πλανητική” πρόσληψη των αισθήσεων.

Στην ουσία, ό,τι βλέπουμε εκεί “έξω”, δεν υπάρχει.

Εμείς απλώς διαβάζουμε “ηλεκτρικά σήματα” στον εγκέφαλό μας, από κάτι που (δεν) μπορούμε να φανταστούμε πώς είναι στην πραγματικότητα. Το πραγματικό εκεί “έξω” δεν υπάρχει έτσι όπως το αντιλαμβανόμαστε εμείς, και χρειάστηκαν μερικοί αιώνες για να το καταλάβουν αυτό, -σήμερα πια-,  οι προχωρημένοι φυσικοί του CERN, (αρκετά καθυστερημένα, σίγουρα, σε σχέση με τον Berkeley!).

 

 

Υπάρχουν λοιπόν μια Λευκή και μια Μαύρη Δυνατότητα, όπως μας υποδεικνύουν και οι χαρακτήρες της Bengali γλώσσας.

Στην παρούσα περίσταση της Ιστορίας, είτε συνεχίζουμε να τρέχουμε στο Le Mans, με κάθε κόστος, με κάθε τίμημα, αδιαφορώντας για τον πεσσιμισμό και την παθητική μοιρολατρεία,  είτε αυτοδιαλυόμαστε μέσα σε μια παγίδα εξομοίωσης και ισοπέδωσης των πάντων. Μόνο που στην δεύτερη περίπτωση, ας μην φαντάζεται κανείς πως την Μαγεία της Ζωής θα είναι εύκολο να την αναπληρώσει το Μεγάλο Ψέμμα της κοχλώδους “μάζας”.

Μα ακόμα και αυτός ο Μαρξ, άλλωστε, που παρερμηνεύθηκε ή κακοποιήθηκε ερμηνευτικώς όσον κανένας άλλος πολιτικός φιλόσοφος στον 20ό αιώνα, δεν είχε τις “μάζες” στο μυαλό του, όταν προ-εδήλωνε εκείνα τα πρωτογενή, σχεδόν εδεμικά οράματα μιας “αταξικής” κοινωνίας, αλλά την ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητας του Ατόμου.  Οι “μάζες” για τον Μαρξ, και τους πλέον ορίτζιναλ κομμουνιστές της Α’ Διεθνούς ήταν κάτι “ενδιάμεσο”, “αναγκαστικό”, ένα “βάρος” με το οποίο η Ιστορία θα έπρεπε να τελειώνει όσον το δυνατόν πιο γρήγορα για να φτάσει, επιτέλους, στο Άτομο.

Ο Μαρξ, ήταν αρκετά έξυπνος, ώστε να καταλαβαίνει πως όπου υπάρχουν “μάζες” δεν υπάρχει Ζωή (έτσι, τουλάχιστον, όπως θα έπρεπε να υπάρχει). Πολλοί οπαδοί του ήταν όχι ακριβώς το ίδιο έξυπνοι, ώστε να προκρίνουν τελικώς τον Στάλιν και τον Πολ-Ποτ με τις αντίθετες “ισοπεδωτικές” προθέσεις, και οι οποίοι, για να λέμε την πικρή αλήθεια, είναι, αμφίβολον αν διάβασαν ποτέ στα σοβαρά τον Μαρξ.

 

surreal-photography-45

 

Το “θεϊκόν” (ή “δαιμονικόν”, πρόκειται για το ίδιο πράγμα), είναι μυστήριον φρικτόν, δεν είναι για προσκοπάκια ούτε για χαζοχαρούμενες προσωπικότητες που καμώνονται πως το Άγνωστο είναι απλά ότι ακόμα δεν είναι  γνωστόν σε σειρά προτεραιότητας (δεν καταλαβαίνουν καν που έχει φτάσει σήμερα η υλική επιστήμη!). Μονάχα η Ποίηση, στις καλύτερες στιγμές της, βλέπει ή διαισθάνεται “κάτι”, μέσα από το άλλοθι της ποιήσεως, φυσικά. Η Φιλοσοφία, μπορεί να είναι πιο δραστική, όμως είναι άλλη υπόθεση με άλλους “περιορισμούς”.

