Skip navigation

 

 

Κατ’ αρχάς, εσείς κύριε …”δεύτερη (τρεμάμενη) συνοδευτική φωνή”,  ως τι ομιλείτε; ως γραφιάς ή ως “διχασμένη προσωπικότητα” εν ώρα “υπηρεσίας”;

Και εξηγούμαι.

Μα είναι δυνατόν να γράφεις ανοησίες ή κοινοτοπίες και ιστορίες για αγρίους (κυριολεκτικά) για “ξεκάρφωμα”,  ούτως ώστε να προσφέρεις επίπλαστη ψευδυποστρωματική συνοδεία στην “κρυπτική” μπινελικότροπη πρόθεσή σου κατά ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙΣ και δεν θα είχες έτσι κι αλλιώς δικαίωμα να θέλεις να ξέρεις, πολλώ δε μάλλον αν η προδιάθεσή σου είναι αισχρώς λασπουργηματική.

Είναι δυνατόν να γράφει κανείς, τακτικότατα, με αυτό το είδος “σχιζοφρένειας” και να μην λέει βλακείες;

Είναι δυνατόν να μην καταντάει κάθε τέτοιο γραπτό στο χάος, τη στιγμή που εμφορείται από δυο θελήσεις και δυο σκοπούς;

Το κυριώτερο:  ΔΕΝ ΣΕΒΕΣΑΙ τους αναγνώστες σου ! (τους όσους και όποιους).  Επιχειρείς να τους κάνεις άκοντες “συνενόχους” σου στα μικροεκδικητικά-συκοφαντικά σου ένστικτα, παριστάνοντας ότι μιλάς …για άλλα, την στιγμή που το απονενοημένο “κλείσιμο του ματιού” σου επισυμβαίνει με τέτοια συχνότητα, ώστε δεν αποβαίνει τελικώς τίποτε άλλο ει μη νευρωτικό “τικ” λέξεων.

Αυτό είναι ΑΠΑΤΗ! Γιατί κάθε αναγνώστης όταν ξεκινάει να διαβάσει ένα κείμενο, καλή τη πίστει, έχει ως πρόθεση στο μυαλό του, να μάθει ή να μην μάθει κάτι, να συμφωνήσει ή να διαφωνήσει με τις ιδέες που περιέχονται σε αυτό το κείμενο κλπ. Όχι να συρθεί πλήρως άκων στις προσωπικές έχθρες και εμπάθειες του καθενός! Και όλοι γνωρίζουμε, ότι αυτό το νέο είδος και έθος είναι καθαρά διαδικτυακό. Δεν υπήρχε, εννοώ, στον έντυπο κόσμο.

Βλακώδες και από πάνω, γιατί τελικώς, και όπως είναι  λογικώς  αναμενόμενο, κανείς δεν καταλαβαίνει τίποτα από ένα κείμενο, του οποίου ο συντάκτης  άλλα έχει στο μυαλό του, άλλα επιχειρεί να πει για ξεκάρφωμα, άλλα …θέλει να πει, και τελικώς δεν λέει τίποτα! Σε ένα τρελλό αυτοσυγκρουσιακό χάος αλληλεξουδετερωμένων εννοιών και θελήσεων (στο ίδιο κεφάλι!).

Γιατί είναι αλήθεια, ακόμα, πως καμμία τρύπα στο νερό δεν θα ήταν δυνατόν να υπάρξει, αν δεν υπήρχε πρώτα μια τρύπα στο μυαλό.

Μα εδώ, και γενικώτερα,  δεν έχετε ΚΑΝ το θάρρος της ανάληψης ευθύνης για τα γραφόμενά σας (που να το βρείτε, ξέρετε τι σας περιμένει εν τοιαύτη περιπτώσει…), μόνον ύπουλη συμπεριφορά και ήθος κροκοδείλου!

 

ΥΓ. Όσον για το “ποιοι” και “πόσοι”, μείνε στις “παρηγοριές”… (μα αν επιχειρείς τέτοιες παρηγοριές -μάταιες και εξωπραγματικές σίγουρα-, αυτό συμβαίνει επειδή,  μεγαλοφώνως μάλιστα, αναγνωρίζεις ότι σε επίπεδο ιδεών και επιχειρημάτων είσαι χαμένος! Αν είχες ιδέες και επιχειρήματα, εν προκειμένω θέματι, δεν θα κατέφευγες σε τέτοιες μεθόδους.

ΥΓ2. Το χειρότερο, δηλαδή ΕΛΕΕΙΝΟ, λογοτεχνικό ήθος, ειλικρινά το είδα στο διαδίκτυο από ανθρώπους που εντελώς λαϊκιστικά και υποκριτικά διαμαρτύρονται για (δήθεν ή κατά φαντασίαν) εξουσιαστική προβολή και παρουσία άλλων λογοτεχνών, τη στιγμή που οι ίδιοι συχνά καταντούν κοινοί λασπάδες! Όπερ σημαίνει, το χειρότερο σύνδρομο εξουσίας που δύναται να φανταστεί κανείς.

 

 

 

 

 

Λέγε εσύ και νέες απύθμενες γελοιότητες, όσον η έρευνα προχωρά…. Μαζέψου, κακομοίρη, και μάζεψε και αυτό το παλαιολιθικό “μαγκιόρικο” ύφος, δεν σε παίρνει!

Γενικώτερα, θα έλεγα σε κάθε άλλον παρομοίας, μη απαραιτήτως νοούσης- το πιθανότερον νοσούσης- νοοτροπίας τα εξής:

Προσωπικές επιθέσεις, προβοκάτσιες, συκοφαντίες και λοιπές αηδίες, από όποιους προς όποιους και αν είναι αυτοί, κάποτε θα πρέπει να κοπούν μαχαίρι στο “λογοτεχνικό διαδίκτυο” (ό,τι και αν σημαίνει αυτός ο όρος).  Είναι καθαρή αυτοκτονία της λογοτεχνίας (τουλάχιστον στην διαδικτυακή της παρουσία) καθώς και κάθε έννοιας κριτικής και πνευματικής ζωής. Έχουν γίνει που έχουν γίνει όλα ρημαδιό στην χώρα μας από παρόμοιες νοοτροπίες.

Και δεν πρέπει να το επιτρέπουμε πια. Κάτσαμε που κάτσαμε την βάρκα της χώρας μας, δεν υπάρχει λόγος να πετάμε μακριά και τα όποια πνευματικά “σωσίβια” έμειναν σε αυτήν.

Τελεία και παύλα.

 

 

 

526250380

 

Γύρισα σήμερα από τις διακοπές (δηλαδή χθες, μιας και έχει περάσει ήδη η 12η νυχτερινή), πέρασα ομολογουμένως πανέμορφα, πολύ μακριά από την αθλιότητα της Αθήνας.

Οι “μπαταρίες” λοιπόν γεμάτες, για να συνεχίσουμε λίγο πολύ στις γνωστές θεματολογίες   αυτού του ιστολογίου. Το The Return blog, θα συνεχίσει μετά από κάποιο (όχι πολύ) καιρό, μιας και το βάρος αυτήν την περίοδο έχει πέσει στο παρόν ιστολόγιο, όχι χωρίς λόγο.

Για τον συγκεκριμένο -αχαρακτήριστο- κυριούλη, που βαρύνεται στο κοντινό παρελθόν με περίπτωση εμετικής απάτης-συκοφαντικής δυσφήμισης (που τον υποχρέωσε σε δημόσια συγγνώμη, όπου έτρεμε και παρακαλούσε), και συνεχίζει να διαδίδει ή υπαινίσσεται διάφορες γελοιότητες και ψυχανωμαλίες για άλλους, θα τα πούμε πάλι εν καιρώ.

Έχουμε πολύ σοβαρότερα πράγματα να κάνουμε προς το παρόν από το να ασχολούμαστε με τέτοια  άτομα. Και δεν είναι ο μόνος. Τόσα χρόνια,  έχουμε αντιμετωπίσει διάφορα “φρούτα” του είδους και συχνά, εγώ προσωπικά, έχω γράψει για τέτοιες περιπτώσεις, σε μια προσπάθεια να φωτιστεί κάπως η πιο άθλια πλευρά του διαδικτύου.

Φυσικά, σε αυτές τις περιπτώσεις τέτοια άτομα συνήθως δεν είναι “μόνα”.  Η “λογική και το δίκαιο της συμμορίας” , δυστυχώς, βρίσκονται παντού στην χώρα μας. Όμως, η έρευνα πάντοτε αποδίδει καρπούς, και, ακόμα, όχι σπάνια, σε αυτές τις περιπτώσεις οφείλει να ευχαριστήσει κανείς τα …”παπαγαλάκια” τέτοιων τύπων, γιατί από τις “αντανακλάσεις” τους μας …δημιουργούσαν υποψίες (οι οποίες εν τέλει επιβεβαιώθηκαν) και μας πληροφορούσαν εμμέσως για καινούργια και ακόμα πιο γελοία καμώματα, στο βαθμό βέβαια που τέτοιοι τύποι στήνουν συνήθως μικροβιοτεχνία λάσπης κρυμμένοι σαν κατσαρίδες.

Τόσο τους έκοβε και αυτωνών, μας τα …είπαν όλα (όσα δεν ξέραμε δηλαδή), πιστεύοντας μάλιστα ότι κάνουν …πλάτες ή δεν ξέρω τι. Άβυσσος, όχι μόνον η ψυχή του ανθρώπου, αλλά και το μυαλό του. Ιδιαίτερα μάλιστα όταν δεν υπάρχει.

Ομολογουμένως, είναι να παθαίνει κανείς την πλάκα του με την γελοιότητα τέτοιων ατόμων, οι οποίοι, πάντοτε, όταν διαισθάνονται το τέλος των σχετικών “δραστηριοτήτων” τους, γίνονται πολύ πιο απελπισμένοι και θρασείς ένεκα πανικού.

Όσον για μένα, μην τα ξαναλέμε. Δεν έχω καμμία σχέση με τα γραφόμενα οποιουδήποτε ψυχοπαθούς στο facebook ή αλλού στο διαδίκτυο (δεν έχω αντικειμενικά και πραγματικά σχέση, ανεξάρτητα από τις προθέσεις λάσπης που έχει ο ίδιος κατ’ εμού ή κατ’ άλλων ατόμων).

Όλα όσα αναφέρω,  κάθε λέξη μου επ’ αυτού του θέματος  είναι τεκμηριωμένη  με πάμπολλα ντοκουμέντα, τα οποία, και τα θέτω στην διάθεση κάθε ενδιαφερομένου.

Αρκετά (προς το παρόν) με τους γελοίους.

 

 

 

 

167354188

 

 

1.  “Μοοο;; Μο.”

