Skip navigation

 

 

 

 

 

Η ΑΝΤΑΝΑΚΛΑΣΗ

Σε ένα από τα αριστουργήματα στην ιστορία του κινηματογράφου που έχει να κάνει με τις πολεμικές τέχνες της Άπω Ανατολής, στο “Enter the Dragon” (1973), ο Bruce Lee, για να αντιμετωπίσει κάποια στιγμή τον μεγάλο εχθρό του, εισέρχεται σε ένα δωμάτιο γεμάτο από πολλαπλούς καθρέπτες, στους οποίους σχηματίζεται το είδωλο του δεύτερου.

Παρόμοιο και ανόμοιο μαζί σκηνικό εδώ σε σύγκριση με εκείνο του Περσέως όταν αποκεφαλίζει την Μέδουσα, κοιτώντας το είδωλό της μέσα από την ασπίδα του, στον βαθμό που ο Bruce Lee πληροφορείται και παραπλανάται ταυτοχρόνως, για τις κινήσεις του αντιπάλου του μέσα από τα είδωλα των καθρεπτών, ώσπου να τον εξολοθρεύσει.

Επειδή ο καθρέπτης μπορεί να σε παραπλανήσει μεν, αλλά δεν είναι ποτέ αναληθής.

 

 

ΥΓ. Τόσον ο τίτλος της ταινίας, όσον και η χρονολογία της δίδονται λανθασμένα στις αναγραφές του βίντεο, -προσπεράστε τα- , ήτανε, όμως, το πιο πλήρες που μπόρεσα να βρω όσον αφορά την συγκεκριμένη σκηνή

 

 

 

 

Advertisements

 

 

 

 

Δεν υπάρχει Πνεύμα στην σημερινή Ελλάδα, για τον απλούστατο λόγο ότι δεν υπάρχει καν Ζωή,  ή βρίσκεται η ίδια  σε διαδικασία αποχώρησης από την Μορφή, την Διαφοροποίηση και την Εξατομίκευση, τα πιο απαραίτητα, δηλαδή, για κάθε έννοια “ζωής”.

Η σημερινή Ελλάδα είναι ένας παρδαλός χυλός από διαλυμένα μυαλά, που ώρες ώρες νομίζει κανείς ότι μιλάνε στα πρόθυρα εγκεφαλικού επεισοδίου ή σε κατάσταση συμπαντολογικού Alzheimer.

Τα πάντα απορροφώνται σήμερα στην Ελλάδα. Απορροφώνται στο Τίποτα.

Στην σημερινή Ελλάδα, αν επιθυμείς να παραμείνεις αξιοπρεπής και με το μυαλό σου εν πλήρη λειτουργία, πρέπει να παρακάμπτεις συνεχώς, όπου τα βρίσκεις, όλα τα  ανθρωπάκια-μαριονέτες που έχουν καταληφθεί πλήρως από ασυνείδητα αρχέτυπα που δεν γνωρίζουν και ούτε θα μπορούσαν ποτέ με το διαλυμένο μυαλό τους να καταλάβουν, και πάνω απ’ όλα, να αρνηθείς να παραστήσεις κι εσύ τον καραγκιόζη σε ένα κωμικό “χρηματιστήριο”-φάντασμα πλέον, που τρέφεται από αποσυντιθέμενες αξίες ή από απομεινάρια ιστορικών φλας-μπακ και “παρελθόντων” , κατά πως φαίνονται στον κάθε λωλοστεφανή της γνωστής ρήσης.

Προπάντων, να προσπερνάς – αν δεν μπορείς να εξολοθρεύσεις άμεσα σε μια στιγμή- συμμορίες, πανκς, αλητάκια, τσογλανοειδή, όλους τους λωλοστεφανήδες της συμφοράς από τους οποίους γέμισε αυτός ο τόπος.

Ό,τι μπορεί να κάνει ένας αξιοπρεπής άνθρωπος σήμερα, είναι να προξενεί πόνο και απώλειες στις “προσωποποιήσεις” της παρακμής, μέχρι να γυρίσει ο κύκλος και να έλθει μια νέα Αυγή, έστω και αν -το πιο πιθανόν- αυτή η χώρα δεν υπάρχει τότε, έχοντας παραχωρήσει την θέση της σε κάτι άλλο, άγνωστο ακόμα.