‘Ο,τι απορροφάται, λοιπόν, πίσω στην μεγάλη “σούπα” της “μάζας”, δεν ξαναπροβάλλει.

Ό,τι γυρίζει πίσω, δεν ξαναϋπάρχει.

Όμως, ό,τι τελικώς αναλαμβάνει το θάρρος και την ευθύνη του Αγνώστου,

έχει τουλάχιστον μιαν ευκαιρία να μην πεθάνει δειλό, από τον τρόμο του Ατόμου, και τον σύνολο, αθέατο,

απρόσμενο, σίγουρα, μα και εξωφρενικώς κινητό, παράδεισο, που αυτό μεταφέρει μαζί του ως την Αιωνιότητα.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

265981619-highlights1514-concept-car-race-driver-blooper

 

Εκείνος που δεν μπορεί να δει έναν καινούργιο κόσμο, σίγουρα είναι καταδικασμένος να πεθαίνει κάθε μέρα, όταν ο παλιός κόσμος έχει ήδη πεθάνει και αποσυντίθεται με ρυθμούς τρελλούς, ορατούς αλλά και αθέατους.

Ο Άδης της Ιστορίας δεν αστειεύεται. Αν κάνεις την βλακεία και πεθάνεις πριν πεθάνεις, και αν ανύποπτος περάσεις τις πύλες του,  θα σε διαλύσει μέσα σε μια παρωδία “αλχημικού nigredo” (για να χρησιμοποιήσουμε έναν εξειδικευμένο όρο μιας άλλης, μακρινής  εποχής που προσέκτησε ωστόσο ψυχολογικές σημάνσεις κατά τον 20ό αιώνα). 

Ο τρελλός, λέει, σε αυτήν την περίπτωση τρελλάθηκε, όχι προσωρινώς για να εντοπίσει έναν καινούργιο εαυτό (αυτό θα ήταν το αυθεντικό “nigredo”), αλλά για να χάσει και αυτόν που δεν είχε ποτέ (αυτό είναι, μάλλον, ελληνική κωμωδία).

Κάποιοι δεν έμειναν καν πίσω, όταν άλλοι έχουν προχωρήσει προ πολλού.

Κυρίως, κάποιοι τρελλαίνονται, και κάποιοι γελάνε.

 

856325476-sport-accident-rollover-colliding-collision-chaos

 

Δεν μπορούν καν να θυμηθούν τι ήταν εκεί, πίσω. Και όσον προσπαθούν να θυμηθούν, τόσον περισσότερον “κολλάνε” σε φαντάσματα της Ιστορίας ή, κατά πολύ χειρότερον, σε φαντάσματα του δικού τους μυαλού. Σαν μύγα που έχει κολλήσει σε κολλώδη τοιχώματα αδιευκρινίστων ουσιών και δεν μπορεί να κουνηθεί από εκεί πλέον, όσον απελπισμένα και αν κινεί τα ισχνά ποδαράκια της προς το μηδέν της ανταπόκρισης και την απόρριψη.

Κουρδιστό-ξεκούρδιστο πορτοκάλι, σίγουρα, προ πάντων πολυκαιρισμένο, ζαρωμένο απο το συμπαντικό γήρας, σφαγμένο από τον πόνο και τον πληγωμένο εγωισμό, να ξερνάει όχι χυμική ροή, αλλά ωμή τρέλλα και δηλητήρια κατ’ ανθρώπων που δεν γνωρίζει, και, σίγουρα, κατά ιδεών και εφορμήσεων, που δαιμονοποιούνται  συλλήβδην από μια πολύ αδύναμη, πρωτίστως δε τρομοκρατημένη, νόηση.

Έτσι, ή συμπαραλλήλως, τα χειρότερα ανθρώπινα περιεχόμενα βγαίνουν στο φως, απροσχημάτιστα πια, εις γνώσιν, βέβαια, ότι είναι κίνηση απελπισίας και ψυχοντολογικού τσίρκου, αλλά δεν μπορούν να κάνουν κάτι άλλο.

