Το βλέμμα στο παρελθόν είναι και μια αναμονή για τον ερχομό ενός άλλου παρελθόντος. Η ανθρωπότητα πριν ετοιμάσει το μέλλον της θέλει πάντα να “ανακαινίσει” το παρελθόν της, Η όλη διαδικασία κατά κανόνα καταλήγει σε μια παράδοξη μείξη τυμβωρυχίας και λειτουργίας επιτροπής ανάκρισης. Υπήρξαν τόσα “παρελθόντα” στην ιστορία της ανθρωπότητας όσα και “μέλλοντα” ακριβώς.

Το τέρας της Χίμαιρας είναι ο ίδιος ο Ουρανός αναποδογυρισμένος και βυθισμένος στην οπή της γης.

Η λατρεία της μηχανής επιφαίνεται πάντα με προϊστορικούς όρους. Η αυτοματικότητα και η ακρίβεια στη κίνησή της υποβάλλει συνεχώς την ιδέα της πλήρως επιτυχούς επιβιώσεως ανάμεσα στα δάση και τις ζούγκλες των συγχρόνων κοινωνιών. Στη πραγματικότητα μια μηχανή είναι ένα τοτέμ ενώ οι τελετουργίες πέριξ αυτής δεν είναι άλλες από τις ίδιες πάντα καθημερινές κινήσεις και συνήθειες των ιθαγενών των πόλεων στους οποίους όμως επ’ουδενί δεν έχει αφεθεί κάτι από την μεγαλοπρέπεια της προϊστορίας.

Το μεγάλο αεροπλάνο του κόσμου έχει τον Όμηρο ως κινητήρα του, τους αττικούς τραγωδούς ως άτρακτο, τον Σαίξπηρ ως σύστημα εξαερισμού και τον Wagner ως τα πτερά του.
Στις θέσεις των επιβατών κάθονται όλοι και κανείς, ενώ στο πιλοτήριο…Στο πιλοτήριο είναι ο μέσος καθημερινός άνθρωπος που αποφάσισε να γίνει αεροπειρατής.

Οι νύχτες δεν είναι σκοτεινές, οι μέρες δεν είναι φωτεινές: τούτη την αλήθεια ακόμη και η ποίηση δεν μπορει να την “κυριολεκτίσει” και απλά την “μεταφέρει”. Η πραγματικότητα κάποτε γίνεται το αποσιωπημένο και πολύ διστακτικό μυστικό της ποίησης καθώς -και παραδόξως- η δεύτερη ήδη υπερβαίνει σε πραγματικότητα την πρώτη κατά πολύ.

Όταν μια ιστορική εποχή δύει, όλα τα φώτα στα σπίτια είναι ανοιχτά. Όμως τίποτε πλέον δεν κατοικεί εντός.

Οι πραγματικά δημιουργικοί άνθρωποι δεν είναι αυτοί που κατανοούν τις απαιτήσεις της εποχής τους καλύτερα. Αλλά εκείνοι που δημιουργούν ακόμα καινούργιες απαιτήσεις επί της εποχής τους. Απαιτήσεις που η τελευταία συχνά αδυνατεί να τις κάνει δικές της και περιορίζεται απλώς στο να παρακολουθεί τους πρωτοπόρους σα να ήταν αυτονομημένες ανθρώπινες σκιές που δεν νοιάζονται ιδιαίτερα να επανακολληθούν επί των σωμάτων.

Η ιστορία είναι μια ρηχή λίμνη επί της οποίας πλέουν ιδιαίτερα βαρειά πλοιάρια…Τα μισοβυθισμένα σκάφη τα άγνωστο πότε θα συνεχίσουν τον πλου τους ξανά, είναι η αλύγιστη δυνατότητα των αιώνων να κρατούν τον άνθρωπο δεσμώτη της πιθανότητας. Η δε περιφορά του ηλιακού δίσκου πάνω από το τοπίο λέγεται πως ουδεμία σημαντική αλλαγή επιφέρει. Τα σκάφη παραμένουν το ίδιο σκεφτικά.

Η λήθη είναι ο προθάλαμος της συντέλειας. Τόσο τα μεγάλα ιστορικά γεγονότα όσο και τα περιστατικά που ανατρέπουν τις ζωές των ανθρώπων προκύπτουν από την ανάγκη των τελευταίων να ξεχνούν. Είναι μια κίνηση “αδειάσματος” συσσωρευμένης ιστορίας, είτε καθολικής είτε ατομικής, μια “αποφόρτιση” του κόσμου σε ανύποπτο χρόνο. Στο τέλος όμως πάντα κάτι γίνεται και η ζωή συνεχίζεται. Οι άνθρωποι ξαναρχίζουν να θυμούνται τα πάντα, ενώ η άβυσσος που ξεκλειδώθηκε συνεχίζει και περιπολεί ανέστια έως το τέλος του χρόνου.

Ο άνθρωπος συναντάει τις σκέψεις του στη πραγματικότητα.

Αντι-Γουώρχολ: η εποχή που κατάφερε το αδιανόητο· να δώσει στον καθένα τα δεκαπέντε λεπτά ασημότητας που δικαιούται.

Το να είσαι έξυπνος, είναι από μόνο του και πάνω απ’ όλα μια κίνηση απομεμακρυσμένου ανθρωπισμού. Οι νεοφώτιστοι έξυπνοι πιστεύουν το αντίθετο εξ αιτίας της επιθυμίας τους να”ελέγχουν”. Ο πραγματικά έξυπνος άνθρωπος όμως δεν θέλει να κυριαρχήσει στα πράγματα αλλά να τα “παρατηρήσει”. Δηλαδή, το πιο απόλυτο είδος κυριαρχίας.

Το αδιανόητο είναι ο σκληρός πυρήνας και η ουσία του πραγματικού. Αυτό που κάνει ένας ποιητής δεν είναι τίποτε άλλο από το να μεσολαβεί επί των διαπραγματεύσεων ανάμεσα στους ανθρώπους και το αδιανόητο, έτσι ώστε οι πρώτοι να υποδεχθούν κάποια στιγμή το δεύτερο με κάπως λιγότερο τρόμο.

Η δύση μιας ιστορικής εποχής ποτέ δεν οδηγεί αυτόματα σε ανατολή. Χρειάζεται πρώτα να εξαντληθούν όλα τα αποθέματα φωτός που κατά ένα απρόσμενο τρόπο έχει το ίδιο το σκοτάδι, και τα οποία προηγουμένως δεν ήταν συνειδητά. ΄Η αλλιως, μια εφεδρική μπουκάλα οξυγόνου που τη χειρίζεται ο δύτης για να ανακαλύψει έκπληκτος μόλις αναδυθεί πως δεν υπήρχε.

Απότομα και αργά θα εκκινήσει ο μύλος των γεγονότων  όταν μπροστά του ολόκληρη η ανθρώπινη έκταση θα βυθίζεται σε μια ήπια νάρκη καλοκαιρινής νύχτας. Και τα όνειρα θα αιωρούνται διστακτικά για λίγο στην ατμόσφαιρα μην μπορώντας να προειδοποιήσουν κανέναν.