Είναι για πρώτη φορά στην ιστορία, που όταν το πλεούμενο βυθίζεται, πρώτοι βγαίνουν από αυτό οι (πραγματικοί) άνθρωποι, αφήνοντας τα ποντίκια -που ζαλισμένα και υπνωτισμένα δεν το κουνάνε ρούπι από εκεί- να καταποντιστούν μαζί με αυτό.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟΝ ΑΡΧΕΤΥΠΟΝ

 

“Ο θάνατος κυβερνά σήμερα την Ελλάδα”.

(Δημήτρης Δημητριάδης, “Ο Πάτος”, Αύγουστος 2018)

 

Την Ελλάδα σήμερα κυβερνά μόνον ο θάνατος, όπως απεριφράστως, αλλά και τόσον εντυπωτικώς, δηλώνει ο Δημήτρης Δημητριάδης, επειδή πέρα από τους πλέον φανερούς και εξωδήλως λειτουργούντες μηχανισμούς αιτιότητας (απουσία και αφάνεια σοβαρής αστικής τάξης, καταλήστευση του εθνικού πλούτου εκ των έσω, σκάνδαλα, απατεώνες πολιτικοί κλπ. για όλα αυτά ήταν πάντοτε ενήμερος ο ελληνικός λαός, ο οποιος φρόντιζε να αναδεικνύει στην εξουσία ό,τι χειρότερο από ανθρώπινο υλικό στον βαθμό που τον αντανακλούσε και εκπροσωπούσε ριζικά…), επειδή, πέρα, λοιπόν από τους πλέον προφανείς μηχανισμούς αιτιότητας,  η Ελλάδα, κατά την άποψη και συστηματική θεώρησή μας, καθορίζεται από ένα πανίσχυρο, πλην όμως “κατάμαυρο”, αρχέτυπο,  το οποίο την καθηλώνει υπεριστορικώς στο ίδιο ιστορικό σημείο (ένωση αντιθέτων στην πλέον κακοποιό εκδοχή τους:  Χρόνος και Μη Χρόνος με σκοπό την προοδευτική απομορφοποίηση/εξίσωση θανάτου).

Η “απορρόφηση” των μορφών- η απομορφοποίηση, η επιστροφή στο Μέγα Τίποτα  ως κίνηση εναντίωσης στην εξυποκειμενικοποίηση και προσωποποίηση που επιφέρει μια Δημιουργία στον Χρόνο, είναι ό,τι ρημάζει την Ελλάδα εδώ και αιώνες.  Προσωπικά, το ονόμασα κάποτε ως “σύνδρομο της Πνύκας”, στον βαθμό που εκλαμβάνεται διακοινωνικώς, ως ένα είδος μίσους για την ανάπτυξη και την πρόοδο και μια καθήλωση στην άναρχη αρλουμπυβρεοπολιτικολογία, η οποία έχει μόνον σκοπό την πρόχειρη εκτόνωση, την δίψα για αίμα, την εκδίκηση σε προσωπική βάση και όχι την έρευνα των ριζικοτέρων αιτιών,  με δύο λόγια επιζητεί μόνον την απομάκρυνση από το υποκείμενο και όχι την ριζοσπαστική αλλαγή μιας κατάστασης που ως χειρίστη, χειρότερη δεν γίνεται.

 

 

Δεν υπάρχει Αρχέτυπο, και δη μιας κοσμογονικής εκτάσεως και εφαρμογής, που να μην υποστασιοποιείται ποικίλως, τουτέστιν, και επί παραδείγματι, που να μην υποστασιοποιείται ιστορικώς  σε συγκεκριμένα κρίσιμα συμβάντα, αλλά και γεωγραφικώς, γεωμορφικώς, ατομικώς, προσωπικώς.

Στην Ελλάδα, από ιστοριογεωγραφική άποψη, υποστασιοποιείται εδώ και αιώνες το Αρχέτυπο της Απορρόφησης (με ειδικώτερη πολιτική έννοια “το σύνδρομο της Πνύκας”).

Δεν είναι απλά ότι ο Έλληνας “ζηλεύει” ( ο φθόνος, στο βάθος της οπτικής του, δεν είναι παρά υποσυνείδητο αίτημα για επιστροφή σε μιαν πρωταρχέγονη “ουράνια”, “ίση”, κατάσταση μη ακόμα διαφοροποίησης των μορφών)  είναι, κυρίως, ότι ο Έλληνας, όπως κάθε άνθρωπος εξ άλλου, γίνεται αντικείμενο κολοσσιαίων ασυνειδήτων δυνάμεων που αγνοεί, αλλά εν τοιαύτη περιπτώσει, επί συγκεκριμένω σκοπώ που χρωματίζεται “εθνικώς”:  οποιοδήποτε κεφάλι ξεχωρίζει, πρέπει να κόβεται (σύνδρομο της Πνύκας, απορρόφηση σε μια θάλασσα “λαού” χωρίς υποκείμενα, δρομολόγηση επιστροφής στον μέγα Θάνατο του Σύμπαντος).

