Ο άνθρωπος δεν περιορίζεται ποτέ από την Ιστορία. Η παρουσία του μπορεί να είναι έγχρονη, αλλά το πνεύμα του είναι άχρονο. Έως τώρα, το πλεόνασμα της συνείδησής του το διαχειρίστηκε είτε η Μεταφυσική (έτσι όπως την γνωρίσαμε από τον Duns Scotus έως τον Fichte και τον Bergson), είτε η Θρησκεία.
Η Ποίηση θα μπορούσε να είναι ένας εναλλακτικός τρόπος διαχείρισης του αχρόνου πλεονάσματος του ανθρώπου, εάν δεν ήταν πιθανώς κάτι πολυτιμότερο: ο μόνος έξυπνος ή κατάλληλος τρόπος για να απαλλοτριώνονται τόσο η Μεταφυσική όσο και η Θρησκεία, προς όφελος του καθαρού Πνεύματος.
Η Ποίηση συνεπώς δεν έρχεται να αντικαταστήσει ή καταργήσει την Μεταφυσική και την Θρησκεία, αλλά τις διαμεσολαβήσεις τους. Η μεγαλύτερη αμεσότητα που προκύπτει, δεν μπορεί παρά να θέσει κάποτε ως αίτημα και αυτή την ίδια την κατάργηση της Ποίησης ως διαμεσολάβηση.
Ή αλλιώς, το άλμα από την αλήθεια της Ποίησης στην Ποίηση της Αλήθειας.