Ό,τι είναι, αυτό και κάνει κάποιος. Άλλο, δεν δύναται. Ουκ αν λάβοις παρά του μη δυναμένου. Ούτε καν λόγια, αλλά τραυλίσματα.

 

 

Το Μυστήριο και το Δέος της Ομιλίας, όμως, είναι μόνον για κείνους που αναλαμβάνουν την ευθύνη του εαυτού τους με δικά τους έξοδα, μην ενοχλώντας και μην ζητώντας από κανέναν άλλον να πληρώσει γι’ αυτό.

Αυτή η συνθήκη, άλλωστε, γενικευμένη, θα είναι και το Μέλλον.  Νομοτελειακά, δεν θα μπορούσε παρά να οδηγήσει εκεί.

Το τέλος του Πλήθους, κάθε πλήθους, και η Αρχή του Ανθρώπου. Και σε αυτό το σημείο εδώ διαφοροποιείται κανείς από την κλασσική, ιστορική Αναρχία, όσον βεβαίως και αν εκτιμά κατά τα άλλα συγκεκριμένες εκφάνσεις της κατά την διαδρομή του ιστορικού παρελθόντος.

Γιατί, “πλήθος” σημαίνει αφρός, το ξέρουμε καλά αυτό πια,

ακόμα καλύτερα, πως δεν υπάρχει καν στην πραγματικότητα “πλήθος”,

αλλά, στην ουσία, μια φαντασίωση και ένα “παιγνίδι” που το ανθρώπινο μυαλό νομίζει πως παίζει με το “πλήθος” (ό,τιδήποτε παρίσταται ως τέτοιο, ως κενή αφαίρεση, δηλαδή, μέσα στο μυαλό), 

αφρός σίγουρα, και τελικώς, λυσσώδης αφρός της ψύχωσης της ίδιας της Ιστορίας στην μανία της να απαλλαγεί από τον εαυτό της,

 

 

ώσπου να βρει την μεγακοσμική παρακέλσειο θεραπεία  σε άγνωστη αλχημική γοητεία μιας νέας ανθρωπότητας,

και στο διηνεκές μιας απρόσκοπτης, αναπάντεχης, ακατανόητης σήμερα, ομορφιάς,  που έμελε, όμως, σαν από πάντα.

Ως εάν, τελικώς, πέρασε μια μέρα.

Αλλ’ όχι παραπάνω.

 

 

 

 

 

 

 

Ακόμα και αν εκλαμβάναμε τον κόσμο και την  ζωή, sub specie aeternitatis, ως κάτι το “ανώφελον” ή “περιττόν” σε σχέση με την ουράνια αρτιότητα,

τουτέστιν, να τα εκλαμβάναμε ως ένα “πείραμα” επισφαλές, αμφίβολον, ένα πείραμα, την τέλεση του οποίου παρεχώρησαν οι θεοί στην εωσφορική συνείδηση και την κολοσσιαία Δύναμη κάθε Αυγής για μορφή και υποκείμενο δράσης,

ακόμα, λοιπόν, και αν βλέπαμε την ζωή  με αυτόν τον τρόπο, ως ένα πράγμα μάλλον “καταδικασμένο” να διαλυθεί από κάποια “pralaya”, αυτό εν τούτοις, δεν θα μας επέτρεπε να κλείσουμε τα μάτια μπροστά στο αναγκαίο του “περιττού”. Ή στην ομορφιά του.

Η Ζωή, προκύπτει ακριβώς από την αίσθηση του “περιττού”. Τα ουράνια, μπορεί να είναι “τέλεια” μεν, αλλά πιθανώς η απόλυτη ζωή που φημολογείται πως υπάρχει εκεί, να μην διαφέρει από ένα είδος θανατηφόρου ισοπέδωσης.  Η Ζωή χρειάζεται “εγώ”, “αυτοσυνείδηση” για να υπάρξει.