 

 

Παρατηρήστε πόσον ανεξάντλητοι σε δικαιολογίες, κουτοπονηριές, μεγάλες απατεωνιές, εγκληματικές ενέργειες, που εξωραίζονται ή αθωώνονται ορολογικώς και ψυχοπροδιαθετικώς από μιαν νεκροζώντανη παρεθνική νοοτροπία,  εμφαίνονται οι Έλληνες, όταν είναι να μειώσουν, αλλοιώσουν, συκοφαντήσουν, καταργήσουν, φονεύσουν ο ένας τον άλλον, σε περίπτωση που εγείρεται ζήτημα “πρωτο-φάνειας” και κατίσχυση έργου ή ενεργειών.

Αυτό το πράγμα καταντάει σχεδόν διαβολικό, και γίνεται ακόμα περισσότερον, όταν αναλογιστεί κανείς, πως ο Έλληνας, σχεδόν ποτέ δεν ενδιαφέρεται για τον Λόγο και τον Διάλογο. Σφετερίζεται, στρεβλώνει, κακοποιεί τον Λόγο, προς όφελος ενός μείζονος Ασυνειδήτου που τον ελέγχει αδυσώπητα και τον στρέφει/χειρίζεται συνεχώς ως μαριονέτα, με σκοπό φυσικά, πάντοτε, την “απορρόφηση”.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη μαριονέτα του Ασυνειδήτου στον κόσμο από τον σημερινό Έλληνα.

Η εξήγηση είναι απλή, αλλά όχι προφανής: απλά κάποια μέρη στην υδρόγειο, αναπόφευκτα, θα υποστασιοποιούσαν το Αρχέτυπο. Έτυχε να είναι (και, ή πρωτίστως, αν όχι μόνον)  η Ελλάδα.

 

 

Δύσκολη περίπτωση που λύεται μόνο μέσα από μια ριζική, ανήκουστη, ανηλεή, σιδηρά Επανάσταση, η οποία όσον δεν επισυμβαίνει,τόσον θα γιορτάζει ο θάνατος σε αυτήν την χώρα, ενώ ο απλός καραγκιόζης του λαού, θα δακρύζει αναλογιζόμενος ότι τελικά δεν χρειάζεται τίποτε περισσότερον από “αγάπη μόνο” και ένα πιάτο φαί.

“Τι τα θέλουμε τα πολύπλοκα, ωχ άσε με καημένε”: δόγμα σχεδόν πολ-ποτικό, η Ελλάδα και η Καμπότζη είναι ιστοριαρχετυπικώς αδελφές χώρες.

Δίπλα στην αφελή και κακοήθη μαριονέτα, όμως, τα συσσωρευμένα πτώματα θα παραμένουν άταφα, γιατί όλοι θα έχουν πάει για μπάνιο, σε μια θάλασσα χωρίς υποκείμενα που διαλύει και απορροφάει τα πάντα, πρωτίστως το μυαλό .

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Παραδόξως, ή όχι τόσον παραδόξως, ο πατέρας της ατομικής βόμβας υπήρξε ένα άτομο με βαθεία φιλοσοφική και ποιητική κουλτούρα (ανάμεσα σε άλλα, γνώριζε θαυμάσια σανσκριτικά και διάβαζε την Bhagavad Gita από το πρωτότυπο), αλλά και εξέχων ανθρωπιστής , πολύ ειλικρινής στα πιστεύω του. Είχε πειστεί και αυτός, πως η ατομική βόμβα θα συντόμευε τον πόλεμο και θα έσωζε την ανθρωπότητα από την απώλεια πολλών ζωών ακόμα. Επιπλέον, και ως γνωστόν, οι φιλοκομμουνιστικές τάσεις και συμπάθειές του, τον είχαν κάνει στόχο του FBI, το οποίο τον είχε προγράψει επί σημαντικό καιρό με προληπτική σύλληψη σε περίπτωση εκτάκτου εθνικής ανάγκης!