Η “διαλεκτική” του μόσχου συνίσταται πάντα στην αυτόκλητη και αιφνίδια εκφορά ενός ερωτηματικού και στην βεβαιότητα της μη εκφοράς του που ακολουθεί. Ενδιάμεσα το περιεχόμενο είναι …αυτοπεριεχόμενο.

2.  Πρώτη φορά είδαμε κουλό χασάπη να καταλήγει σε …κουλό γκολκήπερ και σαν να μην φτάνει αυτό, με πλήρως διαλυμένα, σχισμένα δίκτυα από πίσω του. Απευθυνόμενος ο πρώην χασάπης-νυν γκολκήπερ εντρόμως με γουρλωμένα μάτια προς τις μπάλες που μπαινοβγαίναν ανενόχλητα μέσα στο τέρμα του: “πού πάτε ρε;; περιμένετε να’ρθω κι εγώ!”.

3. “Και τι δουλειά έχει βρε μοσχαράκο ένα κείμενο άσχετο  με το “ό,τι θυμάσαι χαίρεσαι”;

“Άσε με. Μο.”

“Δηλαδή;”

“Μα δες τι κάνω τόσα χρόνια”, ομίλησε τότε ο μοσχαράκος, “σχεδόν όλα μου τα παραμιλητά δεν είναι ει μη καφενές, διαστρεβλώσεις, παραμορφώσεις, συκοφαντίες, bullying. Σάματις έγραψα ποτέ κι εγώ πραγματικά κείμενα με υπόσταση για να ανέχομαι να τα βλέπω στους άλλους; Προσπαθώ λοιπόν να τους πλαστογραφήσω όσον μπορώ. Να τους περιλάβω με τόσες χοντροκοπιές και ψέμματα που λέω, όσα μπορούν να ευφράνουν την ζηλιάρα μοσχαροκεφαλή μου. Και σάματις ανέλαβα ποτέ την ευθύνη των γραφομένων μου;”

“Πλαστογράφος κανονικός, αλλά κακά τα ψέμματα, στο τέλος πια των …αγαθών δραστηριοτήτων του”.

“Εμ, πού θα μου πείτε εμένα ρε. Και που θα μου πουν οι φιλοσόφοι. Πραγματικός φιλόσοφος ρε, ήταν ο Άκης Πάνου ρε. Είπε πως η ζωή του όλη ήταν ένα τσιγάρο που δεν γούσταρε, και έκανε πράξη τα λόγια του ρε. Πήγε και σκότωσε τον …εραστή της κόρης του  (σ.σ.: στραβομάρα!). Αυτός ήταν άντρας ρε”.

“Τι … κι αυτός, άσε καλύτερα μην βρίσω άνθρωπο που δεν είναι πια στην ζωή”.

“Έχω γράψει κι άλλες απερίγραπτες αηδίες αλλά …ντρέπομαι και τις …κρύβω”, είπε τότε ο μοσχαράκος, σεμνυνόμενος ωσεί παστεριωμένη μεγαλοκοπέλα.

“Όντως εσύ μόνον θα τα έγραφες αυτά, όχι άλλος.”.

“Τι εννοείς;”

“Την αντιμετατόπιση της τελείας με το ερωτηματικό”.

“α;”

“Τι δεν κατάλαβες;”

“Δεν κατάλαβα”

“Κουλαμάρα”.

“Ορίστε;”

“ΚΟΥΛΑΜΑΡΑ ΛΕΩ !”

 

 

 

 

 

Υπήρχε παλαιότερα μια “ντεκαντάν” τάση στην ποίηση, η οποία αφοσιωνόταν κυρίως στο “φθαρτό” της ύπαρξης και την αναπόφευκτη απώλεια της ομορφιάς στην ζωή (σήμερα μια τέτοια τάση έχει καταλήξει μόνον σε παρωχημένα ερείπια μιας “εύκολης λύσης” στην γραφή, ή αλλιώς, απλά “παρασιτεί” πάνω στο λογοτεχνικό παρελθόν).

Φυσικά, τέτοιες προδιαθέσεις ποικίλλουν ανάλογα με το βάθος και την έκταση της προσωπικότητας του ποιητή. Διαφορετικά θα δει κανείς, για παράδειγμα (για να μην πάμε μακριά ως την Σαπφώ) τέτοιες “στιγμές” στον Edgar Allan Poe, ο οποίος κατά την διαδικασία της γραφής του και όχι σπάνια, εμφορείτο από την θέα αρχετυπικών ερώτων -αν θα μπορούσαμε να το πούμε έτσι-, μα ακόμα και από την ορμή ενός Ορφέα, που δεν δίστασε να κατέβει μέχρι και στον Άδη για να συναντήσει ξανά την Ευρυδίκη,

(φάνταζε γι’ αυτόν τον λόγο ακριβώς σαν ο ίδιος ο Poe να συγκέντρωνε την μήνιν των θεών, και ως άλλος, όχι ακριβώς περιπλανώμενος Οδυσσεύς, αλλά μάλλον σαν ένα είδος Εωσφόρου, τρόμαζε κάποτε και ο ίδιος με την βαθύτερη υπαρκτική/ανατρεπτική εσωτερική λάμψη του εαυτού που έθρεφε μέσα στα σκοτάδια του),

και εντελώς  διαφορετικά θα δούμε την μελαγχολία για την απώλεια της ομορφιάς -και για να αναφερθούμε στην Ελλάδα- σε “ντεκαντάν” μορφές του μεσοπολέμου (αλλά και του μεταπολέμου), όπως αίφνης ο Καίσαρ Εμμανουήλ, ο οποίος, όχι χωρίς λόγο, δεν ανακαλείται σήμερα εύκολα στην μνήμη των ενασχολουμένων δια του ενός ή του άλλου τρόπου με την ποίηση (o Εμμανουήλ, εκτός των άλλων, είχε μεταφράσει, και αυτός, το “Κοράκι” του Poe).

Γιατί είναι αλήθεια, ακόμα, πως ο ισχυρός ποιητής “συγκρούεται” με τους θεούς.

Ο λιγότερο ισχυρός ή δεύτερος ποιητής απλά παραδίνεται στην μοίρα του και αρκείται σε μια γλυκόπικρη μελαγχολία ελαφρού στοχασμού επί των ανθρωπίνων.

 

 

Περαιτέρω, μια τέτοια τάση  δεν είναι εύκολα εντοπίσιμη με “συγκεντρωτικό” τρόπο σε μία και  μόνον περίοδο της ιστορίας της λογοτεχνίας (και αν αφήσουμε κατά μέρος τις πολύ “νεφελώδεις” παραμέτρους που στοιχειώνουν τον Ρομαντισμό), δεδομένου ότι τόσον το αρχέτυπο της ομορφιάς είναι λίγο πολύ ορισμένο (η αίσθηση της “αναλογίας” που δομεί παραπλεύρως και από “λογικότερη”  άποψη το φαινόμενο της ομορφιάς, είναι λίγο πολύ κοινή σε όλους τους άνθρωπους, όπως θα βεβαίωνε κάποτε και εκ νέου ο Berkeley), όσον αναμενόμενος είναι ο θρήνος (στοχαστικότερος ή επιπολαιότερος) ή η μελαγχολία για την απώλειά της ανάμεσα στους ανθρώπους. 

Όμως, η αναφορά μου δεν σκοπεύω να είναι αναδρομικώς ιστοριογραφική/παραδειγματογραφική από την άποψη της τέχνης, ει μη κατά μίαν έννοια “συμπερασματική” από μια κατ’ ελπίδα ορισμένη φιλοσοφική/ποιητική άποψη.

Επειδή πιστεύω, ακλόνητα, πως το παροδικό ή φθαρτό στην ζωή, αντίθετα με ό,τι  είθισται να εκλαμβάνεται, όχι μόνον δεν συνιστά λόγο μελαγχολίας, αλλά τουναντίον, την ίδια την ουσία της ζωής με την έννοια της δράσης και της “αρπαγής του χρόνου” την κατάλληλη στιγμή.

Με συνοπτικότερα λόγια, η αναπόφευκτη απώλεια κάθε ομορφιάς είναι, και με αναπάντεχο τρόπο, ό,τι ακριβώς διασώζει την ομορφιά της ύπαρξης και της δράσης.

 

cincinnati subway

 

Ακόμα θυμάμαι μια σκηνή στο μετρό πριν από αρκετούς μήνες. Κάποια στιγμή εισήλθε στο βαγόνι μια νέα γυναίκα όχι πάνω από 23-25 χρονών, μαζί με μια προφανώς φίλη της. Ήταν τόσον όμορφη, ώστε ήταν αδύνατον για όλους μας, το σύνολο ανδρικό μικροπλήθος της αμαξοστοιχίας, να “ξεκολλήσουμε” τα μάτια μας από πάνω της. Ήταν ένας εντελώς αυθόρμητος και ανυπόκριτος θαυμασμός για την ομορφιά. 

Ο μαγνητισμός της ήταν τέτοιος, ώστε σχεδόν καθιστούσε απόλυτα φυσικό το γεγονός ότι όλοι εκεί, και ανεξαρτήτως ηλικίας, “καρφωνόμασταν” θαυμαστικώς σαν ηλίθιοι. Σχεδόν σε “απορροφούσε” σε μιαν ακατονόμαστη δίνη χάους και αναδημιουργίας, εφιάλτη και παραδείσιου ονείρου, επίταξη διονυσιακής ωμοφαγίας και αποθέωσης σε άγνωστον καταραμένο/ευλογημένο πάνθεον μυστικώς και παραπλεύρως κάθε Ολύμπου… 

Μετρίου ύψους, τα μαλλιά της ήταν έντονα κόκκινα, η ίδια ήταν ντυμένη κατά κύριον λόγον στα κόκκινα, η λεπτή πλην καμπυλώδης κορμοστασιά της εφάνταζε ωσεί διαστημικής ελαφίνας, η μύτη της ένα κατάλευκο και ολόϊσιο αριστούργημα αθηναϊκής γλυπτικής τέχνης, οι δε αναλογίες του προσώπου της τόσον ασύλληπτα ακριβείς στην προσφάνειά τους, ώστε η γυαλίζουσα φρεσκάδα της σε αυτές τις συνθήκες δεν θα μπορούσε παρά να φαντάζει σαν ένας καθρέπτης αντανάκλασης της ευτυχούς συγκυριακής συνάντησης μιας γαλαξιακής δόξας του σύμπαντος με τις κόρες των ανθρώπων.

 

 

Δυο στάσεις μετά, η κοπέλλα κατέβηκε. 

Δυο “στάσεις” πιο πέρα, πάει η ομορφιά, χάθηκε. Φυγαδεύτηκε στην “σκιά” του κόσμου.

