Το άλμα στον ουρανό προϋποθέτει την καθίζηση στην γη.

Αν ο κόσμος είναι κινηματογράφος, τότε οι άνθρωποι δεν είναι ακριβώς οι κομπάρσοι-πρωταγωνιστές της ταινίας. Μάλλον το κοινό που συνωστίζεται ιδιαίτερα αγχωμένο έξω από τα ταμεία για να την δει , τη στιγμή που η προβολή έχει αρχίσει εδώ και πολλή ώρα.

Η Ιστορία είναι σαν τα νάζια των ερωτευμένων γυναικών όταν δεν περνάει το “δικό” τους. Επιχειρώντας να επιτύχει ένα ζητούμενο, εν τέλει επιτυγχάνει πολλά από τον αποδέκτη και τον στόχο του “καμώματος”. Ποτέ όμως αυτό που της είχε περάσει από το νου πρώτα. Η Ιστορία σαν ερωτευμένη γυναίκα κλείνει τα παράθυρα αφήνοντας μονίμως την πόρτα ανοιχτή. Ό,τι όμως είναι πιο φανερό και πιο ευδιάκριτο, αυτό ακριβώς παρατηρείται και πιο δύσκολα από τους δύο πρωταγωνιστές. Την Ιστορία και το υποκείμενο της Ιστορίας. Την ναζιάρα γυναίκα και τον ψύχραιμο παρατηρητή. Την ζωή και τον χρόνο της ζωής ενός ανθρώπου. Την προετοιμασία και αναποφασιστικότητα για την εξέγερση μέχρι την ίδια την εξέγερση καθεαυτή.

Όταν δυο χίμαιρες είναι ασύμπτωτες μεταξύ τους παράγεται η φιλονικία. Όταν συγκλίνουν μεταξύ τους παράγεται ξανά η φιλονικία αλλά στους άλλους. Οι διακοινωνικές σχέσεις είναι στη πραγματικότητα οι κόμβοι συμβιβασμού και σύγκρουσης ανάμεσα σε λειτουργικές χίμαιρες. Το όλο αυτό ονειρικό δίκτυο καλείται αλλιώς και προοπτική.

Άνθρωπος λέγεται το ζώον που θέλει να πρωταγωνιστεί.

Θά’λεγε κανείς πως η ανακάλυψη του κινηματογράφου έγινε για να επιφέρει μια νέα αυτοσυνείδηση στην ανθρωπότητα. Στην προσπάθειά τους οι άνθρωποι να υποκρίνονται ακόμα και προς τον εαυτό τους για να νοιώσουν πρωταγωνιστές στην ταινία της καθημερινότητάς τους, αλλοτριώθηκαν συμπεριφορικώς σε τέτοιο βαθμό ώστε τους ήταν αδύνατον πλέον να θυμηθούν πώς ήταν η ζωή “έξω από το πανί”. Υποαπασχολούμενοι πρωταγωνιστές σε φτηνά b movies, και μοιραίοι θεατές σε παλιοκαιρισμένα καθίσματα ανήγγειλαν τη νέα δόξα των ημερών με τρόπο σιωπηρό, ωσάν ο πρωταγωνιστής να ήταν ένα ανομολόγητο μέσα στην πλήρη εμφάνισή του μυστικό. Ο καθένας προσπαθούσε να είναι ο πρωταγωνιστής και κανένας δεν ήθελε να είναι κομπάρσος. Και όμως περνούσαν όλη τη ζωή τους στην προσπάθεια να κάνει ο ένας τον άλλο κομπάρσο του, όχι φυσικά χωρίς αμηχανίες και έντονες διαμαρτυρίες ένθεν κακείθεν. Αυτός ο διηνεκής σάλος απετέλεσε την πρώτη πλήρη και τετελεσμένη Βαβέλ στην ιστορία της ανθρωπότητας

Η μικροαστική τάξη είναι η κατ’εξοχήν ονειρική τάξη. “Πιασμένη” άγαρμπα στο δίχτυ των μικροεπιδιώξεων-μικροαπολαύσεων-μικροεκδικήσεων της, ονειρεύεται πάντα μια πιο πρωταγωνιστική διαχείριση αυτής της μικρότητας. Όμως μονάχα η ιστορία  (ή ο θεός)  μπορεί να φέρει πραγματικά τους ανθρώπους σε πρωταγωνιστικό ρόλο και όχι ο ατομικός πανικός έναντι του προσωπικού χρόνου που διαφεύγει όπως το αέριο από το μπουκάλι.
Από αυτή την άποψη η μικροαστική τάξη είναι άτυχη. Όντας ο  κομπάρσος της ιστορίας μπορεί να διαμαρτύρεται μόνο με τα ιδιωτικά “όνειρα”. Όνειρα που θα καταλήγουν από τον ένα κάλαθο των αχρήστων στον άλλο, στο βαθμό που η ιστορία μπορεί να κάνει  “δεκτά”  μονάχα τα αναμορφωτικά όνειρα των πρωταγωνιστριών τάξεων.  Και πάντα ο μικροαστός κατά τάξη και κατά συνείδηση (το δεύτερο είναι ο όλεθρος όχι το πρώτο)  θα επικεντρώνει τα βέλη διαμαρτυρίας του προς μια αφηρημένη και απογυμνωμένη από κάθε ιστορικό προσδιορισμό “ζωή” επειδή δεν εισακούει τις προσευχές του, τη στιγμή που θα έπρεπε απλά να συγυρίσει πρώτα το κελλί του , για να μην κάθεται συνεχώς κάτω στο πάτωμα της ιστορίας.