Στον άνθρωπο Oppenheimer, κατά συνέπεια, μπορούμε να δούμε το σύγχρονο δράμα του ανθρώπου ως εκπτώτου αγγέλου από την μια, αλλά και υποψηφίου αναστάντος Φαέθοντος… Το εωσφορικό δράμα μιας δημιουργίας που παγιδεύεται εκ των προτέρων σε μια ασύλληπτη παγίδα των θεών (του συλλογικού ασυνειδήτου) με το σπέρμα της αυτοκαταστροφής της. Η ζωή είναι προϊόν επανάστασης, αντιμετωπίζεται ως “παράνομη” και πρέπει να επιστρέψει από εκεί που ήλθε. Αυτό το πράγμα, ακριβώς, πρέπει να αρθεί με μια προμηθεϊκή στάση απολύτου θάρρους έναντι του Αγνώστου, επ’ αυτού, επίσης, αποκτάει νόημα, αν το καλοσκεφθεί κανείς η παλιά εβραϊκή καβαλλιστική έννοια της tikkun (επισκευή, επιδιόρθωση του κόσμου, με μιαν ευρεία σημασία),

Ο Oppenheimer “καταπίπτει”, όμως τελεί αναστάσιμος. Παραμένει στο μετέπειτα κάθε εποχής.

 

 

Συντετριμμένος από το θέαμα της πυρηνικής δοκιμής, και απ’ ό,τι έμελε αναπόφευκτα να ακολουθήσει, θα επαναλάβει τους στίχους της “Μπαγκαβάτ Γκίτα”, ως σημάδι πάνω απ’ όλα της ανθρώπινης αδυναμίας (κατ’ελπίδα προσωρινώς , φυσικά) να “αναστρέψει” επί τούτου τα πράγματα.

Στην ινδουική “Μπαγκαβάτ Γκίτα” ο θεός της “απόσυρσης των κόσμων” ο Shiva, μας ομιλεί χωρίς περιστροφές περί του ρόλου και της αμείλικτης προθέσεώς του:

कालो ऽस्मि लोकक्षयकृत् प्रवृद्धो लोकान् समाहर्तुम् इह प्रवृत्तः ।

kālo ‘smi lokakṣayakṛt pravṛddho lokān samāhartum iha pravṛttaḥ ।

Είμαι ο Χρόνος (σ.σ.: με την έννοια του “Θανάτου” εδώ), μεγάλος καταστροφέας των κόσμων, σε αποστολή να καταστρέψω όλο το ανθρώπινο είδος.”.

 

 

Το χωρίο αυτό από την Μπαγκαβάτ Γκίτα, θα επαναλάβει έκπληκτος ο Oppenheimer κατά την δεκάτη έκτη Ιουλίου του 1945, μετά την πυρηνική δοκιμή-πρόβα τζενεράλε στο Socorro του New Mexico, και λίγο πριν από την “επίσημη” ρίψη της βόμβας , όπως προβλεπόταν, άλλωστε, από το “Manhattan Project”.

Ο κωδικός αυτής της πυρηνικής πρόβας τζενεράλε ήταν “Trinity”, και τον εμπνεύστηκε ο Oppenheimer από ένα ποίημα του John Donne.

 

 

Μπορεί, άραγε, η Βόμβα αυτή την φορά να μην πέσει, αλλά να πετάξει πάνω, μεταμορφούμενη σε zeppelin ;

Το θέμα είναι το εξής. Το “πυρηνικό” αρχέτυπο εν πρώτοις είναι κάτι πολύ βαθύ, και δεν είναι της ώρας να το εξετάσουμε διεξοδικώς. Όμως, θα πρέπει να λεχθεί σε κάθε περίπτωση, πως ο “πυρήν” του κόσμου είναι το “Εγώ”.

Αυτό το Εγώ είναι κεφαλαιώδους σημασίας όσον έχει να κάνει είτε με την ανάπτυξη του κόσμου και την έξοδό του σε μια Καινούργια Εποχή, πραγματικά αντάξια της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, είτε με την καταδίκη σε μαζικό πυρηνικό χάος.

Χωρίς το “εγώ” δεν υφίσταται ζωή, αγάπη, ομορφιά. Το να εξαφανίσεις το “εγώ” σου, σε συνθήκες προ-πυρηνικής έκρηξης είναι σαν να καλείς αυτήν την έκρηξη μιαν ώρα αρχύτερα.

 

 

Η “pralaya” (ινδουικός όρος για την μεγάλη διάλυση του , τουτέστιν, διάλυση, απορρόφηση, συγχώνευση), η παρακμή, επιτίθεται πλέον στο κέντρο της ζωής. Σου λέει: “είδες τι κίνδυνο έχει το ‘εγώ’; ας τελειώνουμε πια με αυτό”. Το πιο πονηρό, ίσως τέχνασμα του σύμπαντος. Μόνο που τελειώνοντας με το ανθρώπινο “εγώ”, αναγκαστικά πρέπει να τελειώσεις με την Ζωή.