Στην θέση της πια μονάχα ο τρομώδης για τους πολλούς συνωστισμός των δευτερολέπτων σε μια αμαξοστοιχία που πάντοτε φαντάζει σαν να μην φτάνει ποτέ στον προορισμό της, ακόμα και όταν κατέβεις από αυτήν.

 

 

Υπάρχει άραγε νόημα σε αυτή την “μελαγχολία”, έτσι όπως περιεγράφη πιο πάνω και όταν μαστίζει συχνά το ανθρώπινο συνειδητό; θέλω να πω, ότι, τελικώς, αυτό που πραγματικά ΑΝΗΚΕΙ στην ανθρωπότητα δεν είναι κάτι “υλικό”,  αλλά το δικαίωμα και η δυνατότητά της να μην αφήνεται παθητικά σε μια μοίρα που φαντάζει “ακλόνητη” και μη αναστρέψιμη.

Τι είναι πιο “έξυπνο”; Να “πιάνεσαι κορόιδο” στην γενική τάση παθητικότητας και να θρηνείς την βαθμιαία απώλεια της ζωής και της ομορφιάς της, ή να είσαι εκείνος που την “εμβολίζει” κάθε στιγμή και σχεδόν σαν από το πουθενά…;

Ο άνθρωπος είναι επιρρεπής στην “ύπνωση” και συνηθίζει να αναπαράγει/μιμείται/οικειοποιείται ακρίτως μιαν συγκεκριμένη “παράδοση” αντιμετώπισης των μεγάλων υπαρξιακών ζητημάτων, η οποία, -και αν την δούμε από το πρακτικό αποτέλεσμα που επιφέρει- δεν έχει άλλο σκοπό ει μη να τον εγκαταστήσει εκόντα-άκοντα σε ένα “ορνιθοτροφείο” ύπαρξης.

Μονάχα εκείνος που “σπάει” την παράδοση (με ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ και όχι κραυγαλέο τρόπο), κατά την γνώμη μου, ζει ουσιαστικά. Ζει  δηλαδή για τον εαυτό του και όχι για το θεαθήναι ή την επιδοκιμασία από άλλους, ήδη διαλυμένους και κατεστραμμένους ως ψυχισμοί ένεκα του τρόμου της “αποδοχής”.

Με άλλα λόγια ζητούμενο είναι ο άνθρωπος πλέον ως πραγματικό υποκείμενο,  ΟΧΙ της Ιστορίας, αλλά της ατομικής δράσης του.

Η Ιστορία στο κάτω κάτω δεν είναι παρά ένα βάρβαρο “μεσοδιάστημα”.

Εφ’ όσον έχει μια αρχή, κακά τα ψέμματα, θα έχει και ένα τέλος. Θέλουμε, δεν θέλουμε κάποια στιγμή  θα “τελειώσει”.

Μετά τι;

 

 

Μα αν σήμερα οι τόσοι τρόμοι και θρήνοι για την απώλεια της ομορφιάς της ζωής δεν καθίσταται τόσον εύκολα να αναστραφούν σε ΥΜΝΟΥΣ ΤΗΣ ΣΤΙΓΜΗΣ, εκείνης της κάθε φορά ανεπανάληπτης, που από μόνη της αρκεί για να δικαιώσει τον άνθρωπο στα δικά του μάτια (και όχι σαν γίδι κοπαδιού στα μάτια ενός αδιάφορου έτσι κι αλλιώς και “υπνωτισμένου” μικροπλήθους), και αν είναι ΤΟΣΟΝ δύσκολο πλέον να κατανοείται πως ΜΕΡΟΣ ΑΥΤΗΣ ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΗΣ ΟΜΟΡΦΙΑΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ “ΑΠΑΞ”, ΤΟ “ΑΝΕΠΑΝΑΛΗΠΤΟ” ΤΗΣ ΚΑΙ Η ΠΡΟΒΛΕΠΟΜΕΝΗ ΦΘΑΡΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ, 

τότε για τι σόι ομορφιά ομιλούμε;

Αν κάτι είναι όμορφο, αυτό συμβαίνει επειδή “χάνεται”. Αν δεν χανόταν δεν θα συνειδητοποιούσαμε ποτέ την ομορφιά του. 

Η απώλεια της ομορφιάς είναι η ουσία της και όχι μια ανεπιθύμητη παρενέργειά της.

Ο Χρόνος, εξ άλλου, είναι μια μεγάλη αμαξοστοιχία. Κάποιοι ανεβαίνουν, κάποιοι κατεβαίνουν συνεχώς.

Αν θέλεις να μην χάσεις στιγμή από το ταξίδι σου, φρόντισε, αν μη τι άλλο, να “ταξιδεύσεις” πρώτα. Δεν είναι τόσον αυτονόητο, όσον ακούγεται.

Οι περισσότεροι φαντάζονται ότι ταξιδεύουν στην ζωή, αλλά δεν κάνουν τίποτε περισσότερο από το να προσπαθούν βλακωδώς και ματαίως να “ξεναγούν” άλλους (μαζική κοινωνική υποβολή) και ποτέ τον εαυτό τους.

 

 

images (2)

 

Ομολογώ ότι ως άνθρωπος δεν είμαι ιδιαίτερα σαδιστής (είπα “ιδιαίτερα”), αλλά αυτή την φορά λέω να απολαύσω λίγο περισσότερο τον πανικό σεσημασμένων και  γνωστών ως προς τις “δραστηριότητές” τους λασπαδοαπατεώνων του διαδικτύου (που έχουνε οφθαλμοφανώς ξεπεράσει τα όρια της απελπισίας…).

Ειλικρινά, ποτέ δεν πίστευα ότι μία περίοδο παρακμής τέτοια, σαν και αυτή που ταλαιπωρεί με δυστυχώς μη αναστρέψιμο τρόπο την χώρα μας, θα μπορούσε να προσφέρει επιπλέον τόσον γέλιο. Φυσικά, το γέλιο δεν αίρει σε αυτήν την περίσταση τις σοβαρές διαστάσεις ζητημάτων  που έχουν καταστεί “χρόνια” πια μέσα στην απύθμενη γελοιότητά τους.

Γιατί η αλήθεια είναι πως ΟΥΤΕ παιδί πρώτης δημοτικού δεν θα είχε τέτοια “σκεπτικά” (πέρα από τα χοντροκομμένα ψέμματα και το τυπικό γκρηκ λασπαλίκι) και ακόμα, ούτε ο θρασυδειλομαγκάκος της γειτονιάς που παραφυλάει κάθε στιγμή στην γωνία, δεν θα τολμούσε μια τέτοια καταρράκωση της προσωπικότητάς του σε τόσον συγκινητικά ακατάσχετες κρίσεις lumpen “παρομιλίας”.

Αν το δούμε από άλλη, σαφώς ευρύτερη, οπτική γωνία, και πέρα από τις ακραίες εκφάνσεις, παρόμοια θέματα δεν φανερώνουν τίποτε περισσότερο ει μη την ατυχεστάτη συνάντηση Ελλάδας- Facebook.

 

1920x1080-photography_landscape_foggy_road_landscape_road_foggy-10464

 

Έχω ξαναπεί πως για την τωρινή κατάσταση στην οποία ευρίσκεται η χώρα μας, η “συνάντησή” της με το facebook υπήρξε ό,τι πιο τραγικό. Ό,τι ακριβώς θα έπρεπε να αποφύγει! Και τουναντίον, τα κατάφερε, -όπως εξ άλλου αναμενόταν-, να πέσει με τα μούτρα σε αυτό.  Δεν μπορεί ο ρωμηός, κακά τα ψέμματα, να χειριστεί ώριμα και μετρημένα ένα ήδη βεβαρυμένο από την λουμπενιά και την αναξιοπιστία κοινωνικό μέσο.

Πέφτει σαν λιμασμένος και με ευγενείς προθέσεις …τέτοιες του στυλ “τώρα θα δεις!”.  Επιπροσθέτως, μέσα στην σύνολη πείνα για “θεαθήναι”, κατεργαριά, λουμπενιά και τυφλό ξεσπάθωμα, ελάχιστοι έχουν την ωριμότητα να καταλάβουν το πιο ΒΑΣΙΚΟ.

Η ζωή, αριθμητικώς, είναι μία. Δεν μπορείς να την αντικαταστήσεις με μιαν ελεεινά “γραπτή” καθημερινότητα! Το 24ωρο, θέλουμε δεν θέλουμε, δεν επαρκεί ΚΑΙ για τα δύο!

Δεν είναι πια το …”ομιλόν” (“ομιλόν!” – από την χιλιεπαναλαμβανομένη τραγική χρήση τέτοιων τύπων καταλαβαίνεις πάντα την πραγματική αγραμματοσύνη, – εδώ δεν πρόκειται για παραδρομή ή τυχαίο λάθος…), αλλά, φυσικά το ΟΜΙΛούΝ εν γραπτώ! (και καμμία σχέση,  φυσικά, με το ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΏΣ “ομιλούν” εν γραπτώ – εδώ το ομιλούν είναι τουρλού-τουρλού και καφενόβιου τύπου).

Όσοι δεν μπορείτε να συνάγετε από αυτή την ελάχιστη ως προς το μάκρος διατύπωσης αλλά πλήρη διαγνωστικής ουσίας διαπίστωση, ΠΟΣΗ ΝΟΗΤΙΚΗ ΔΥΣΤΥΧΙΑ σε συλλογικό επίπεδο συνεπάγεται, είναι γιατί σας έχει ήδη καταπιεί αυτή η δυστυχία και έχετε αρχίσει να εθίζεστε στην ιδέα ότι η καθημερινή, πολύωρη παρουσία σε τέτοιους διαδικτυακούς “βόθρους” όπως το facebook, είναι σχεδόν φυσιολογική.

Δεν είναι όμως. Και αυτό, ευτυχώς, ακόμα και στην χώρα μας, αρχίζουν να το καταλαβαίνουν ολοένα και περισσότεροι, αλλά μάλλον αργά. Για έξω, μην το συζητάτε. Κοντεύουμε, ως Ελλάδα, να γίνουμε περίγελως ακόμα και για τον “λιμασμένο” φεϊσμπουκισμό.