 

eagles-fly_phixr

 

Ο Προμηθεύς στον Καύκασο, έπεσε θύμα μιας θεϊκής παγίδας στην ουσία. Ο Δίας, κατά μίαν έννοια, ήταν πολύ κοντά στο να τελειώνει με το ανθρώπινο είδος συνολικά. Πιθανώς, σε μια διαδικασία μεγάλης διάλυσης (ινδική pralaya, τουτέστιν, διάλυση, συγχώνευση, απορρόφηση). Ο Τιτάνας αντιστάθηκε. Παραήταν εγωιστής (με την καλλίστη έννοια του όρου) για να αφήσει έναν θεό να …αποφασίζει γι’ αυτόν.

Ο εγωισμός του, ακριβώς, τον κατέστησε τον μεγαλύτερο ανθρωπιστή ευεργέτη που θα μπορούσε να φανταστεί ποτέ το ανθρώπινο είδος. Ένα από τα (όχι και τόσον) παράδοξα, άλλωστε, της μυθολογικής ψυχολογίας.

“Δὲ δὴ νόμοις Ζεὺς ἀθέτως κρατύνει. Τὰ πρὶν δὲ πελώρια νῦν ἀιστοῖ.(“Προμηθεύς Δεσμώτης, 150-151).

 

europe_tower_phixr

 

Η μάχη ήταν άνιση, η σύγκρουση σκληρή, -βοηθούντος βεβαίως και του Ηρακλέους, που χωρίς αυτόν ο Προμηθέας θα την είχε μάλλον “άσχημα”-,  όμως, δεν είναι τυχαίο που η μυθολογική ιστορία δικαίωσε τελικώς τον Προμηθέα και όχι τον Δία, ο οποίος, περιχαρής και ανεξέλεγκτος, μόλις είχε αρπάξει την εξουσία από τον Κρόνο. Ο ίδιος αποδείχτηκε, τελικώς, όπως συχνότατα άλλωστε συμβαίνει και στην ανθρώπινη Ιστορία, χειρότερος, κατά πολύ χειρότερος, του προηγουμένου,  θεϊκού αncien régime.

Στο τέλος, δεν μένει φυσικά παρά η αναγκαιότητα και προ-όραση ενός άλλου θεού που θα πάρει την θέση του Δία.

Επειδή, είναι αλήθεια, πως ακόμα και  οι θεοί φαντάζουν κάποτε πιο περιττοί σε σχέση με το οντολογικώς “περιττόν” της ίδιας της Ζωής.

Υπάρχει περιττό και περιττό, λοιπόν. Υπάρχει το περιττό στην ζωή, αλλά και το περιττό της ζωής ως τέτοια! Όμως το δεύτερο περιττό, σημειώστε, μπορεί να είναι πολύ πιο ζητούμενο απο κάθε μακάρια και τρισευτυχισμένη αρτιότητα χωρίς ζωή! 

Όπου δεν υπάρχει θάνατος, είναι αμφίβολον αν υπάρχει ζωή.

 

article-2338928-1A3F8A95000005DC-524_634x503

 

Μπορούμε κάλλιστα, λοιπόν, να θελήσουμε να τελειώνουμε με το “περιττόν” της ζωής, να  ξηλώσουμε τον πολιτισμό και να καταληφθούμε από τυφλές, εγκληματικές δυνάμεις του Χάους, μην επιθυμώντας τίποτε περισσότερον από το να “γίνουν στάχτη όλα” !  Οι δικαιολογίες που μπορεί να επιστρατευθούν σε αυτήν την περίπτωση από αφελείς, ανεύθυνους και όσους δεν φημίζονται ιδιαίτερα για την ευφυία τους (κυρίως δεν φημίζονται για την δύναμη του”συνειδητού” μέρους της ύπαρξής τους σε σχέση με το υποσυνείδητό τους, στα χέρια του οποίου παραδίδονται ως έρμαια, και πάντα είναι πολυπληθείς αυτές οι περιπτώσεις), μπορεί να είναι διάφορες και πολλές.