Υπάρχει μια τρομερή αντινομία, ένα είδος μαύρης φάρσας στην παρακμή που δεν είναι άλλη από το γεγονός ότι εξαφανίζει κάθε φορά την ζωή στο όνομά της! Όπως, ακριβώς, η Φόνισσα του Παπαδιαμάντη.

 

 

Αλλού, όμως, είναι η λύση. Και, σίγουρα, δεν είναι το “πονάει χέρι κόβει χέρι” η ενδεδειγμένη λύση στην ανθρωπότητα. Μπορεί ο Πυρήνας του Κόσμου, το ανθρώπινο Εγώ, να οδηγήσει σε πυρηνικό αφανισμό, όμως είναι ακριβώς αυτό το “εγώ” που μπορεί και να τον αποτρέψει. Ο τρώσας και ιάσεται, σε αυτήν την περίπτωση.

Ένας βαθύτερος εγω-ισμός αυτή την φορά, και θεραπευτικός, του στυλ: “ε δεν φάγαμε τόσην Ιστορία και τόση ταλαιπωρία επί τόσους αιώνες, για να τελειώσουμε την υπόθεση σαν ηλίθιοι”.

Ο άνθρωπος έχει την δύναμη να μην πέσει στην παγίδα των θεών της pralaya. Αρκεί να συνειδητοποιήσει εγκαίρως πως μπορεί, έχει την δυνατότητα, να αποβεί λίγο πιο έξυπνος από τον ίδιον τον εαυτό του.

 

(αναρτήθηκε στο fb, πριν από λίγες ημέρες, επαναναρτάται εδώ συνοδεία επιπροσθέτων φωτογραφιών)

 

 

 

 

 

 

 

ΠΡΟΣΟΧΗ, ΣΤΩΚΕΡΣ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ

 

 

Ο Βασίλης Λαλιώτης είναι γνωστή περίπτωση ψυχοπαθητικής προσωπικότητας και κατ’ επάγγελμα συκοφάντη κατά πολλών ατόμων. Τον έχουν καταγγείλει και διαπομπεύσει δημόσια για τις ενέργειές του αρκετοί λογοτέχνες. Εγώ προσωπικά τον έχω καταγγείλει δυο φορές στην Δίωξη (μαζί με τα φιλαράκια του), αλλά και ονομαστικά στο διαδίκτυο.

Με τις γνωστές κουτοπόνηρες και θηλυπρεπείς τακτικές του, προσπαθεί να μειώσει/δυσφημίσει/συκοφαντήσει επί χρόνια όχι μόνον αρκετούς ανθρώπους ως προσωπικότητες, αλλά και κατ’ έργον.

Η απάντηση είναι απλή, αρκεί να ρίξει κανείς μια ματιά στα “ποιήματα” του Λαλιώτη. Πρόκειται για ατσούμπαλα, εξαιρετικά πρωτόλεια, κατασκευάσματα, που όταν δεν συναρμόζονται με τις πρωτόγονες, εξωπαραποιητικές θεωρήσεις του γραφέα τους (ποίηση γι αυτόν σημαίνει κάτι σαν -φερόμενο ως- …προσωπικό ημερολόγιο και -φερόμενες ως- αναμνήσεις από τα παλιά χρόνια), συνταιριάζονται με τις συκοφαντικές προθέσεις του. Είναι, δηλαδή, συχνά ή κατά πλειοψηφίαν η συνέχεια της λάσπης του σε στίχους μιας πολύ κακής αισθητικής και με ανύπαρκτη την οποιαδήποτε “αίσθηση” γλώσσας.

Ο Βασίλης Λαλιώτης δεν είναι μόνον κακός ή ακατέργαστος ποιητής. Φθονεί επίσης, σαν τρελλός, αλλά με εξαιρετικά ακραίους ψυχοπαθητικούς όρους που τον κάνουν να προσκολλάται στους στόχους του επί …χρόνια .

Όσον έχει να κάνει με εμένα και το έργο μου, το οποίο, ως πλήρως πρότυπο και προϊόν πολλών χρόνων εξαντλητικής προσπάθειας με την ποίηση και το δοκίμιο, και στο βαθμό που απειλεί εμμέσως με λογοκλοπή (!), δηλώνω πως σε περίπτωση που συμβεί αυτό, θα οδηγηθεί στα δικαστήρια για κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας.