 

images (4)

 

Εξ αυτής ακριβώς της πλήρως “μεταλλαγμένης” ταύτισης ενός “χαμηλού” δικτύου με το σύνολο φαινόμενο της ζωής, ποτέ άλλοτε δεν είχαμε τόσες “εκκλήσεις” προς την ΖΩΗ, αλλά και τόσους “ύμνους” προς αυτήν, από ανθρώπους ακριβώς που αν μη τι άλλο δίνουν την εντύπωση πως ζουν σαν φαντάσματα μέσα στα σπήλαια της υποκουλτούρας και του κατά φαντασίαν “μικροθεαθήναι”… (έχετε υπ’όψιν σας πως οι είκοσι νοματαίοι-“λάϊκ”που αναλογούν στον καθένα, σπάνια διαβάζουν -τουλάχιστον με προσοχή- τι γράφει αυτός ο καθένας, και ακόμα, αν ακούσετε “παραπλεύρως” όλα τα δημοσίως “επαινετικά”  ή “αγαπουλίστικα” σχόλια σε τι ΟΧΕΤΟ μπορεί [εν ταυτή μεν στιγμή, όμως εν ιδιωτικώ ή chatoλέκτως] να μετατραπούν, θα πάθετε, αν όχι την πλάκα της ζωής σας, τότε σίγουρα την πλάκα του facebook σας.

Αφήστε δε που αυτό είναι το μόνιμο κόμπλεξ του νεοέλληνα. Θέλει να αποδείξει ΣΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ, ότι “τα λεφτά του πιάσαν τόπο”. Θέλει να αποδείξει ότι “ζει” (τρομάρα του ). Θεωρεί, για να πιάσουμε ένα παράδειγμα, κάτι σαν …ομηρικό έπος τα μεθύσια και τα ξεράσματά του, με τέτοιον μάλιστα απλοϊκό ως προς την πρόχειρη “μυθοποίηση” που επιχειρεί τρόπο, ώστε θα προκαλούσε, πέραν κάθε αμφιβολίας την σκωπτική διάθεση και του …Jack Kerouac. Ο οποίος Kerouac μπορεί μεν να ήταν “γερό ποτήρι”, αλλά καθόλου τυχαίως όμως διακρινόταν από παραδειγματική ευσυνειδησία και ήξερε τι έλεγε πριν ανοίξει το στόμα του για πράγματα που κάθε άλλο παρά είχαν σχέση με το ποτό…

 

 

Όσον για μένα, η ζωή μου δεν έχει τίποτε από εκείνα που θα μπορούσαν να τραβήξουν την πεινασμένη φαντασία του νεοέλληνα. Πρόκειται για μάλλον απλή, απλούστατη ζωή. Η διασκέδαση-αναψυχή μου συνίσταται σε βόλτες (αρκετές), πολύ διάβασμα και γράψιμο, σκάκι. Καταλαβαίνω πως αυτά για κάποιους εκλαμβάνονται ως “βαρετά” πράγματα. Δεκτόν ως εκφορά προτίμησης, μην ζείτε αναλόγως λοιπόν. Ο καθένας, όμως,-και εγώ συνεπώς-, έχει δικαίωμα να ζει όπως θέλει.

Όλοι όσοι βαλλόμαστε συχνά από συμμορίες τραυλών, κομπλεξικών  και ασυστάτων, με τόνους και τόνους λάσπης (ακόμα και σε προσωπικό επίπεδο και με όλην την ψυχανωμαλία που χαρακτηρίζει τους γκρηκ υπονόμους …), κατά μίαν έννοια ή κατά ουσιώδη λόγο,  αυτό συμβαίνει επειδή δεν “συμμορφωνόμαστε” με τα “μέσα” κριτήρια διεξαγωγής μιας διαδικτυακής λογοτεχνικής παρουσίας, έτσι όπως θα την ήθελε ο μέσος παρακμίας του facebook.

Ή αλλιώς:

“Γιατί ‘χαλάς’ την πιάτσα ρε;”,

“υπάρχουν ‘ισορροπίες’ εδώ, δεν θα τις χαλάσεις εσύ”,

“ποιος σου είπε ότι μπορείς να γράψεις ό,τι εσύ θέλεις;”

“τι λέει ρε το άτομο, ‘βρίζει’ και το…facebook! Θέλεις να βάλεις φωτιά να μας κάψεις;!”

“γιατί δεν γράφεις για τα θερινά σινεμά, τα ρεμπέτικα, καθημερινές  ανοησίες για τον Τσίπρα και τον Σύριζα, ή για το καφεζαχαροπλαστείο του κυρ-Τάσου στη γωνία;  α; γιατί δεν γράφεις τέτοια ρε;”

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΜΑΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ!

Γράψ’τε εσείς γι’ αυτά, δεν σας το απαγόρευσε κανείς.

 

download

 

Επιχειρούμε να παρουσιάσουμε κάτι “διαφορετικό”, όχι για άλλον λόγον, αλλά επειδή αυτό μας εκφράζει και με αυτό ασχολούμαστε -από τις προδιαδικτυακές εποχές ακόμα- για χρόνια και χρόνια με πολλά κείμενα, εκατοντάδες αναρτήσεις επί μακρόν στα ιστολόγιά μας, δημοσιεύσεις, μα ακόμα και με πανεπιστημιακή έκδοση.

Θεωρώ αυτονόητο, λοιπόν, (καθόλου αυτονόητο για την χώρα της “συμμορίας”…), δικαίωμα ενός ποιητή/συγγραφέα ΝΑ ΜΗΝ ΑΣΧΟΛΕΙΤΑΙ με τα τετριμμένα κλισέ που μαστίζουν το συνειδησιακό του μέσου μεταλλαγμένου στο facebook νεοέλληνα “κουλτουράκου”, και ΝΑ ΑΣΧΟΛΕΙΤΑΙ ΜΕ Ο,ΤΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΓΟΥΣΤΑΡΕΙ Ο ΙΔΙΟΣ!

Εάν δεν γουστάρετε αυτόν τον τρόπο σκέψης, τότε μην έρχεστε με εκατοντάδες επισκέψεις σε αυτόν τον ιστότοπο (εννοώ τους κακοήθεις, όχι τους καλοήθεις που θέλουν να εμβαθύνουν σε κάτι), και μερικοί,  θυμηθείτε ότι υπάρχουν και άλλα πράγματα στην ζωή εκτός από το να παραφυλάτε 24 ώρες το 24ωρο στο feed σας για το καινούργιο κείμενο που θα παρουσιαστεί εδώ! Μα πραγματικά, δίνετε την εντύπωση πως feed και ζωή είναι ένα για σας. Εδώ φτάσανε οι τρελλοί να κάνουν εικασίες για την ζωή μου (λες και θα είχαν δικαίωμα να τους ενδιαφέρει κάτι τέτοιο) από τις …φωτογραφίες με τις οποίες συνοδεύω τα …θεωρητικά κείμενά μου στο “Moments”(!), και να διαβάζουν τα …ποιήματά μου λες και είναι  καθημερινό “ημερολόγιο” ή προσωπικά σημειώματα! 

Αυτή η ΒΛΑΚΕΙΑ και η ΨΥΧΟΠΑΘΕΙΑ, έχετε υπ’όψιν σας πως μόνον στην χώρα μας ευδοκιμεί με αυτό τον αμέριμνο, βοδινό τρόπο. Και αυτά τα ΓΕΛΟΙΑ ΜΥΑΛΑ με ιδιόλεκτο κουλού χασάπη που μεταφράζει πάντα τα ορατά σε αυτόν τον κόσμο σε μπριζολίτσες και παϊδάκια, μονάχα στο ελληνικό facebook θα δείτε να προσποιούνται την “κουλτουρίτσα”!

Καταντήσατε ψυχακίστικο “παράρτημά” μας πλέον.

 

2122876186mini_phixr

 

Και επειδή, ποτέ δεν έχετε  επιχειρήματα, θεμελιωμένες απόψεις , τεκμηριωμένες ιδέες ει μη μόνον έξαλλη, υβριστική και λασπώδη θυμικότητα, αλλά και ακραία νοοτροπία “συμμορίας” που φοβάται την διασπορά “καινών δαιμονίων”, δεν μπορούμε να σας πούμε τίποτε άλλο για την γνωστή αθεράπευτη περίπτωσή σας.

Ή αναλαμβάνετε ΟΡΑΤΩΣ το θάρρος της υπογραφής σας και το “θάρρος” της λάσπης σας (γιατί ούτε καν “λούμπεν γνώμη” καλείται αυτό το psycho-γκαιμπελίστικο πράγμα!), ή συνεχίστε την τραγική πτώση σας. Είναι γνωστόν πού καταλήγουν πάντοτε αυτά τα πράγματα. 

 

 

 

timthumb

 

Δεν είναι εύκολη υπόθεση η καταδίωξη και ο φόνος της Χίμαιρας. Εννοώ, δεν είναι εύκολα αντιμετωπίσιμες οι “παρενέργειες” που μπορεί να διαδεχθούν τον φόνο της.

Κάτι άλλο, ασφαλώς, πρέπει να ξεπηδήσει στην θέση της, αν δεχθούμε βέβαια ως σωστή εκείνη την παλαιά διαπίστωση ότι η  φύση απεχθάνεται το “κενό”.

Τι άλλο όμως; Μια νέα χίμαιρα; Και αν όχι, τι ακριβώς θα μπορούσε να συστήσει μια εννοιολογική οντότητα τέτοια, που έστω και αν δεν ετεροκαθορίζεται εν αντιθέτω μιας χίμαιρας, δεν θα παύει ωστόσο για αυτόν τον λόγο να την αποκλείει σταθερά  από την ουσία της.

Ο Βελλεροφόντης κατά τους μυθικούς χρόνους ρίσκαρε σε μεγάλο βαθμό ως πιθανό αποτέλεσμα του φόνου της Χίμαιρας,  ένα “horror vacui” που θα εξαπλωνόταν στις επικράτειες των ως επί το πλείστον  “σιωπηλών” μυθολογικών πληθυσμών…  Ο φόνος της Χίμαιρας, επιπροσθέτως, οδήγησε τον ήρωα σε “ανεξέλεγκτες καταστάσεις”, κατά τις οποίες μάλιστα συγκρούστηκε με τους θεούς και περιπλανήθηκε επί μακρόν σε μια σοφή μοναξιά όπου προέκυψαν διάφορα ζητήματα αθανασίας-θνητότητας, δικαιωματικής κυριαρχίας, κλπ.

Το Αληίον Πεδίον υπήρξε όχι το θέατρον των επιχειρήσεων, αλλά πιθανώς το αρχετυπικό “παρασκήνιο” των επιχειρήσεων που έμελαν να εμφανιστούν στον ιστορικό χρόνο που διαδέχθηκε τον μυθικό χρόνο.

