Ο κόσμος διαρκεί όσο ο χρόνος της ζωής ενός ανθρώπου. Από κει και πέρα επιστρέφει πίσω στις κατάμαυρες κοίτες της Δημιουργίας, αναμένοντας να γεννηθεί κάποιος άλλος άνθρωπος για να εμφανιστεί ξανά από το μηδέν.

Η ζωή είναι σαν μια παρτίδα πινγκ-πονγκ με ρακέτες μεν αλλά χωρίς μπαλάκι. Επειδή αυτό πάντα θα βρίσκεται ήδη επί της κεφαλής του ενός παίκτη και μόνον.

Οι φωτογραφίες είναι τα ίχνη που αφήνουν οι πατημασιές του χρόνου πάνω στο δάπεδο του κόσμου.
Και η φωτογραφία ως τέχνη ο ελεύθερος σκοπευτής της αιωνιότητας μέσα στο δάσος του χρόνου.

Η έξοδος από την Ιστορία είναι η ίδια η Ιστορία.
Ό,τι βρίσκεται έξω από την Ιστορία δεν είναι έξω της αλλά μέσα της.
Απ’αυτήν την άποψη η πρώτη και κύρια ουτοπία από την οποία απορρέουν όλες οι άλλες δεν είναι άλλη από την Ιστορία καθ’ εαυτήν,
και ολόκληρος ο ακλόνητος κόσμος ένα φευγαλέο σύννεφο που διαλύεται αργά αργά καθώς αποκαλύπτεται στον ουρανό.

Το ζωώδες του ζώου ποτέ δεν διαπιστώνεται στο ίδιο το ζώο, παρά μόνον στον άνθρωπο. Όπως και το καθαρά ανθρώπινο του ανθρώπου μόνο στο ζώο μπορεί να είναι ορατό εμφανώς.

Χωρίς τον εαυτό του ο άνθρωπος μπορεί να ζήσει.
Χωρίς την αίσθηση του πρωταγωνιστή όμως, αδύνατον.

Οι λέξεις είναι οι πλίνθοι της πραγματικότητας. Στις θέσεις τους δεν μπορούν ποτέ να μπούν τα ωμά αντικείμενα του κόσμου γιατί μια λέξη δεν περιγράφει ή σημαίνει απλώς, αλλά στη κυριολεξία φέρει κάτι σε ύπαρξη. Αν, παραδείγματος χάριν, στερήσεις την λέξη “πλοίο” από το πλοίο, αυτό που μένει τότε , είναι είτε ο θάνατος του αντικειμένου είτε -αίφνης- ένα βήμα προς την επανάκτηση της Εδέμ.
Ολόκληρη η πλάση είναι φτιαγμένη MONON από λέξεις συνιστώντας ένα και ενιαίο, αθάνατο ποίημα της θνητότητας στο χρόνο.

Όσο περισσότερο ο άνθρωπος πασχίζει να προσδεθεί σε μία και μόνη ταυτότητα, τόσο η ζωή τον περιπλέκει με ένα “κουβάρι” ταυτοτήτων που θέλει δεν θέλει, αν προτίθεται να κρατήσει τη μια , πρέπει να κρατήσει και τις υπόλοιπες.
Όμως και αυτή η συγκεκριμένη διαμάχη του ενός με τα πολλά είναι απότοκο ενός ανοιχτού συμπαντικού λογαριασμού που απομένει από την πρώτη αρχή της δημιουργίας.
Δεν υπάρχει τίποτε το κοινωνικό ή κοινωνικοποιημένο στον κόσμο που να μην ανάγεται στις πρώτες εκκρεμότητες του “εν αρχή”.
Το “κουβάρι” των ταυτoτήτων του ανθρώπου είναι η ίδια φανέρωση του αρχέγονου ωκεανού με τις άπειρες μορφές εντός του να μαίνονται σε επαγρύπνηση επικείμενης εκδήλωσης στη στεριά της συνείδησης.

Χωρίς ζωή η ζωή μπορεί ακόμα να ζήσει.
Χωρίς την ποίηση όμως χάνει εκείνο το ελαφρυντικό της που την βαρύνει.

Η πραγματικότητα είναι ένα φάντασμα που αντίθετα με τα άλλα φαντάσματα, προβάλλει όχι μετά την δύση, αλλά μετά  την ανατολή του ηλίου. Ενώ κατά τη νύχτα τελείται στα γρήγορα ο ουσιαστικός κόσμος, είναι κατά την πρωινή επικράτεια του απτού πλέον ονείρου, που ο ίδιος αιώνιος άνθρωπος χαμογελά προς το φάντασμα της πραγματικότητας με κάτι ανάμεσα βεβιασμένη κατανόηση και ρυθμισμένη τρέλλα.

Στο πρωινό λυκόφως της πραγματικότητας κανείς δεν βλέπει σε ποιον αντιστοιχούν τα βιαστικά μοναχικά βήματα που ακούγονται για μια στιγμή από τον έρημο δρόμο, να έρχονται και να χάνονται ξανά μέσα στο όνειρο του κόσμου.

Ο πάντοτε ανυποψίαστος συρμός: το να είσαι ο εαυτός σου σημαίνει ότι ήδη έχεις πεθάνει (είτε, το λιγότερο πιθανό, έχεις γίνει θεός). Ο άνθρωπος ωστόσο θα βρίσκεται συνεχώς στο χείλος του εαυτού του, τόσο όσο ακριβώς θα του επιτρέπει να μην πεθάνει, και από την άλλη,  θα τον προτρέπει διακριτικά να συνεχίσει να ζει. Όσο ακριβώς θα μπορεί να είναι κάποιος άλλος  χωρίς να είναι αναγκασμένος να είναι αυτός ο άλλος.

Ο κόσμος είναι σαν μια νιφάδα χιονιού το καλοκαίρι. Ανύπαρκτος αλλά με τρόπο όχι πειστικό.

Το άλμα στον ουρανό προϋποθέτει την καθίζηση στην γη.

Η εξέγερση είναι η πραγματική περιουσία της ανθρωπότητας.