Όχι μόνον οι ιδέες και τα concepts μου, αλλά και πολλοι νεολεκτισμοι που χρησιμοποιώ, είναι πρότυποι, σηματοδοτούν την καθαρά προσωπική μου προσπάθεια και ύφος, και είναι όλα κατοχυρωμένα σε ελληνικό και αμερικανικό έδαφος. Κατά συνέπεια, οποιαδήποτε παράνοια ενός κατ’ επάγγελμα συκοφάντη και ψυχάκια στο διαδίκτυο θα αντιμετωπιστεί με τα δέοντα αστυνομικά/δικαστικά μέσα. Ευχαριστώ.

 

 

Ο Πάνος θεοδωρίδης είναι ένας ημιμαθής και, ανά τομείς όπου προσπαθεί να κάνει τον έξυπνο, πλήρως άσχετος γραφιάς, δευτέρας ή εκπιπτούσης διαλογής, με λουμπενικές τάσεις μιας γραφής σε πλήρη σύγχυση και παρομιλία.

Ο ίδιος τελεί επί έτη  σε αγαστή σύμπνοια με τον ψυχοπαθή Βασίλη Λαλιώτη, με τον οποίον ειναι κολλητός φίλος (αυτό ίσως θα μπορούσε να τα λέει όλα…).

Τα κείμενά του μυρίζουν θηλυπρεπή διγλωσσία, στώκινγκ, και συχνά φτάνουν στα όρια της γελοιότητας, μιας και φαντάζουν  ως ευσεβείς ποθοι ενός απομονωμένου ηλικιωμένου με τρελλά απωθημένα.

Δηλώνω, ότι δεν έχω καμμία σχέση με τα γραφόμενά του, ούτε εγώ ούτε τα αγαπημένα μου άτομα, εξ αρχήςκαμμία σχέση με τα αποκυήματα της στώκινγκ φαντασίας του. Προσπαθεί με εξαιρετικά ύπουλο και απίστευτα δειλά “καλυμμένο” τρόπο να δημιουργεί εντυπώσεις κατά όσων φθονεί, αλλά και τον …απορρίπτουν εξ αρχής (οι …ευνόητοι λόγοι, σε αυτήν την περίπτωση προκαλούν …πολλά γέλια).

Δεν τον ξέρουμε, δεν τον γνωρίζουμε, ο άνθρωπος είναι για τα σίδερα ΣΕ Ο,ΤΙ ΚΑΙ ΑΝ ΓΡΑΦΕΙ, ΣΕ Ο,ΤΙ ΚΑΙ ΑΝ ΛΕΕΙ.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Οι δηλώσεις του υπόπτου υποκειμένου που ονομάζεται Αμβρόσιος, δεν πρέπει να εκληφθούν ως “γραφικές”. Τούτο θα ήταν μέγα σφάλμα. Με το άλλοθι του γραφικού, ή της παραξενιάς, ανεχθήκαμε επί δεκαετίες όλα τα σάπια φρούτα της νεοελληνικής καθυστέρησης (μπούλιζ, ψευδόμαγκες, θεούσοι, μισογύνηδες, ομοφοβικοί, μαμαδολάτρες, ρατσιστές, αντισημίτες, ειδικώτερα, ως μια ξεχωριστή κατηγορία που υπερβαίνει τον απλό ρατσισμό, κλπ.). Τις περισσότερες φορές, αυτά τα φρούτα είναι λανθάνοντα, και επιχειρούν ακριβώς να διαφύγουν με το άλλοθι του “γραφικού”. Καμμία επιείκεια. Ανεχτήκαμε τους πάντες, και γεμίσαμε σήμερα στην Ελλάδα από αυτά τα σκατά.

Εξ άλλου, και αυτό θα προβληματίζει πάντα τους “μετριοπαθέστερους” πιστούς, ό,τι είπε ο Αμβρόσιος, συνιστά πάγια θέση της Εκκλησίας της Ελλάδος, η οποία Εκκλησία, και σύμφωνα με τας Αγίας Γραφάς, δέχεται έναν θεό, ανηλεή τιμωρό, που μπορεί να εξολοθρεύει έθνη, ή να τιμωρεί ανθρώπους μέχρι τρίτης και τετάρτης γενεάς, όταν “παρεκκλίνουν από το θέλημά” του.

 

 

Οι δηλώσεις αυτού του υποκειμένου, συνεπώς, δεν συνιστούν μια “παρέκκλιση”. Απλά, η Εκκλησία αποφεύγει συνήθως τέτοιες εμπρηστικές δηλώσεις -απολύτως σύμφωνες με το “πνεύμα της”- επειδή, δεν ακούγονται, ομολογουμένως, και τόσον καλά, ακόμα και από τα πιο πιστά ποίμνια.