 

art_html_239280fb

 

Πάνω απ’ όλα ο Βελλεροφόντης υπήρξε, με μίαν ευρεία πλην ακριβή έννοια, φιλόσοφος-πολεμιστής. Στην καλύτερη μάλιστα εκδοχή του όρου, μιας και αδιαφορούσε για κάθε έπαινο στην αγορά, κάθε “δόξα παρ’ ανθρώποις” του ήταν απελπιστικά αδιάφορη (προσοχή: αδιάφορη, όχι άμεσα και υποκριτικά αποκρούσιμη, ή ακόμα και μη χρησιμοποιήσιμη κάποτε προς διευκόλυνση των σκοπών του…),  όσον αδιάφορα μπορεί  να είναι τα ύπουλα σουρσίματα των φιδιών προς την μακρόθεν αιώνια αταραξία ενός αστερισμού…

Πολεμούσε, όχι για να κάνει τον καραγκιόζη στους συμπατριώτες του, ή να τον κάνουν κοινοτάρχη ανάμεσα τους, αλλά για να βρει μιαν “άκρη”. Μιαν άκρη στην ζωή ενός περιπλανωμένου ήρωα, μιαν άκρη στο μυαλό του, στον κόσμο, στο σύμπαν.  Ήταν “φιλόσοφος” κατά μίαν έννοια χειριζόμενος άμεσα το σπαθί του, το οποίο και ύψωνε πρωτίστως κατ’  αυτού του μαύρου κήτους του Μυστηρίου που ανά πάσα στιγμή απειλούσε να τον καταβροχθίσει. Φυσικά, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν εξολόθρευε και κανένα παρατυχόν αλητοειδές αν προέκυπτε στον δρόμο του με …μαγκιόρικες προθέσεις. Εδώ δεν δίστασε να αντιμετωπίσει ολόκληρους λαούς (τους Σόλυμους για παράδειγμα) και αυτό έχει την δική του, ιδιαίτερη “πνευματική” σημασία.

 

_45653823_crowd

 

Η έννοια της χίμαιρας, συνεπώς, όπως και κάθε τι αν ιδώνεται από βαθύτερη-φιλοσοφική πλευρά και μακριά από τις χοντροκομμένες απλοποιήσεις του καθημερινού λόγου, δεν είναι και τόσον προφανής όσον φαίνεται με μια πρώτη ματιά. Τις περισσότερες φορές οι άνθρωποι, με την συμπεριφορική ευκολία αναπροσαρμογής των εννοιών που τους διακρίνει, όταν ψέγουν σε άλλους κάτι -κατά την γνώμη τους- “χιμαιρικό”, αγνοούν συνήθως κατ’ εκείνη την στιγμή πως οι ίδιοι δεν αντιπροτείνουν τίποτε περισσότερο από χειρότερες χίμαιρες.

Ο ψυχολογικός μηχανισμός εξορκισμού-απώθησης είναι μάλλον απλός: “αν κάνω στα δικά μου μάτια να φαντάζουν οι δικές σου προσδοκίες ως χίμαιρες, τότε αυτόματα οι δικές μου χίμαιρες αποκτούν ένα βάρος πραγματικότητας παραπάνω”.

Τόσον όμως βάρος τέτοιο, που συνήθως επιταχύνει ακαριαία την κρημνώδη πτώση των δήθεν πιο “πραγματικών πραγματικοτήτων τους, σκανδαλωδέστατα μάλιστα, άμα μόλις τη προφορά εξορκισμού κατά των άλλων χιμαιρών.

 

 

Φανταστείτε ένα σκηνικό στην Ιστορία, ας πούμε στον ελληνικό εμφύλιο του 1946-1949. Οι άνθρωποι που πήραν τα όπλα κατά ενός άθλιου και ελεεινού μεταπολεμικού καθεστώτος, είχαν αν μη τι άλλο, ένα “δίκιο επιβίωσης”! Στις πόλεις και τα χωριά τους μακέλευαν αγρίως και απανθρώπως, παρά τις κωμικοτραγικές συμφωνίες του ΚΚΕ. Και οι ίδιοι, παρά τον ελεεινό τυχοδιωκτισμό (με την κακίστη έννοια του όρου) του Ζαχαριάδη, δεν είχαν άλλη επιλογή από το να “βγουν στο βουνό”, αν θα ήθελαν να περισώσουν οποιαδήποτε έννοια αξιοπρέπειας, ατομικής, της οικογενείας τους, των φίλων τους κλπ.

Βγήκαν στο βουνό.

Ή αλλιώς:

από την Σκύλλα στην Χάρυβδη.

 

The perilous trip of the ship of Ulysses between Scylla and Charybdis.

 

Θέλω να πω ότι πολλές φορές είναι, ή φαντάζει έτσι, η μοίρα του ανθρώπου να πέφτει σε μια πιθανώς πιο επικίνδυνη χίμαιρα στην προσπάθειά του να γλυτώσει από τα φρικαλέα σαγόνια εκείνης της χίμαιρας που θέλει να αποφύγει. Και λέω εξ ίσου χίμαιρα, γιατί αν δεχθούμε δικαιολογημένα πως ο σταλινότροπος κομμουνισμός του ΚΚΕ κατ΄εκείνη την περίοδο ήταν “καμμένη” υπόθεση, αυτό δεν σημαίνει πως το καθεστώς που διαχειρίστηκε σφετεριστικά τις τύχες του μεταπολεμικού νεοελληνικού κράτους, βασιζόμενο στην εδώ και κάποιους αιώνες άθλια (παρ)εθνική ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ που μαστίζει τον τόπο, δεν ήταν εξ ίσου “καμμένο”.

Όμως η Ιστορία μάζεψε αργότερα τις στάχτες τόσον της Σκύλλας όσον και της Χαρύβδεως:

ο μεν σταλινικός κομμουνισμός κατέρρευσε κάποια στιγμή τόσον απότομα και ραγδαία ως εάν ήταν η πρόσοψη ενός κτίσματος που είχε καταφαγωθεί εσωτερικώς και επί μακρόν από αποτρόπαια ερπετά και τρωκτικά,

ενώ η Ελλάδα, κατέρρευσε για τον ίδιον ακριβώς λόγο! (τηρουμένων φυσικά των διαφορετικών ιστορικών σεναρίων που επιτελέσθησαν ξεχωριστά στην μία και την άλλη περίπτωση).

Μια καταδικασμένη ιδεολογία από την μια μεριά, – μια καταδικασμένη νοοτροπία από την άλλη.

 

stalin_by_darthpickle_phixr

 

Ο ηρωισμός, η αυταπάρνηση, η ιδεολογική αγνότητα των μαχητών του ΔΣΕ δεν θα μπορούσαν να κρύψουν το γεγονός ότι οι ίδιοι ήταν εγκλωβισμένοι σε μια παγίδα τέτοια, από εκείνες που η Ιστορία συνηθίζει να σκορπά ανηλεώς στο πέρασμά της.

Προσπαθώντας να γλυτώσουν από την απανθρωπιά, έγιναν σχεδόν αυτοματοποιημένα όργανα στην υπηρεσία μιας ακραία απάνθρωπης ιδεολογίας ή τουλάχιστον της αναπόφευκτης εξέλιξής της, στο βαθμό βέβαια που θα ήταν άδικο να ταυτίσουμε ό,τι αποκλήθηκε ως “λενινισμός” (και παρά τον αυταρχισμό του) με την παρωδία του, τον “σταλινισμό”, και την επαρχιώτικη μουστάκα του “πατερούλη” των λαών.

 

 

Είναι όμως μοίρα κάθε ιδέας που “κοινωνικοποιείται” αν όχι να πέφτει πάντα, τότε να ενέχει σίγουρα τον κίνδυνο της εν έργω και εν εξελίξει παρωδίας της.

Η Χίμαιρα εδώ δεν αστειεύεται όταν αστειεύεται!  Κάποτε, μπορεί να παρουσιάσει ως θέα , όχι μια κεφαλή λέοντος σε σώμα αιγός και με δρακόντεια ουρά, αλλά την θέα μιας κεφαλής κλόουν σε σώμα βοός και πτερά πουλερικού. Δεν θα πρέπει, ευλόγως, να θεωρήσουμε ότι η πρώτη εκδοχή είναι η πιο φρικαλέα, στο βαθμό που κάτι όταν παρουσιάζεται άπαξ, εν ταυτώ και κατά μίαν έννοια “αυτοπεριεχόμενο”, όσον ισχυρό και αν είναι, αντιμετωπίζεται είτε δια της υλικής είτε δια της νοητικής σπάθης.

Η κοινωνικοποιημένη αλλοτρίωση των ιδεών όμως, αντιμετωπίζεται μόνον από την Ιστορία και στους ατέρμονους κύκλους ακμής-παρακμής που επιτελεί. Ο Βελλεροφόντης, σε αυτή την περίπτωση, μπορεί να εξολοθρεύει περιστασιακά τα όποια “παραπροϊόντα” μιας φαρσοειδώς κοινωνικοποιημένης χίμαιρας που τυχόν προσπέσουν στον δρόμο του. Η Ιστορία, αργά ή γρήγορα, αναλαμβάνει τα υπόλοιπα σε μαζικότερο επίπεδο.

 

 

Αυτό δεν καταλαβαίνουν, εξ άλλου, οι ημιμαθείς (ή ακόμα χειρότερα,τα παπαγαλάκια των συμμοριών της “κουλτουρίτσας”) που ψέγουν τους φιλοσόφους όταν αυτοί μετέρχονται “κοινωνικές” διαστάσεις στην σκέψη τους. Διαιωνίζουν έτσι με το χειρότερο τρόπο σε άλλο επίπεδο, και χωρίς λόγω βλακείας να το καταλαβαίνουν, την διάσταση χειρωνακτικής-πνευματικής εργασίας που τόσον πονοκεφάλιαζε τον Μαρξ.

Πρόκειται εξ άλλου για μιαν αντίφαση που δε λύεται εύκολα, στο βαθμό μάλιστα που εδώ και αρκετά χρόνια προσακτά νέες, ιδιαίτερα δραστικές μορφές (Ευρώπη ή πολιτισμένος κόσμος από την μια μεριά και το “απολίτιστο” -αν είναι δυνατόν- Ισλάμ από την άλλη, επιβιωτισμός-ανθρωπισμός, ουσία-λαϊκισμός, ανισομέρειες ανάπτυξης κλπ.)

Όλα αυτά τα πλέγματα αντιθέσεων είναι αρκετά πολύπλοκα και συνυφασμένα μεταξύ τους με τόσα “συν” και “πλην” μαζί (εν ταυτώ!), ώστε κανένα απλοϊκό σχήμα “αντιπαράθεσης”, τουτέστιν,  για παράδειγμα, καπιταλισμός-κομμουνισμός, “Ευρώπη”-αντιευρωπαϊκός προσανατολισμός, Δύση-Ανατολή, ορθολογισμός-μη ορθολογισμός κλπ. δεν θα μπορούσε να επιφέρει μια λύση.

