Η εξέγερση είναι η πραγματική περιουσία της ανθρωπότητας.

Ο,τιδήποτε αν θέλει να επιβιώσει πρέπει να πεθάνει. Για να ζήσει απλώς, αρκεί να είναι σταθερά νεκρό.

Πραγματικότητα καλείται η εκάστοτε προτιμώμενη φαντασία.

Η κωμική διάσταση στον έρωτα σιγοφλέγει την αγάπη στην εσχάρα των καθημερινών πράξεων, όσο ασήμαντες και αν είναι οι τελευταίες. Το γέλιο είναι η συνουσία πριν την συνουσία, η πλήρης καθυποταγή του κόσμου σε πεδίο κωμωδίας ενώπιον των ερωτευμένων.

Ο άνθρωπος είναι πάντοτε το αποτσίγαρο, ποτέ το ολόκληρο τσιγάρο από το πακέτο. Συνήθως δεν είναι ευκρινές αν είναι ακόμα αναμμένο ή πατημένο. Είναι ακίνητο χωρίς να περιμένει, σαν οφθαλμός που δεν εστιάζει, βιαστική σφραγίδα στη τυχαία εποχή, ο συμπυκνωμένος υετός της κρυπτογραφίας .

Η χρησιμότητα της τεχνολογίας δεν είναι πρωτίστως πρακτική αλλά ποιητική. Η τεχνολογία είναι η ψυχή του ανθρώπου αναποδογυρισμένη στον τάπητα της φαντασίας των εποχών, όπως το γάντι που είναι γυρισμένο τα μέσα έξω. Το ποιητικό εδώ είναι ότι ο άνθρωπος φοράει αυτό το γάντι έτσι εξώψυχο και το χρησιμοποιεί.

Ποίηση είναι μια ομπρέλλα που ανοίγει στο δρόμο την ημέρα που δεν βρέχει καθόλου, και επιστρέφεται στο σπίτι βρεγμένη.

Η ποίηση είναι το νέκταρ της ανθρωπότητας που σερβίρεται παγωμένο σε άδειο ζαχαροπλαστείο.

Η ποίηση είναι η μεγαλόψυχη αταραξία του κόσμου. Το μοναδικό ανυπόστατο λιμάνι στο οποίο μπορούν να καταπλεύσουν με ασφάλεια όλα τα πλοία της πραγματικότητας.

Έκταση ονείρου καλείται η πλήρως λειτουργική ασυμβατότητα της ζωής με τις λέξεις.

Η Ζωή και η Ποίηση είναι δυο δίδυμες αδελφές των οποίων οι γονείς ειναι διαφορετικοί.

Η πραγματικότητα είναι η παρωδία της φαντασίωσης και η φαντασίωση η ορκισμένη κουστωδία του πραγματικού. Η φαντασία όμως συνιστά την βαθύτερη πραγματικότητα, ή μια ορθότερη κατανομή της πραγματικότητας επί των γεγονότων, – ένας ταχυκίνητος μύλος εκδήλωσης κάθε δυνατότητας σε Ολλανδία υπαρκτή μα εκτός γεωγραφίας.

Τέχνη είναι η επανάληψη της καθημερινότητας χωρίς τα περιττά. Χωρίς να έχει σημασία αν τελικώς ολόκληρη η καθημερινότητα είναι περιττή. Ο ικανός καλλιτέχνης χειρίζεται με πρέποντα τρόπο αυτή την αντίφαση.

Μιας ελαχίστης αφής ονειρικής, το μέγα παλάτι του χρόνου καθώς κατεργάζεται το απλόχερο σκοτάδι.

Στο μεταίχμιο μεταξύ δισταγμού και τόλμης κρύβεται όλη η ηδονή ανάμεσα στα φύλα. Και στα σύνορα μεταξύ ομιλίας και σιωπής, η αιώνια φλόγα του ανθρώπου.