Μπορούμε, λοιπόν, να αρχίσουμε να ξηλώνουμε τα πατώματα, αλλά μην περιμένει κάποιος να δει τίποτε το καλό εκεί μέσα. Επιθυμεί κανείς να ξηλώσει τα “εξωτερικά” πατώματα, όταν ο ίδιος ποτέ δεν ένιωσε την ανάγκη ή δεν πήρε το ρίσκο να βυθιστεί μέσα στα κατάμαυρα εσωτερικά νερά του δικού του ασυνειδήτου.

Τα “εξωτερικά” πατώματα είναι αλλιώς, όμως, όταν βγουν.

Μονάχα ο Θάνατος παραμονεύει και περιμένει εκεί, κανένας άλλος.

Μονάχα ο Θάνατος, πάντα, ελπίζει στην αυθορμησία της ανθρώπινης βλακείας και την ελλειματική ή ασύστατη έκφραση.

Μονάχα ο θάνατος τελικά, έχει την ικανότητα να πιάνει κορόιδα τους πλέον αβασάνιστους της ύπαρξης. Ο καθένας σήμερα μιλάει για έννοιες και βιώματα που δεν τα έχει νιώσει ούτε από εκατό χιλιόμετρα μακριά. Όλα ανέξοδα, όλα απόπειρες τραυλού εντυπωσιασμού, ειδικά για την χαμένη γενιά του facebook που, αξίζει να σημειωθεί και αυτό,  ολοένα φθίνει προς την ανυπαρξία.

 

20476470

 

Πάντοτε υποτιμήθηκε ο ρόλος του Ασυνειδήτου στην Ιστορία, και κυρίως, πάντοτε οι περισσότεροι ενασχολούμενοι έμεναν με κλειστά τα μάτια όσον αφορά τις “σκοτεινές” δυνάμεις που εισβάλλουν στο ανθρώπινο συλλογικό ασυνείδητο και επιχειρούν να τα κάνουν όλα “μαντάρα”.  Η Αναλυτική Ψυχολογία, επεχείρησε κάποιες πρώτες, και σίγουρα πρώιμες, προσεγγίσεις επ’ αυτού στο απώτερο παρελθόν, αλλά οι περισσότεροι εκ των υπολοίπων παραήταν απησχολημένοι με τις …πολιτικολογίες, για να δώσουν την ευκαιρία στους εαυτούς τους, να σκεφθούν πιο διεξοδικά και βαθύτερα.

Μαντάρα- Μαντάλα.

Αν αλλάξετε το “ρ” με “λ”, έχετε αμέσως τον βουδδιστικό όρο “μαντάλα” (σανσκριτική λέξη), που δηλώνει μια παράσταση του κόσμου φτιαγμένη από ποικιλοτρόπως χρωματισμένους κόκκους άμμου, και την οποία, είθισται να κατασκευάζουν πολλοί βουδδιστές μοναχοί.

Τι κάνουμε λοιπόν; πάμε και φυσάμε την “άμμο” στην μαντάλα του κόσμου και την σκορπάμε;

 

tu39_phixr

 

Μα, ασφαλώς, αυτό, θα είναι θάνατος. Μπορεί η ζωή, ο πολιτισμός, η θέληση για κίνηση προς τα μπροστά, τελικώς να μην συνιστούν μαζί τίποτε περισσότερον από “άμμο”.

Όμως αυτή η τόσον φευγαλέα και επισφαλής “άμμος” μας επιτρέπει να ζούμε, αυτή η άμμος έχει σημασία περισσότερον από κάθε τι πιο “στέρεο”.

Ανήκει στον άνθρωπο, μέσω αυτής ζει, μέσω αυτής στο κάτω κάτω δεν θα είναι ανάγκη κάποτε να βρίσκεται έγκλειστος σε μια “κλεψύδρα”, στο βαθμό που εννοιολογικώς η άμμος δεν συναρτάται κατ’ ανάγκην με αυτόν τον θρυλικό πλέον “μετρητή” του Χρόνου.