Θέλω να πω με άλλα, ή επιπρόσθετα, λόγια, πως σήμερα όλα τα πράγματα μας παρουσιάζονται με τόσα “συν” και “πλην” μέσα τους ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ , ώστε φαντάζουν σαν να προκαλούν σχεδόν με περιπαικτικό τρόπο την πατροπαράδοτη επανάπαυση της “επιλογής στρατοπέδου” ή την τυπική διανοητική νωθρότητα του “είτε-είτε”.

Αν η Ιστορία είναι μια τραγωδία εν εξελίξει, τότε το “αστείο” που στήνει ενώπιον των ανθρωπίνων μυαλών είναι καθαρά κάτι σαν ένα είδος ΤΕΣΤ ΚΡΙΤΙΚΗΣ ΣΚΕΨΗΣ. Και εδώ, μόνον ως σκιέρ που ελίσσεται σε σλάλομ μπορείς να ανταπεξέλθεις και όχι σαν χοντρομπαλάς παλαιστής του σούμο.

Η αντίφαση “θετικού-αρνητικού” γίνεται ακόμα πολυπλοκότερη αν αναλογιστεί κανείς ότι αυτά τα “θετικά” και “αρνητικά” δεν είναι παγιωμένα, αλλά κάλλιστα μπορεί, σε κάθε τρέχουσα στιγμή, το συγκεκριμένο “θετικό” να μεταμορφώνεται στο “αρνητικό” του, και αντιστρόφως. Παρ’ όλ’ αυτά όμως, τίποτα δεν αποκλείει την ύπαρξη ΚΑΙ μονιμότερων ως τέτοιων “θετικών” και “αρνητικών”!

Σλάλομ μεν,  αλλά κάποτε και ελεύθερη κατάβαση-downhill. Το τραγικό ή το προαιώνιο αμάρτημα στην διαγνωστική διανόηση αυτών των πραγμάτων έγκειται  όταν επιχειρείται αδικαιολογήτως το σλάλομ με ορμή και ταχύτητα ελεύθερης κατάβασης (“είτε”-” είτε”, αδυναμία φωτισμού του επιμέρους και των μεμερισμένων μηχανισμών από την πλευρά του “όλου”),  αλλά και το αντίθετο: όταν επιχειρείται αδικαιολογήτως ελεύθερη κατάβαση με τεχνική slalom (που σημαίνει σε αυτήν την περίπτωση  αδυναμία γενικεύσεων και έλλειψη νοηματολογικού στόχου).

 

 

Το να παρουσιάζει κανείς, για παράδειγμα , τον “πολιτικό” Πλάτωνα σαν μια διασταύρωση Δον Κιχώτη και …Αβραμόπουλου, αυτό πέρα από τα κακοχωνεμένα “πασαλείμματα” (δεν είναι κακό να μην κατανοεί κανείς σε βάθος κάτι, το κακό είναι να επιμένει…), δείχνει ασφαλώς και τα “επιμέρους” αποτελέσματα μιας εθνικής νοοτροπικής Χίμαιρας που έχει ήδη καταπιεί κάθε κριτική νοητική δραστηριότητα προς όφελος ενός ανερμάτιστου και ακραία πομπώδους-δημαγωγικού λαϊκισμού. Ο οποίος λαϊκισμός γίνεται ακόμα χειρότερος όταν παρουσιάζεται με επίφαση απλοϊκής ημικουλτουρίτσας, όπως άλλωστε συμβαίνει τόσον συχνά στους παρακμιακούς καιρούς μας.

Αν δεν κατανοείται το ΠΙΟ ΒΑΣΙΚΟ σε αυτή την περίπτωση, ότι δηλαδή η δυστοπία της “Πολιτείας” ήταν εμμέσως και εν είδει αντίδρασης γέννημα-θρέμμα της αθλιότητας και της παρακμής της Αθηναϊκής Δημοκρατίας που οδήγησε στην αισχρή εκτέλεση του Σωκράτη, τότε είναι σαν να προσπαθεί να παίξει κάποιος χόκευ επί πάγου στο γήπεδο της Ιστορίας φορώντας παντόφλες αντί για παγοπέδιλα και κραδαίνοντας την γκλίτσα αντί του μπαστουνιού.

Περαιτέρω, ήταν ακριβώς το καλύτερο και πιστότερο “γήινο” τεκμήριο του κόσμου των ιδεών που θέλησε ο Πλάτων να εξασφαλίσει με αυτόν τον τρόπο, ο οποίος στην αφετηρία του, και εν προκειμένω έργω, δεν υπήρξε καθαρά διανοησιαρχικός (και ας φαίνεται τέτοιος) αλλά και, εξ ίσου, “ψυχικά αντιδραστικός”.

Τι στο καλό, μια “Πολιτεία” οραματίστηκε, δεν υπήρξε δήμαρχος στο Κορωπί ο άνθρωπος…

 

 

Ούτε μπάρμπας στην Κορώνη, όμως, υπήρξε ποτέ ο Πλάτων.

Πράγμα, που πολύ απλά σημαίνει πως καίτοι ο φιλόσοφος έχει κάθε δίκαιωμα επέμβασης ή πρόθεσης επέμβασης στην καθαρά κοινωνική εξέλιξη της ανθρωπότητας, όπως άλλωστε οποιοσδήποτε άλλος άνθρωπος, εν τούτοις η ιστορική εμπειρία μας δείχνει σαφώς πως οι φιλόσοφοι (τουλάχιστον, αρκετοί) υπήρξαν ιδιαίτερα αποστασιοποιημένοι  από  κάθε ενδεχόμενη κοινωνικοποιημένη αλλοτρίωση των θεωρημάτων τους. Φυσικά ο Marx απεφάσισε πως μέχρι τον καιρό του οι φιλόσοφοι ερμήνευσαν με τον έναν ή τον άλλον τρόπον τον κόσμο, και πως μέλημα τούδε και εφεξής δεν είναι απλά η ερμηνεία του κόσμου, αλλά η αλλαγή του.

Ο ίδιος ο Marx, το επιχείρησε μεν, όπως κανένας άλλος μέχρι τότε στην ιστορία της Γερμανικής Φιλοσοφίας δεν το είχε επιχειρήσει έως τότε, όμως ο ίδιος ως κοινωνικός φιλόσοφος, πραγματικά, “κατακρεουργήθηκε” από τις μάζες που ο ίδιος επικαλέστηκε για να “αλλάξουν” τον κόσμο.

 

kapital-stamp-e1471795245901_phixr

 

Κατέληξε τόσον “αγνώριστος” στον 20ό αιώνα, ώστε όταν οι περισσότεροι θέλουν να βρίσουν τους …αστούς (“αστός” για την λούμπεν σκέψη είναι ο γείτονας που έχει ένα σπιτάκι παραπάνω), επικαλούνται τον Μαρξ, αγνοώντας φυσικά, ότι στο μέγιστο μέρος του, ο μαρξισμός δεν αποτελεί τίποτε άλλο πέρα από έναν εκτεταμένο …φόρο τιμής στον καπιταλισμό και την αστική τάξη! Ένας φόρος τιμής στο πλήρως πρωτοφανέρωτο και αναπάντεχο ανθρωπολογικό άλμα που επέφερε στην Ιστορία η “αστική τάξη”(αρκεί να σκεφθεί κανείς  μόνον την τυπογραφία…).

Όμως, λέω να σταματήσω εδώ, προς το παρόν,  και να συνεχίσω κάποια άλλη στιγμή με ένα “δεύτερο μέρος”, γιατί το θέμα δεν νομίζω να εξαντλείται σε ένα και μόνον κείμενο.

Συνεχίζεται, λοιπόν.

 

 

 

1

 

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ “ΛΙΜΑΣΜΕΝΗ” ΤΑΣΗ ΤΗΣ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗΣ “ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ”

 

36.  Όχι, προς θεού, δεν υπάρχει λόγος να ανησυχείτε. Έχω πει, εξ άλλου, πως επιλεγμένες αναρτήσεις “συγκεκριμένου περιεχομένου” από το παρόν ιστολόγιο -πέραν άλλων αναρτήσεων- , διοχετεύονται ανά καιρούς στο facebook  από φίλους αναγνώστες κλπ. Αρκούμαι σε αυτήν την παρατήρηση προς το παρόν, δεν θα ήθελα να φανώ περισσότερον …απάνθρωπος.

85.  Έτσι κι αλλιώς, και χωρίς αυτά, στην Γ’ Εθνική του θεαθήναι θα είσασταν (γιατί με την γραφή, έχω την δικαιολογημένη εντύπωση πως οι πλείστοι εξ υμών δεν έχετε και πολύ καλές σχέσεις, ώστε να ποντάρετε στην αξία της). Στο βαθμό, μάλιστα, που μόνον αυτό πλέον (το “θεαθήναι”) εμπνέει τα κατά φαντασίαν εξουσιαστικά λιγούρια της στραπατσαρισμένης λογοτεχνίας των καιρών μας.

758.  Η παγίδα του facebook:  πάρε δέκα-είκοσι λάικ κι εσύ (μα και σαράντα-πενήντα να ήταν δεν αλλάζει τίποτα, ίσα ίσα χειρότερα είναι, όπως θα καταλάβετε παρακάτω) και ξέχνα κάθε σοβαρή γραφή και κάθε σοβαρό ορισμό της υπόστασης ενός συγγραφέα, ο οποίος (πρέπει να) ζει και δημιουργεί χωρίς να έχει κάθε στιγμή στο μυαλό του το “θεαθήναι”!

“Εδώ που ήλθες”, συνεχίζει να λέει η απρόσωπη φωνή στους αφελείς και ματαιόδοξους, “η λογοτεχνία εμπίπτει καθαρά στο “δίκαιο της συμμορίας”. Eλάχιστοι ή λίγοι έτσι κι αλλιώς ενδιαφέρονται αληθινά για “ιδέες”, “τέχνη του λόγου”, “σοβαρή δουλειά” και τέτοια πράγματα. Ένα “μπούγιο” γίνονται όλα. Φυσικά, θα είσαι τρελλός,  αν πιστεύεις ότι θα μείνει τίποτα από σένα μετά από τόσες ανοησίες που θέλεις δεν θέλεις θα πρέπει να γράφεις εδώ μέσα, έστω και αν δεν θα μπορούσες και σε άλλες συνθήκες να γράψεις κάτι καλύτερο. Όμως ακόμα και αν αυτό που σου προτείνουμε δεν είναι  ακριβώς ένα συμβόλαιο με τον διάβολο, μπορείς τουλάχιστον να το εκλάβεις κάτι σαν “συμβόλαιο του φτωχοδιάβολου”.