Κυρίως, είναι που ο φασισμός δεν πρέπει να γραφικοποιείται πλέον. Ο Αμβρόσιος είναι το έσχατο και πιο παρδαλό δείγμα  μιας  οριακής σχιζοφρένειας του Έλληνος ανθρώπου σήμερα. Εκείνης της σχιζοφρένειας που τον συμβιβάζει μια χαρά με τα κομπιούτερς (ακόμα και όταν πάσχουν από τον …αριθμό του θηρίου) και την πληροφορική από την μια, με την πιο μαύρη εικονοποίηση του θεού κατά τα πατρικά πρότυπα ισχύος και ανάληψης κάθε ευθύνης προς χάριν του πιστού.

Όσον δεν αποκωδικοποιούνται και ερμηνειολογούνται τα θρησκευτικά περιεχόμενα και αρχέτυπα σύμφωνα με μια νοολογική προοπτική που εκμεταλλεύεται τις δυνατότητες του μυαλού και της αναλυτικής σκέψης, όσον αυτό το μέγιστο καθήκον θα παραμένει ακόμα ανεκπλήρωτο,  τόσον η “θεούσικη” σχιζοφρένεια μέσα στον μέσο Έλληνα θα βαθύνει, και τόσον, με τον έναν ή τον άλλον τρόπον, είτε με χριστιανικό επίχρισμα είτε όχι, θα γεμίσουμε από “Αμβρόσιους”,   στην άθλια συμπεριφορά και τον φανατισμό,κατά δήλωσιν  ένθεους ή άθεους, χριστιανούς ή μη, δεν έχει σημασία.

 

 

 

 

 

 

 

 

Η Ελλάδα σήμερα είναι το πτώμα μιας γειτονιάς παλαιού τύπου.

Τα θύματα στο Μάτι και την Κινέτα, θύματα μιας ασύλληπτης τραγωδίας, η οποία, όπως και άλλες, δεν είναι παρά το προ-ετοιμασμένο έγκλημα που λέγεται “Ελλάς”, αυτήν την φορά στο πεδίο της πιο επικίνδυνης οικιστικής πολιτικής στον κόσμο, με συνεργούς, φυσικά, τόσον τους “πάνω” όσον και τους “κάτω”,

αυτά τα θύματα λοιπόν, περιφέρονται ωσεί φάσματα μιας νεκρής εποχής που παράγει μόνον θάνατον, στο ασυναρτησείον και πτωχοπροβολείον του facebook, ενώ τα απανθρακωμένα πτώματα, ακόμα και όταν δεν επιδεικνύονται δημοσίως σε φώτο, δεν παύουν να είναι το σημείο περιφοράς του σημερινού αμήχανου, αγελαίου φασμανθρώπου του fb, ο οποίος πασχίζει να αποδείξει στους άλλους ηλεκτρονικούς μικροκύκλωπες την συντριβή του και την διακαή μέριμνά του για την ανθρώπινη ζωή.

Φαύλος Κύκλωψ ο σημερινός φασματικός Έλλην της αποσύνθεσης. Και με τα δύο πόδια μέσα στο φέισμπουκ, έξι πόδια κάτω από την γη, θέαμα της ηλιθιότητας, της αναξιοπρέπειας και της αποκτήνωσης, επί του οποίου, πραγματικά, οι  ερευνητές του μέλλοντος, -όταν κάτσουν να ρίξουν μια ματιά για το πώς τελούνταν τα κοινωνικά μέσα της εποχής μας στην Ελλάδα-, θα μείνουν με το στόμα ανοιχτό.

 

 

 

 

 

 

 

 

Καλά  μπάνια, σε όλους τους φίλους και αναγνώστες, εύχομαι, και να περνάνε ωραία κατά την διάρκεια των διακοπών!

(φώτο: παραλία Αλυκών στο Βόλο, 1930)

 

 

 

 

 

 

 

 

Θα ήθελα να πω προς όλους τους φίλους και αναγνώστες, πως οι αναρτήσεις κατά την υπόλοιπη θερινή περίοδο, πρέπει να αναμένονται σε καταφανώς αραιότερη βάση στο παρόν ιστολόγιο, λόγω εκτάκτων ασχολιών, αλλά και ξεκούρασης για λίγο καιρό από την επίπονη διαδικασία της γραφής, πάνω στα γνωστά θέματα που με ενδιαφέρουν εδώ και σημαντικό χρονικό διάστημα.