 

1

 

Ο οποίος μετρητής, κάποτε και παραστατικώς δίνει την εντύπωση ενός “Χ”, σημείον, πιθανώς, διαγραφής ολόκληρου του κόσμου, κάποια στιγμή.

Όμως οι άνθρωποι θα βρίσκονται κατ’ ελπίδα μακριά. Σε Νέα Γη και στην άμμο μιας Νέας Ακτής, εκεί που ο χρόνος μπορεί να αποκτήσει μιαν άλλη διάσταση βιώματος, ακόμα και όταν ο ίδιος δεν θα “υπάρχει” πλέον.

 

 

 

 

 

 

 

gold-coast-sunset-wallpapers-hd-1280x720_phixr

 

Ο Χρόνος ως μυστήριον, και ιδωμένος από μια κυριαρχική γωνία θέασης,  είναι παίγνιον φρικτόν, επειδή δεν έχει την προ-συγκατάθεση των ανθρώπων γι’ αυτό. Αν γεννιόμαστε παρά την θέλησή μας, αυτό  σημαίνει, τουλάχιστον, πως έχουμε είτε το αυθόρμητο δικαίωμα είτε, ακόμα πιο συγκροτημένα,  ένα προμηθεϊκό-εωσφορικό δίκαιον της “αυτοσυνείδησης”, – να στρέφουμε, δηλαδή,  αυτήν την γέννηση προς όφελός μας, και όχι προς όφελος του κοσμικού παιγνίου (ο άνθρωπος, συνήθως “νομίζει” πως ενεργεί για τον εαυτό του, και σπάνια καταλαβαίνει πως είναι έρμαιο δυνάμεων που δεν κατανοεί).

Υπάρχουν ένα σημείο “πρόνοιας” και ένα σημείο “ελευθερίας” στην Ιστορία, η οποία κάποτε φαντάζει σαν η ιστορία ενός κολυμβητή που καθώς απομακρύνεται με μεγάλες απλωτές από την ακτή, παγιδεύεται εν τέλει στα ανοιχτά νερά της θάλασσας.  Δεν μπορεί να δει πλέον πουθενά ακτή. Στρέφεται προς τα δεξιά, τίποτα. Προς τα αριστερά, πάλι τίποτα, μπροστά, πίσω, παντού τα κατάμαυρα νερά της θάλασσας.

 

5a8e9b775a43d71381c21ea217eb8d9d

 

Η τόση οδυσσειακή ταλαιπωρία της ανθρωπότητας στο έδαφος του Ιστορικού, μπορεί να έχει πραγματικό νόημα, μονάχα αν οδηγεί σε Νέα Γη, και σε Απόλυτον Ιωβηλαίον απαλλαγής από κάθε μη συνειδητώς και αυτοβούλως επιλεγμένο “πεπρωμένο”. Δεν έχει, συνεπώς, κανένα νόημα μια “πρόνοια” που θέλει να σε πισωγυρίσει στο “αδιαφοροποίητο” και την “αφηρημένη ένωση” με το προ-συνειδητό. Η πρόνοια εκτιμάται κατά σκοπόν, πάντα, και όχι καθεαυτή ως “πρόνοια”.

Μέσα σε μια θάλασσα χωρίς πουθενά ακτές, η ανθρωπότητα φαντάζει πανέρημη, έτοιμη να παραδοθεί σε μιαν υποχρεωτική κατάληξη ενός προ-“στημένου” παιγνίου.

Όμως, έστω και αν δεν φαίνονται (προς το παρόν) ακτές, ακούγεται πάντα ο ήχος ενός μεγάλου πλοίου να πλησιάζει από μακριά.

Η κινητή στεριά, πιθανώς, της τεχνολογίας ως κλιμακούμενη αυτοσυνείδηση της φύσης με νέους όρους αυτήν την φορά, 

και σίγουρα, η στεριά ενός πραγματικά ανθρώπινου μέλλοντος,

όπου ο άνθρωπος κερδίζει όχι μόνον την πιο πλήρη αυτοσυνείδησή του, αλλα πρωτίστως, το δικαίωμα να επιλέγει Μυστήριο .