-95.  Τοιουτοτρόπως, το συνιστώμενο μοντέλο ματαιοδοξίας όπως συνάγεται από την φεϊσμπουκική νοοτροπία είναι το εξής: 

89.  έτσι κι αλλιώς με αυτά που γράφεις μην περιμένεις κανένα μέλλον ή καμμιά ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ, ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ παρουσία στην λογοτεχνία και σε βάθος προοπτικής του χρόνου. Αντ’ αυτού πάρε είκοσι νοματαίους που σου αναλογούν συν μια bonus ψευδαίσθηση ότι είσαι …δημόσιο πρόσωπο.

431.  Το facebook, λοιπόν, κατάφερε να ασημαντοποιήσει κάθε έννοια “δημοσιότητας”. Όλοι πλέον είναι δημόσια πρόσωπα, έστω και κατά φιλότιμην υπερβολήν φαντασίας  και καθημερινής αυτοπαρηγορητικής αυθυποβολής. Με τίμημα, ωστόσο, να παραμείνουν …άγνωστοι (γνωστοί σε μερικές δεκάδες άτομα). Με άλλα λόγια, το “deal” έχει ως εξής:

“θα σε κάνουμε γνωστό, αρκεί να δεχθείς οικειοθελώς πως με αυτόν τον τρόπο θα είσαι περισσότερον άγνωστος απ’ όσον ήσουν πριν! Στον βαθμό φυσικά που όταν ένα “αγαθό” (τρόπος του λέγειν) επιμερίζεται σε περισσότερους, τότε το κατέχουν με μίαν ορισμένη έννοια περισσότεροι, αλλά σε απελπιστικά μικρή ή και μηδαμινή ποσότητα”.

Τουτέστιν…άλλως….”άσε κάτω τη μπουγάτσα ρε!”.

5.  Εξαιρούνται όσοι είναι ήδη δημόσια πρόσωπα από την έξω ζωή και  παίρνουν φυσικά την μερίδα του λέοντος στα λάικ (πεντακόσια +), αφήνοντας τα λιγούρια …παραπονεμένα και σε παραισθήσεις μικρομεγαλισμού δημοσιότητας.

Εξαιρούνται, φυσικά (μάλλον ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ), οι λογοτέχνες με αξιοπρέπεια που δεκάρα δεν δίνουν για τα “λάικ”, όσα και αν είναι ή δεν είναι αυτά.

Και φυσικά, όπως έχουμε ξαναπεί, εξαιρούνται όσοι (ελάχιστοι!) προσέχουν τις αναρτήσεις τους και επιχειρούν να πουν κάτι σοβαρό, πέρα από τα μέτρα και κριτήρια του “μπούγιου” που επικρατεί.

29,5 .  Μην απορείτε για όλα τα παραπάνω. Είναι γνώρισμα όλων των καιρών παρακμής έως σήμερα, να αφήνονται κατά μέρος τα “ιδανικά”, τα “οράματα” μα κυρίως, η πραγματική ουσιαστική κριτική σκέψη, καθ’ όσον πάντα τα πράγματα εδώ απογυμνώνονται μονάχα στην εξής συνομιλία:

“-έχεις την δική σου συμμορία, και αν ναι, πόσα κουκιά; -έχω, δέκα κουκιά, -εγώ έντεκα, τώρα θα δεις! θα βγω να σε κράξω!”.

87.  Μία από τις πιο τραγικές κατάντιες: όταν η (παρα)λογοτεχνία είναι  η συνέχεια της λάσπης με άλλα μέσα, αν θα έπρεπε να επιστρατεύσουμε παραφράζοντας τον Κλάουζεβιτς για μια τόσον γελοία περίπτωση,  ακραία αφοσιωμένη στο να επιχειρεί να παραμορφώσει/δυσφημίσει/συκοφαντήσει σε προσωπικό επίπεδο όσους συνιστούν αντικείμενο του φθόνου της (τουτέστιν να τους βγάλει “μαστούρηδες”, “κρυφόπουστες”,  “κρυφοχριστιανούς”, “εξωγήινους”, το ένα το άλλο κλπ. -πράγματα που ως “λάσπες” προτιμώνται πάντα από τις γελοίες νοοτροπίες της χώρας μας).

34.  Προσπαθώντας να συκοφαντεί όσον μπορεί στα κακότεχνα-ελεεινά κείμενα που παρασκευάζει. Σε τόσον βαθμό, φοβούμενος (και αιτιολογημένως, γιατί παρά την τρέλλα του έχει επίγνωση του χοντροκομμένου των συκοφαντιών του), ώστε καταλήγει ο ίδιος  κάτι σαν …”απόκρυφος” ταβλαδόρος της γραφής στο σύνολο ναυάγιο της προσπάθειάς του.

276.  Είπαμε, τάβλι. Ένα κείμενο κριτικής σκέψης δεν είναι τάβλι σε λέξεις.  Κυρίως, μάλιστα, αν έχει κανείς και την μόνιμη γκαντεμιά να τραβά συνεχώς “ασσόδυο” ή ασήμαντες ζαριές στην γραφή από το ελαφρύ τσερβέλο του και ποτέ “ντόρτια” ή “εξάρες”. Κάνοντας έτσι το αποτέλεσμα να φαντάζει ως κοινότυπο πανηγυρικό σε επαρχία και με περιεχόμενο ιδεών αγουροξυπνημένης φάλαινας σε ταράτσα στο Μπραχάμι.

35.  Ιδιαίτερα δε, σε αυτή την περίπτωση, αν έχει κανείς και την ψυχακίστικη προσήλωση σε διάφορα άτομα,  καταλήγει συχνά χοντροκομμένος μίμος των “εχθρών” του (εκόντες-άκοντες “εχθροί” μέσα στο μυαλό ενός αρρώστου). Είναι,άλλωστε, γνωστό παθολογικό γνώρισμα και θα το βεβαίωνε κάθε ψυχίατρος (σοβαρός).

64.  Ο άρρωστος προσπαθεί κάποτε, αραιότερα ή συχνότερα, να μιμηθεί όσους μέσα στο ανεξιχνίαστο μυαλό του έχουν γίνει έμμονη ιδέα γι’ αυτόν. Οι λόγοι είναι δύο: τους μισεί-φθονεί τόσον πολύ, ώστε από ένα σημείο και μετά αδυνατεί να σκεφθεί ή να γράψει κάτι χωρίς να τους βλέπει “παντού”,   και ακόμα, γίνεται μίμος τους, περιστασιακός ή τακτικότερος, για να αποδείξει ότι σε μια δραστηριότητα, τα καταφέρνει …καλύτερα.

Τα αποτελέσματα φυσικά σε αυτές τις περιπτώσεις είναι…

…μην γελάτε!

Μπορεί οι γκαντέμικες “ζαριές” στην γραφή, να μην κάνουν τον κάθε άρρωστο του είδους καλύτερον από όσους μισεί, αλλά σίγουρα τον καθιστούν  ipso facto ως την χειρότερη μαϊμουδίτσα αυτών.

ΙΖ΄.  Όσοι στα σοβαρά από άποψη σκέψης και φιλοσοφικού προσανατολισμού έχετε “γαντζωθεί” στον απλοϊκό υλισμό περασμένων αιώνων, και πιστεύετε ότι η λογοτεχνία πρέπει αν όχι κατ’ ανάγκην, τότε κατά μείζονα λόγο, να υπερασπίζεται εμμέσως και εν έργω μία και μόνον, ορισμένη, φιλοσοφική (με απλοϊκή, με ευρύτερη ή με στενότερη έννοια) “παράμετρο”, ειλικρινά, προκαλείτε απορία…

Ελπίζω να καταλαβαίνετε πως διαψεύδεστε συλλήβδην από την σύνολη ιστορία της λογοτεχνίας (αν όχι, ακόμα, από μια στοιχειώδη λογική!). Από αυτή την άποψη κάθε αυθαιρεσία-εξορκισμός αυτού του είδους δεν έχει νόημα ούτε για το μπούγιο του facebook.

Θα τα πούμε, εν ευλόγω χρόνω, με διεξοδικό-αναλυτικό κείμενο επ’ αυτού του θέματος, γιατί προς το παρόν πάω για βουτιές στην θάλασσα.

 

 

Chickens-in-1900s

 

Είναι η μοίρα κάθε παρακμία σε αυτή την ανερμάτιστη περίοδο κατάρρευσης μιας ολόκληρης (παρ)εθνικής ΝΟΟΤΡΟΠΙΑΣ και της συνακόλουθης αντιμετώπισης των συνεπειών της πάλαι ποτέ φαεινοτάτης και εθιστικής  ιδέας να στηθεί μια χώρα πρωτίστως πάνω στο “δίκαιο της συμμορίας”,

είναι η μοίρα του λοιπόν να μεταμορφώνεται οβιδιακώς και εν προσλήψει οβίδας-βλήματος στο μυαλό σε διασταύρωση ανάμεσα μοσχαράκι και πουλερικό. Μοσχαράκι από άποψη ευφυίας και πουλερικό από άποψη ανάληψης ευθύνης και πρόσληψης του τρόμου του “με βλέπουν τώρα;”.

Μοσχαράκι-πουλερικό,  ειρήσθω ακόμα εν παρόδω, που κάποτε τσιμπολογάει και …καμμιά ιδεούλα από όσους βρίζει και προσπαθεί να μάθει και καμμιά καινούργια λεξούλα από αυτούς μιας και το λεξιλόγιό του είναι συρρικνωμένο μόνον στα βασικά (και αυτά εν αμφιβόλω). 

 

 

Πράγμα που σημαίνει πως στους τωρινούς καιρούς της Ελλάδας,  μην περιμένετε ο Ηράκλειτος του “ὁδὸς ἄνω κάτω μία καὶ ὡυτή” να έχει εκπέσει σε τίποτα διαφορετικό από το “κότα και κλεφτοκοτάς είναι έν” (εν είδει ψυχικής ταύτισης και όχι κατ’ ενεργείαν).

Η προσωκρατική “διαλεκτική” (διαλεκτική με την πολύ ευρεία έννοια) της αποσύνθεσης και της μπόχας μέσα στον υπόνομο της υποκουλτούρας μπορεί να ταυτίζει αναποφεύκτως και ως εσχάτη λογική συνέπεια το “κότα και κλεφτοκοτάς είναι έν”, αλλά αυτό όμως δεν θα ήταν δυνατόν να συμβεί αν λάσπη και λασπάκος δεν ήταν επίσης έν. Κάθε ναυαγισμένος παρακμίας, ως γνωστόν, καθρεπτίζεται ο ίδιος νομοτελειακά και κατά πάσα λογική και πραγματιστική ανάγκη στα  ασυνάρτητα λεγόμενά του, μέσα από τα οποία διαγιγνώσκεται ασφαλώς τι τον βασανίζει πάνω στον εαυτό του σε τέτοιο βαθμό μάλιστα ώστε να το “εξορκίζει” προς όπου να’ ναι με ψυχραιμία αφρίζοντος δισκίου.

