Ο κόσμος είναι το μεγάλο φλας-μπακ του θεού.

Ο κόσμος όλος είναι η μυστική αλληλογραφία του θεού με τον εαυτό του. Η συγγραφή της ποίησης δεν συνίσταται σε άλλο τι από το να παραβιάζεις αυτό το κρυφό συρτάρι ξεχνώντας μετά να το κλείσεις πάλι.

Ο μείζων ανασυρμός της τέχνης σε περίοπτη θέση εντός της ψυχής των υποψιασμένων, τούτο είναι το χρέος του καλλιτέχνη. Και όχι τα ψιλικατζίδικα και τα μικρομάγαζα.

Φαντάσου, λέει, μήτε τα μεγάλα οράματα μηδέ και οι τεράστιες ναυλώσεις των εποχών για το νέο μιλλένιουμ να είναι η μεγάλη αλλαγή. Αλλά ένα ξαφνικό τσαφ, το ανεβοκατέβασμα ενός διακόπτη φωτός στο δωμάτιο καθώς ανοιγοκλείνει το βλέφαρο του θεού, και ιδού, η Εδεμική έκταση που απορρίπτει την εντύπωση του κόσμου και εγκαθίσταται στο οπτικό πεδίο με παιδική θρασύτητα.

Ένα πολυνησιακό εδεμικό ξέφωτο στοιχειώνει πάντα την οργή των ανθρώπων. Ο λόγος που θυμώνει κάθε άνθρωπος, ανεξάρτητα από αφορμές και περιστάσεις, είναι γιατί ακόμα υπάρχει ως “ιστορικό” ον και όχι ως “μη-ιστορικό” τέτοιο.

Το να αφήνει κάποιος την γη για τον παράδεισο, αυτό είναι πιθανώς -κατά πώς θρυλείται- κάτι ωφέλιμο. Το να αφήνει όμως κάποιος τον παράδεισο για τη γη, αυτό από μόνο του μπορεί να καλλωπίσει κάπως την ωφέλεια και την αφέλεια του παραδείσου. Ο ποιητής είναι ένας εκπεσών άγγελος που σε αντίθεση με όλους τους άλλους εκπεσόντες αγγέλους του σωρού, γνωρίζει ότι έχει “εκπέσει” και συνηθίζει στην καθημερινή ζωή του να ομιλεί με προσποιητή αντιστροφή περί αυτής της πτώσεως ως έαν ήταν άνοδος. Εξ αυτής της ηθελημένης συγχίσεως είναι αδύνατον να διαπιστούται επαρκώς αν ο παράδεισος είναι ψηλά ή χαμηλά, έξω ή μέσα. Έτσι κι αλλιώς όμως, ο άνθρωπος βάλλεται πανταχόθεν απ’αυτόν.

Και η περιφορά του Επιταφίου, ένα ανηλεές τοτέμ σε θεσπέσια ρομποτική κινήση που ερημώνει ακόμα περισσότερο τον κόσμο με τρομαχτική συνείδηση και σοφία.

Ο έρωτας είναι η απόσταση, όχι η εγγύτητα. Η απροσδιόριστη γλώσσα που ηχεί ευχάριστα στ’αυτιά, όχι η μητρική γλώσσα. Το ξένο και όχι το οικείο. Ο έρωτας είναι ανοικειότητα.

Η καταγραφή και τ’αρχεία είναι η κόλαση. Παράδεισος είναι το σβήσιμο κάθε ιστορίας. 

Φυσώντας τον ύαλο της στιγμής παράγουμε το βιτρώ της αιωνιότητας.

Η Κόλαση μπορεί να είναι κάποτε προτιμητέα από το Παράδεισο για τον ίδιο λόγο που και η Ποίηση καθίσταται συχνά πιο συναρπαστική και από την τελική Αλήθεια: επειδή ακριβώς είναι γνωστό πως η προσμονή τις περισσότερες φορές είναι πιο επιθυμητή από την κατάληξη, χωρίς να έχει καμμιά σημασία αν από την άποψη της αιωνιότητας μια πορεία έχει ήδη καταλήξει όταν ξεκινάει, αφ ης στιγμής εκδηλώνεται η πρόθεση να αρχίσει. Αυτό το τελευταίο είναι η μοναδική εγγύηση ασφαλείας που μπορεί να έχει η δημιουργία έναντι του ιδίου του εαυτού της.

Και βέβαια ο έρωτας δεν είναι μόνον τερματισμός και επανεκκίνηση του ατόμου αλλά και και ουσιαστική απόσυρση ολόκληρου του κόσμου. Αν ο τελευταίος φαίνεται πως συνεχίζει να υφίσταται, αυτό δεν είναι τίποτε άλλο παρά οπτική παραδρομή, ένα λάθος κεκτημένης συνήθειας. Το φως ποτέ δεν φωτίζει δυο πραγματικότητες μαζί.

Το μεγαλείο του έρωτα έγκειται ακριβώς σε αυτό: ότι παραμένει η κατ’ εξοχήν αντικοινωνική, εξωιστορική κίνηση. Εκεί που τα πάντα στη καθημερινότητα και τον κόσμο εργάζονται για να νοηματοδοτήσουν την Ιστορία, ο έρωτας αντίθετα προσπαθεί να την απενεργοποιήσει.

Νερά δεν υπάρχουν, μόνο η θάλασσα. Ύψος δεν υπάρχει, μόνο τα βουνά. 

Τα άδεια στρείδια των εποχών στη θάλασσα του χρόνου…Ο μάργαρος απαρχής κόσμου θα εντοπιστεί μόνο στα χρυσαφένια μάτια του ορώντος.