Αισθάνομαι ότι το Moments of Eternity έχει κλείσει ήδη ένα “κύκλο” ανάπτυξης, και έτσι θα το αφήσω προσωρινά για κάποιο καιρό.
Αντ’ αυτού, θα λειτουργήσει κατά πάσα πιθανότητα ένα καινούργιο project, το “Century Camera II” , το οποίο θα ανακοινωθεί από το κύριο ιστολόγιό μου.
Ευχαριστώ όλους τους φίλους και τις φίλες που περιέβαλαν με μεγάλο ενδιαφέρον και αγάπη το Moments of Eternity καθ’ όλη την διάρκειά του.
The Return
Το άλμα στον ουρανό προϋποθέτει την καθίζηση στην γη.
Η εξέγερση είναι η πραγματική περιουσία της ανθρωπότητας.
Παραδόξως και από καθαρά νοησιαρχική-νοητική άποψη ο ποιητής είναι ο άνθρωπος για όλες τις δουλειές. Όπως ήταν, -τηρουμένων των αναλογιών και σαφών ομοιοτήτων-, ο πρωτόγονος Μάγος ένα είδος homo universalis της ζούγκλας. Και αυτό από μόνο του μπορεί να δείχνει την κρίση και το αδιέξοδο ενός ολόκληρου πολιτισμού. Μπορεί όμως να φανερώνει ακόμα και το πόσο θεαματικά είναι τα “ξέφωτα” της αστικής ζούγκλας.
Αν ο κόσμος είναι κινηματογράφος, τότε οι άνθρωποι δεν είναι ακριβώς οι κομπάρσοι-πρωταγωνιστές της ταινίας. Μάλλον το κοινό που συνωστίζεται ιδιαίτερα αγχωμένο έξω από τα ταμεία για να την δει , τη στιγμή που η προβολή έχει αρχίσει εδώ και πολλή ώρα.
Η Ιστορία είναι σαν τα νάζια των ερωτευμένων γυναικών όταν δεν περνάει το “δικό” τους. Επιχειρώντας να επιτύχει ένα ζητούμενο, εν τέλει επιτυγχάνει πολλά από τον αποδέκτη και τον στόχο του “καμώματος”. Ποτέ όμως αυτό που της είχε περάσει από το νου πρώτα. Η Ιστορία σαν ερωτευμένη γυναίκα κλείνει τα παράθυρα αφήνοντας μονίμως την πόρτα ανοιχτή. Ό,τι όμως είναι πιο φανερό και πιο ευδιάκριτο, αυτό ακριβώς παρατηρείται και πιο δύσκολα από τους δύο πρωταγωνιστές. Την Ιστορία και το υποκείμενο της Ιστορίας. Την ναζιάρα γυναίκα και τον ψύχραιμο παρατηρητή. Την ζωή και τον χρόνο της ζωής ενός ανθρώπου. Την προετοιμασία και αναποφασιστικότητα για την εξέγερση μέχρι την ίδια την εξέγερση καθεαυτή.
Ο,τιδήποτε αν θέλει να επιβιώσει πρέπει να πεθάνει. Για να ζήσει απλώς, αρκεί να είναι σταθερά νεκρό.
Το βλέμμα στο παρελθόν είναι και μια αναμονή για τον ερχομό ενός άλλου παρελθόντος. Η ανθρωπότητα πριν ετοιμάσει το μέλλον της θέλει πάντα να “ανακαινίσει” το παρελθόν της, Η όλη διαδικασία κατά κανόνα καταλήγει σε μια παράδοξη μείξη τυμβωρυχίας και λειτουργίας επιτροπής ανάκρισης. Υπήρξαν τόσα “παρελθόντα” στην ιστορία της ανθρωπότητας όσα και “μέλλοντα” ακριβώς.
Ο κόσμος όλος είναι η μυστική αλληλογραφία του θεού με τον εαυτό του. Η συγγραφή της ποίησης δεν συνίσταται σε άλλο τι από το να παραβιάζεις αυτό το κρυφό συρτάρι ξεχνώντας μετά να το κλείσεις πάλι.
Όταν δυο χίμαιρες είναι ασύμπτωτες μεταξύ τους παράγεται η φιλονικία. Όταν συγκλίνουν μεταξύ τους παράγεται ξανά η φιλονικία αλλά στους άλλους. Οι διακοινωνικές σχέσεις είναι στη πραγματικότητα οι κόμβοι συμβιβασμού και σύγκρουσης ανάμεσα σε λειτουργικές χίμαιρες. Το όλο αυτό ονειρικό δίκτυο καλείται αλλιώς και προοπτική.
Πραγματικότητα καλείται η εκάστοτε προτιμώμενη φαντασία.
Είναι αδυνάτον να είσαι εικονοκλάστης αν δεν είσαι εικονολάτρης. Επειδή, “καταστρέφοντας” τις εικόνες θέλεις να αποκαλύψεις άλλες που κρύβονται στη θέση τους.Και είναι εξ ίσου αδύνατον να είσαι εικονολάτρης αν δεν είσαι εικονοκλάστης.Επειδή συντηρώντας και “λατρεύοντας” κάποιες εικόνες εμποδίζεις άλλες να αναδυθούν στη θέση τους.
Το τέρας της Χίμαιρας είναι ο ίδιος ο Ουρανός αναποδογυρισμένος και βυθισμένος στην οπή της γης.
Ο μείζων ανασυρμός της τέχνης σε περίοπτη θέση εντός της ψυχής των υποψιασμένων, τούτο είναι το χρέος του καλλιτέχνη. Και όχι τα ψιλικατζίδικα και τα μικρομάγαζα.