Η όλη ενασχόληση πάνω στα εν λόγω θέματα,  που ανεπτύχθησαν κατά τα δύο τελευταία χρόνια,  υπήρξε συστηματική και συχνά εξαντλητική, μιας και πρόκειται για εκτάσεις δοκιμιακής γραφής μάλλον ασυνήθιστες, και ως εκ τούτου, τελούνται, κατά μείζον ποσοστό,  σε “αχαρτογράφητες” ακόμα περιοχές.  Βέβαια, υπήρξαν και πιο τυπικώς αναμενόμενα θέματα για τα δεδομένα του ιστολογίου, ήτοι ποιητικές αναρτήσεις, δοκίμια επί της ποίησης κλπ.

Υπήρξαν, ακόμα, -αξίζει φυσικά να λεχθεί και αυτό-,  όλως έκτακτες -και βραχύβιες- αναρτησιακές “περιστάσεις” (Ελλάδα είναι εδώ, πρέπει αναγκαστικά να γίνεσαι άνθρωπος για …”όλες τις δουλειές”).

Οι φίλοι αυξάνονται, οι δε -κατά την φαντασίαν τους- “εχθροί” (άνθρωποι με εμφανή ψυχολογικά προβλήματα και με σύνδρομο μειονεξίας και ψυχοπαθολογικής προσκόλλησης σε άλλους), οι ίδιοι, και το κατά δύναμιν χειρότεροι.

Ευχαριστώ, μέσα από την καρδιά μου τόσον τους αφοσιωμένους αναγνώστες, όσον και τους λιγότερον αφοσιωμένους ή πιο περιστασιακούς αναγνώστες.

Θα τα λέμε, φυσικά, αλλά, όπως προελέχθη, λίγο αραιότερα για τους επόμενους δύο μήνες.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΤΟ ΑΪ ΚΙΟΥ ΧΑΛΙ/ΚΙΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ “ΑΝΤΙΚΟΜΦΟΡΜΙΣΜΟΣ”, ΑΛΛΑ ΕΛΑΦΡΟΠΕΤΡΑ
.

Ο λόγος που η κλινική τρέλλα δεν μπορεί να ηρωοποιήσει ή να εξωραίσει κάπως την μετριότητά της, οφείλεται στο ότι

τα καρποφόρα δένδρα, ως γνωστόν, πετροβολούνται πάντα, και σε μόνιμη βάση, από τις μετριότητες όλων των εποχών με ό,τι αρλούμπα, παράνοια και συκοφαντία επέλθει προχείρως στην κεφαλή τους,

ενώ κατά πάσα εμπειρική ή λογική νομοτέλεια, δεν αναμένεται πως οι πέτρες κάποτε θα δενδροβολούνται.

Ως εκ τούτου, η εκάστοτε ανά τις εποχές μετριότητα επί μακρόν μεν μεμαλάκισται, δίχως, ωστόσο , να παρατηρηθεί ποτέ η ανάνηψή της σε κάτι παραπάνω απ’ ό,τι ήδη ήταν και έμελε εικότως να είναι.

Επειδή το μυστικό της μετριότητας έγκειται πάντα στην διαφορά και σχέση ανάμεσα “είναι προς εαυτόν” και “είναι προς άλλους”.

Όποιος δεν αντέχει τον εαυτό του ούτε για ένα λεπτό, δεν μπορεί να αντέξει ούτε για μισό λεπτό τους άλλους.

 

 

Δεν έχει σημασία το αν οποιοσδήποτε κλινικά ηλίθιος, ή με εμφανείς περιορισμούς εννοιολογικής πρόσληψης, αδυνατεί να επεξεργαστεί εγκεφαλικά,

το ότι ο ο κακός ποιητής βρίσκεται πάντα σε αντιπαλότητα με πρόσωπα, ενώ ο καλός ποιητής μονάχα με την εποχή του.

Σημασία, πρωτίστως, έχει να συνεχίζει φιλοτίμως και εμμονο-σαϊκο-κολλητικώς, να μην καταλαβαίνει ούτε την εποχή ούτε, ούτε τι σημαίνει καλός και κακός ποιητής, ούτως ώστε να δίνει εν αντιστρόφω ένα μέτρο σε καταβοθρολόγηση κάθε έννοιας άι κιου, ότι η εξατομικευμένη διάνοια και το εις μάτην προσδοκούμενο “μαζικό” ελαφρό  συναίσθημα, ευτυχώς, δεν έχουν καμμία σχέση μεταξύ τους, ει μη μόνον συμπτωματική ή ιστορικώς εκ των πραγμάτων συμπεριστασιακή.