Λες και θα ενδιαφερόταν κανείς να μάθει τους βαθύτερους τρόμους και αγωνίες μιας διαταραγμένης προσωπικότητας.

Πράγμα τραγικά ασήμαντο και αδιάφορο σε μια χώρα που, από ένα σημείο και μετά λόγω βλακείας και παθητικότητας συνεχίζει να βασανίζεται  χωρίς να μπορεί να διαγνώσει,

 

 

πως αν δεν παρατήσει την ρεμπέτικη παθητικότητά της και το facebook και δεν βγει στους δρόμους για να σώσει ό,τι μπορεί πλέον από την καταστροφή (αλλά με Ratio, με οργάνωση, με ανθρωπιστικές αρχές, με σεβασμό στον διπλανό, και όχι σαν ξαμολυμένα ζωντανά με …εμφυλιοπολεμικά ανακλαστικά και σύνδρομα ψησταριάς!),

τότε τα πουλερικά-προγλωσσικοί νταήδες θα κατακλύσουν αυτούς τους δρόμους, -τους δρόμους όπου θα έπρεπε να υπάρχουν οργανωμένα πλήθη και όχι αυτά τα μεμονωμένα αλητάκια-,  για να τσιμπολογήσουν σαν λιμασμένα ό,τι βρούν μπροστά τους. Ματαίως όμως, δεν υπάρχει πλέον τίποτα για να φάνε σε μια χώρα, όπου συναντάει κανείς κατά κύριο λόγο,

μια αισχρή παθητικότητα, μια τραγική σχεδόν αυτοματοποιημένη παράδοση άνευ όρων στην μοίρα, μια “διαμαρτυρία” και έναν λαϊκισμό στον γάμο του καραγκιόζη, εν κατακλείδι έναν εσμό ανθρώπων που μην κατανοώντας ψυχολογικά το ιστορικό παρελθόν τους γαυγίζουν προς κάθε μέλλον και κάθε εξέλιξη.

Όμως αν είναι να πεθάνει μια ολόκληρη χώρα (στην ουσία λόγω βλακείας και αδράνειας), τουλάχιστον ας πεθάνει με αξιοπρέπεια και όχι μέσα στην γελοιότητα και την μπόχα.

Κάποιες φορές, αρκεί από μόνο του κάτι τέτοιο για να διαγράψει μια ατυχήσασα πορεία και να κάνει -κατ’ ελπίδα- κάτι νέο να γεννηθεί μέσα από την όλη ιστορική φαρσοτραγωδία.

 

 

 

 

 

1. Η ταύτιση του “προτεσταντισμού” (ό,τι, δηλαδή, καταλαβαίνει συγκινητικώς ο καθείς από αυτήν την λεξούλα-λάστιχο) με την …Λογική(!),  που στο κάτω κάτω και με την πιο οργανωμένη φιλοσοφική μορφή της γεννήθηκε στην Ελλάδα, είναι το τελευταίο κουτοπόνηρο τέχνασμα του ισχυρώς πληττομένου πλην αντιστεκομένου, έστω και ματαίως, γραικοθωμανισμού στην χώρα μας.

“Οι άλλοι είναι …προτεστάντες”, λέγεται συχνώς, “ενώ εμείς, μπορεί μεν να είμαστε τουρκομπουνταλάδες στην σκέψη ακόμα, αλλά έχουμε αγνή και αυθόρμητη καρδούλα”.

Δείτε πόσοι “πιπιλάνε” τον “προτεσταντισμό” ασκέπτως και ακρίτως, πολλώ δε (από πραγματιστική άποψη) ετεροχρονισμένως και με σκοπευτική ικανότητα τέτοια που βαράει ακόμα και έξω από τον γάμο του καραγκιόζη.

Βολική μη σκέψη ή παρωδία σκέψης σε υπερρεαλιστικό τσάμικο μακάκων που απεφάσισαν πως το νερό της βροχής έχει τελικώς ευθύνη που πήγε στις λίμνες και τα ποτάμια.

2. Όπου λείπει η Λογική μην περιμένετε τίποτε περισσότερο από σκορπιούς και φίδια. Φίδια μάλιστα που δεν αφήνουν απλά “πουκάμισα” στο πέρασμά τους αλλά …ζουρλομανδύες.

3. Από τον καιρό του Max Weber, πολλοί θεώρησαν “βολικότερο” να παρακάμψουν τον Marx (τον ουσιώδη Marx, όχι τον Marx-συνθηματολογική καραμέλα όπως τον κατάντησαν), χωρίς αυτό να σημαίνει όμως πως μπόρεσαν να διαβάσουν με κριτικό τρόπο (αν τον διάβασαν  ποτέ) και τον Max Weber.

Τι μένει σήμερα ως πραγματικότητα;

Βεβαίως, σήμερα, τα …αυστηρά ήθη της …Σουηδίας (έχω πεθάνει στα γέλια) μας φταίνε που δεν μπορέσαμε μια χαψιά γης όλη κι όλη στην χώρα μας να την κάνουμε στοιχειωδώς οργανωμένο κράτος!

4. Ποιος “καπιταλισμός”; δεν μπορεί στα σοβαρά να λέει κανείς ότι για την καταστροφή της χώρας μας ευθύνεται κάτι που ποτέ δεν υπήρξε  σε αυτήν!

Πού και πότε ακριβώς είδατε τον καπιταλισμό στην χώρα μας; 

5. Και στην Ισλανδία καπιταλισμό έχουν. Δείτε πώς αντιμετώπισαν εκεί την “κρίση” τους σε χρόνο ρεκόρ, και αναλογιστείτε αν είναι το ίδιο το να ζει κανείς στην Ισλανδία με το να ζει στην Ελλάδα.

Αυτό φυσικά δεν σημαίνει πως ο καπιταλισμός σήμερα δεν βρίσκεται σε “κρίσιμο όριο”. Όμως “όριο”, όχι δικαιολογία για τα αδικαιολόγητα!

6. Ο σε πολλά φωτισμένος Καποδίστριας (που τον καθάρισαν εδώ χωρίς πολλά πολλά) έκανε λάθος όταν εισήγαγε την καλλιέργεια της πατάτας στην χώρα μας.

Τελικώς την δοκίμασαν οι Ρωμηοί, την δάγκωσαν ως εάν ήταν το απαγορευμένο μήλο, αλλά από τότε …έμεινε μονίμως στο στόμα τους να …μπερδεύεται με τα λόγια τους.

7. Η εξαίρετη παρατήρηση του Εμμανουήλ Ροίδη κάποτε πως “πτυελοδοχείο είναι το σκεύος εκείνο πέριξ του οποίου πτύουν οι Έλληνες”, ξεπεράστηκε σήμερα από τις εξελίξεις.

Τελικώς, βρέθηκε ένα πτυελοδοχείο στο οποίοι φτύνουν πάντα …μέσα, τουτέστιν το πτυελοδοχείο του …facebook. “Έξω” (δηλαδή έξω ζωή) έτσι κι αλλιώς …δεν υπάρχει σε αυτή την περίπτωση για να φτύσει κανείς.

8. Το έλλειμμα πραγματικής δοκιμιακής σκέψης στην χώρα μας, φαίνεται από την ποσοτική υπερσυσσώρευση γραπτής “ποίησης” + συμπαρακείμενες γραπτές “κουτσουλιές” προς δημιουργία εντυπώσεων.

Ανθρωποι που δεν έχουν γράψει ούτε ένα (1) δοκίμιο, και ούτε ένα (1) κείμενο κριτικής σκέψης στην ζωή τους, προσπαθούν να παραστήσουν τους …σκεπτόμενους με “κουτσουλιές”. Σε αυτές τις εξ ανάγκης και εξ ανεπαρκείας ολιγόγραμμες κουβεντούλες επιχειρούν να προσποιηθούν κάτι σαν “ζαλισμένη ψευδοθεωρητικότητα” .

Τουτέστιν, πες το όνομα “Χούσσερλ” (για παράδειγμα) κάποιες φορές μαζί με κάτι ημιχωνεμένες μπερδεψούρες, μπας και πιστέψουν ότι …τον έχεις διαβάσει κιόλας.

Κουλοί χασάπηδες, όπως θα έλεγε φίλος ποιητής.

9. Και ένα παράξενο παράπονο που σχεδόν ασυνειδήτως διαπνέει πολλούς ποιηματίες, τουτέστιν, “ήταν ανάγκη, βρε θεέ, να υπάρχει και …ποίηση πέρα από τους στίχους ενός τραγουδιού; μα γιατί να ταλαιπωρούμαστε;!”.

ΔΕΝ έχουν καταλάβει καν ακόμα ΤΙ είναι ποίηση! Ορισματικώς την μπερδεύουν με την στιχουργική είτε του ροκ τραγουδιού είτε του ελληνικού ελαφρολαϊκού.

Εκεί δηλαδή που η λογοτεχνική θεωρία του Λευτέρη Πανταζή και του Σταμάτη Κόκοτα συναντά το “δίκαιο της συμμορίας”.

10. Το “δίκαιο της συμμορίας” κατέστρεψε την Ελλάδα από πριν ακόμα το 1830.

Όταν ο ρωμηός λέει: “φίλε κι αδερφέ μου, εγώ για σένα πέφτω στη φωτιά, εγώ αδελφέ μου και φίλε μου, λέω να ξαναπέσω στην φωτιά” και λοιπές γελοιότητες και αηδίες, να είστε σίγουροι πως το απευθύνει σε μέλος της ιδίας συμμορίας με το οποίο παζαρεύει εκείνη τη στιγμή βρωμοδουλειά.

Το τραγικό σε αυτή την περίπτωση είναι πως αμφότεροι πιστεύουν ότι έχουν …ειλικρινή αισθήματα μεταξύ τους! 

11. Αν δεν ξεμπερδέψουμε ως χώρα, έστω και αργά με εκείνη την ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ που αναπαράγει συνεχώς την κατεργαριά, το σύμπλεγμα της μετριότητας που βαπτίζεται “συναισθηματισμός” (μα αν είναι δυνατόν), την δημαγωγία, την λάσπη, το πατροπαράδοτο γραικικό bullying και την ψυχανωμαλία στην έκφραση και συμπεριφορά, τότε, αυτή η χώρα οδηγείται σε εθνική τραγωδία τέτοια που θα κάνει όλα τα χρόνια της κρίσης μέχρι σήμερα να φαντάζουν ως απλό ξεφούσκωμα του λάστιχου.

12. Μπουκόφσκι και ρεμπέτικα ως το άπειρο. Μα το θεό, ξεράσαμε πια.